۱. آفرییِه

گردی کا نه، خدا همه چی اٚنته آفرییَه: اَیی دینیا و موجوداتون همه‌گٚلَه شش روجی کا ساخته. زمینی ساخته‌بَه دوم، چون خٚدا هَلَه هیچی شٚکٚل دوئَه نٚبه، همه‌جٚگا تاریک و تَی بَه، ولی خٚداروف آوون سری‌کا بَه.

دومله خٚدا واته: «روشونی بوبو» و روشونی به. خٚدا وینده روشونی چاکه چه نومٚش روج پنوئه و تاریکیش روشونی کا سیفا آکرده و چیی نومٚش شَو پنوئَه. خٚدا اوّلنَه روجی کا روشونی ساختَه.

آفرییِه دٚوٚمَه روجی کا خٚدا واته: آوون سری کا فلکی سای آبو و هَتَه بَه. خٚدا اَ فلکی نوم آسبون پنوئَه.

سوٚمَه‌روجی خٚدا واته: آسبونی بٚنی آوه گٚرد ای جٚگا کا جم آبون تا خٚشکییِه سای آبون. اَیی خٚشکی نوم «زمین» و آوون نوم «دریا» نوئَه. خٚدا وینده اَ چییی کی آفرییَه‌شَه چاکَه.

دومله خٚدا واتَه: «اَنوایِه وٚلِه ئو دارِه زمینی سری کا پِران» و هتَه بَه. خٚدا وینده اَ چییی کی آفرییَه‌شَه چاکَه.

آفرییِه چارومه روجی کا، خٚدا واتَه: «آسبونی کا روشونی سای آبو.» اٚنتَه بَه کی خٚدا آفتاو، مانگ و اٚستٚره‌شییِه ساختین تا زمینی روشونی بٚدَرون. هَه‌خونَه‌یی روج، شَو، فصلِه و سالِه یَندٚه کا سیفا آبین. خٚدا ویندَه اَ چییی کی آفرییَه‌شَه چاکه.

پِنجٚمَه روجی خٚدا واتَه: «آبزییِه، دریا پور آکَرون و پرنده‌یِه آسبونی کا پر بیگِرون.» اٚنته به کی اَیی همه‌یِه آبزییِه ئو پرنده‌یِه ساختین. خٚدا وینده اَ چییی کی آفرییَه‌شه چاکَه و بَـمونٚش بَرَکت دوئَه.

شَشٚمه روجی کا، خٚدا واته: زمین همه جور جانَوَری کا پور آبو. و اَ چییی کی خٚدا واته، بَه. اَ حَیوونِه؛ وَحشییِه، خَزَنده‌یِه و حَشَره یِه بین. خٚدا وینده اَ چییی کی آفرییَه‌شَه چاکه و شاد آبَه.

دومله خٚدا واته: «اینسانی اٚشتَن‌شار بٚسازَم تا زمینی و چه جانَوَرون یالییَتی شائَتی (یالگیری/ شاگیری) بٚکَرو.»

دومله خدا تیکَه‌یی خاک پِگتَه، اَش اینسانی‌شار سای‌آکَرده ئو بَییش نَفس دَکرده. خٚدا چه نوم «آدم» پِنوئَه ئو یالَه‌باغی‌شی چَه را حاضٚر آکَرده تا اوئَه زٚندگی بٚکرو و اَیی غَم بَرو.

خٚدا دٚه گٚله خاصَّه دار اَ باغی دِله کا قرار دوئَه. ایله زٚندگی دار و اَ ایگلَه نی چاک وهیچی آرَزونَه دار. خٚدا آدمی واته کی بَشای باغی دارون همه‌گٚله میوَه کا بَه‌غَیر اَز اٚم دٚه گٚله داری میوَه هردِه. اگم آدم اَ داری میوه کا برِه،اَمِری.

دوملَه خٚدا واته: «چاک نی آدم تنخا بومونو.» چین حیوونِه نینَشا موناسیبَه رفِقی آدمی را بِه.

هَه خونَه‌ی خٚدا آدمٚش ای سنگینَه خاوی دِلَه بردَه، دوملَه چَه چَپَرون‌کاش ایلَه پگتَه و بَیی‌کاش ژِن آفرییَه و اَش آدمی وَر وَردَه.

وختی آدمی اَ ویندَه، واتٚشه: «اٚم موجود به‌‌مٚن بشی، چه نومی ژِن پِمَنا،چین مِردی کا ره گَتَه به.» هٚم خونَه‌یَه کی مرد اٚشتن دَدَه نَنَه کا جٚدا آرب و اٚشتن ژِنی ور بشی ئو چه به دوم اَ دٚه نفر، ای آینَب.

خٚدا مرد و ژن اٚشتَن‌شار آفرییَه. اَیی بَـمون برکت دوئَه و واتٚشه: «اَزی آبَه، خٚردن بوئَره ئو زمینی پور آکره.» خٚدا وینده اَ چییی کی آفرییَه‌شه چاکه ئو شاد آشَه. اٚمه گٚرد ششٚمه روجی کا تٚفاق دگنٚستین.

هفتٚمه روجی درَستِه را، خٚدا آفرییِه کار تَـمون آکرده، هفتٚمه روجیش برکت دوئَه و اَش موقدَّس دَخندَه. چین روجی بَه کی خٚدا آفرییِه کاری کا رخٚسته. اٚم جوری نه خٚدا دینیا و مخلوقِه‌ش گٚرد ساختین.