۲. گٚناخی بَه دینیا دَشِه
آدم و چه ژن خاسَه باغی کا کی خدا چهمون را ساختَه بَه، خَشی نه کابین زندگی کرده. اٚمی کی لوت بین شرمندگیشون نبه، چون هنوز گٚناخ به دینیا دلَه دَشه نٚبه. اَیه باغی کا قدم اَژَنین و خٚدا نه گف اَژَنین.
ای فیریبکاره نَلَتییی اَ باغی کا هست به. اَ نَلَتی ژنی کا دَپَرسٚسته: «راستَه کی خٚدا شٚمه را باغی میوهمون هرده قَدَغَنَه کرده؟»
ژنی واتَه: «چمه را غیرَز چاک و هیچی آزونوستِه داری میوه کا هرده، همهی دارون میوه کا بشامون هرده.» خدا بـمه واته یه: «اگم شمه اَ میوه کا بره یا بیی دست بژنه، بـمردیرون.»
نَلَتی ژنی واته: او راست نی! شمه نینمردرون. خٚدا بـموستی کی وختی شمه اَ میوه کا بَرَه، خداشار چاکی و هیچی یندٚه کا تشخص بدارون.»
ژنی وینده اَ داری میوه خاسَه و چه چمی کا خوشمزه آمه. ایی کی اپی به همه چی بوزونو، میوهیی شی داری کا چییَه ئو و هردٚشَه. دوملَه اَ میوه کاش اٚشتَن شو نی دوئَه و اَیی نی هردَه.
ای دَفَه چَمِهشون آبین و اٚشتَن لوتگیری کا خبردار آبین. آدَمی یو چه ژنی سَی کرده دارون لیوون نَه، اٚشتَن لوتگیری بٚپٚشاونون.
دوملَه آدمی یو چه ژنی خٚدا سَس درسته کی کابَه باغی کا را شِه. اَمون اٚشتَن خٚدا کا نون آکرده. خٚدا واتَه: «آدَم کییاش؟» آدَمی جواب دوئَه: «اٚشتٚن سَسٚم باغی کا درستَه و چون لوت بیم ترسٚستیم و اٚشتنٚم نون آکرده.»
دوملَه خٚدا دپرسٚستَه: «کی به تٚه واته لوتیش، مگم ا داری میوه کا کی واتهم به چه میوه مره، هردَرَه؟» آدَمی جواب دوئَه: «اٚم ژنی کی بهمنر بَخشٚستهیه، اَ میوده کاش بهمن دوئَه.» دوملَه خدا ژنی کا دپرسٚستَه: «اٚم چٚه کاری به کی کردٚرَه؟» ژنی واتَه: «نَلَتی من فیریب دوئَه.»
خٚدا نَلَتی نه واته: تٚه ملعونیش. بَسی اٚشتَن لَوَه سر بشی و خاک بری. تٚه و ژنی یَندٚه کار نیفرته بب و اٚشتٚن و ژنی نسلی مینه کا دیشمنتی بنام. ای نفر ژنی نسلی کا اٚشتٚن کلّه بَکوستی و تٚه چه پاشنَه بَگَشتیش.
دوملَه خٚدا ژنی نه واته: «زَندِه تٚه را خیلی داجینیم (دردناکیم) بکرد. اٚشتٚن ایشتییاق به اٚشتٚن شو ببی و اَ به تٚه موسلّطه بب.»
خٚدا مِردی نه واته: چون اٚشتَن ژنی گفر گوش آکرده. بهمن کار سرپیچی کرده، زمین نَهلَت ببی یو تٚه وره زحمتی نهش خٚراک پیدا بکرد. آخٚر بـمردیش و اٚشتٚن جان به خاکییه آرگردٚست.» آدَمی اٚشتَن ژنی نوم حوّا پنوئَه کی مَنِه¬ش (معنیش) زٚندَگیاَدَرَه. چون اَ بسی آدمون همه گلَه ننَه بوبو. خٚـدا بَه مون حَیوونه پوستَه پَرتالی دکرده.
دوملَه کا خٚدا واتَه: ایسه کی اینسان چَمَهشار آبَهیه و بَشای چاک و هیچی تشخٚص دوئِه، بسی نَشتِه کی زٚندگی داری میوه کا نی بَرو کی تا آخٚر زٚنده بومونو.» پس خٚدا ایه اَ خاسَه باغی کا برکردین. ایی باغی برٚنگا کا زورارَه مَلاییکَهیه هَشتین تا زٚندگی داری میوه هردِه نَه بیگرون.
گَتَه نقلی موقدّسه کیتابی کا: پیدایشی کیتاب ۳ فصٚل
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).