۵- وعده فِرَره

ده سال بعد از مهاجرت به سرزمین کَنعان، ابرام و سارای هنوز زارینِشون نِدِشت. سِپَس سارای، ابرامهِ زِینی جاوهِ واچه: «حالا که خُدا چِمه را زارینِش آنِدا و اِجازیش آنادا اَز زارینِم دِشتهِ وی و حالا که اَز اوستَن گَردِستَنِ را پیراوِیمهِ چِمه خِدمَتکارِ وی هاجَرِ ویِه بیهِ تا آوهِ اِشتهِ را زارین بوریهِ.»

پَس ابرام هاجَرِ وی، ویِیِش بیهِ. هاجَر، فِره دونیا بورچه و ابرام جا نوم آنایچه اسماعیل. اما سارای هاجرِ خونِدِه حسودیش میِه. آ موقِع که اسماعیل سیزده ساله گَردِست، خُدا ابرامِ وی گَپِش بِزَند.

خدا واچه: «اَز خُدایِ قادِریمه وَ اِشته وی عَهدی مِبَندِم.» آ وَقت ابرام خدارا تَعظیمِش بیهِ. خُدا هم ابرامهِ واچِه: «تَه پیهِ قوم های زیادی دیری تَه. وَ اَز کَنعونهِ اِشته را بَرای، میراث آندِم و خُدایِ همه ییمه وَ تَ باید همه‌ی فِرونی ختنه یَری.»

«زِنای سارای فِرِه‌یی مورهِ که وعده‌ی زارینی یِه. جا نومی آنا اسحاق. اَز جاوی عَهد مِبَندِم وَ اَز جا خونِ دِ نَسلی پِلّهِ مِسازِم. اسماعیل دِ جا وارین اما چِمه عهد اسحاقِ ویهِ.» بَعد خدا اَبرامهِ نوم آنایشه ابراهیم، یعنی پِلِّه قومون پیهِ. وَ سارای نوم آنایشه سازه، یعنی «شاهزاده».

آ رِو ابراهیم، تمومِ فِرونِش یهِ خَتنه یه. پَس از ایسال، ابراهیم صد سالِش دَشت و ساره نود سال، ساره ایدینه فِرِش بِزاست. آجور که خدا بوقوچّه جاشون نوم آنا اسحاق.

وقتی که اسحاق مَردَکی جَوون گَردِست، خُدا اِبراهیمِش را امتِحونِش بیهِ و واچه: «فوری اسحاقِ چِمهِ را قُربونی بیه». ابراهیم ایرا دیهِ دِ آماده گَردَست که زارینَرِش خُدارا دِ قربونی یَره.

وقتی ابراهیم و اسحاق مِشوندهِ قُربانگاهِ طَرَف، اسحاق آپُرسِست: «پیوم، هیزُم یهِ اما قُربونی کا دِرهِ؟!» ابراهیم واچهِ: «فِروم، خُدا قوربونی مورهِ وقتی بِرِسِستینده.»

ابراهیم، اسحاق را طنابِ وی دِ بِبَست قربونگاه. ابراهیم موقوچِّه فِرَرِش قوربونی یَره، خدا واچهِ: «بَشتا دَست نیا دِ، فِرَری مَکوش. الان موزونومه تَ چِمهِ خونِ دِ دِلی مِتَرسی. چون تَک فِرَری چِمه خو هیچ موقع کَم نوزونِستی وَ چِمه خو هیچی کم نِشتی.»

ابراهیم آقادهِ قوچی ویندِ ک بوتی مونهِ دِ گیرِش یِردهِ وی. خدا قوچِش عَوَضِ اِسحاق قوربونی را بوردهِ ویشوَ. ابراهیم با خوشحالی قوچِش خُدارا قربونیش بیهِ.

خدا ابراهیمِش وات: «چونکه تَ حاظِر وِیشه تَک فِرَری، تَک زارینی،چِمه را فَدا یَری، اَز دِ قول آندِم اِشته را بَرکَت آندِم. اِشته نَسلِ سِتارِگونِ نَسل ویشتَر آمبه. چون چِمه خو اطاعتی یِه همه‌ی خونِوادونِ زمینهِ مونه دهِ، اِشته خانِوادی خو بَرکَت مِگِرِنده. »