۳. سَیل

خَیلی سالون به دوم، اینسانون تِیداد زمینی سری کا وِر ابه. ایه اَنَه تند و شر بین کی خٚدا تصمیم گته دینیا گٚردی ای سَیلی نه مین ببرو.

ولی خٚدا نوح پَیغومبری (حضرت نوح) کا خَش آمَه به. اَ عادیلَه مردی به که هیچَه‌آدمون دله کا به کا زٚندگی کرده. خٚدا نوحٚش اٚشتن تصمیمی کی سَیلی باره کاش هست به آگا آکرده. ایی به نوح پیغومبری واته کی ایلَه کَشتی بٚسازو.

خٚدا به نوح فرمایٚش کرده کی کَشتی درازی ۱۴۰متر، وشاییش ۲۳متر و بلندیش ۵/۱۳ متر بسازود. نوح بسی اٚم کَشتی سه مرتبه کا چو نه بسازِه. کشتی را بسی سقف، وِرَه اوتاق و بنجه ببه. کشتی ا را به کا ساختَه به کی نوح، اٚشتَن خٚردٚخالون و خٚشکی حَیوونون سَیلی کا غَم برو.

نوح خٚدا کا ایطاعت کرده. اَ و چه سه گله زوئَه کشتی‌شون هه‌جوری کی خٚدا فرماییش کرده به ساختَه.چون اَ کشتی خَیلی یال به، چن سالی¬شی وخت برده تا ساختَه بوبو. نوح مردومی هوشدار دوئَه کی سَیل بومَه‌ی و اَیه بسی خٚدا طرف آگَردون. ولی اَمون نوح گف قبول نٚکرده.

خدا همچنین فرمان داد که نوح و خانواده‌اش خوراک کافی برای خود و حیوانات جمع‌آوری کنند. وقتی همه چیز آماده شد، خدا به نوح گفت زمانش رسیده تا آن هشت نفر یعنی او، همسرش، سه پسر و عروس‌هایش داخل کشتی شوند.

خٚدا هر حَیوون و پرنده‌ای کا ای جٚفت نِر و موئَه نوح طرف آدوئَه تا دَشون کشتی دِلَه و سیلی را سَغ بومونون. همچونین خٚدا، هفت جٚفت نِر و موئَه حَیوونون همه گٚله کا کی قربونی کرده را چاک بین، آداشَه. وختی گٚرد کشتی دله دَشین،خدا کشتی برٚنگا دبسته.

دوملَه چٚل روج یندٚه‌به‌دوم کلاک وارٚسته و آو زمینی کا اٚنته پگٚلٚسته کی همه چی، حتّا بٚلنده کوئِه نی بَیی نه پور آبین.

موجوده‌یی کی خشکی کا زندگی اکرین گرد، غیرَز کشتی دلَه آدمِه و حَیوونه، مردین. کشتی آوی سری کا به ئو چه دله کا هر چی هست به مرده کا بروشتین.

کلاکی پکٚشتَه به دوم، کشتی پِنج ماه آوی سری کا به و اٚم مودّتی کا آو دَمنده کم آبه. دومله ای روزی ای کویی سری کا کشتی پِمَنده. اما دینیا هلَه آوی بنی کا به. سه ما به دوم کومون کٚپه دمندین پَیدا به.

چٚل روجی به دوم، نوح ایله کَلاج آدوئه تا خشکَه زمین پیدا بکرو. کَلاج پرٚسته ولی خشکیش نٚوینده.

چَه به دوم نوح ایله کَفتِر آدوئَه. ولی کفتری نی نشاسته خشکییه زمین پیدا کرده، نوح طرف آگردٚسته. دوملَه نه هفته کا، هنیش کفتر آدوئه و کفتر ایله زیتونه داری لیوی نه کشتی دله آگردسته. آو نٚشتَه به ئو و گییاهه پرمه‌بین.

نوح ای هفته نی منده و سومه دَفَه‌ش کفتر آدوئَه. ام دفه کفتر آنٚگردٚسته. آو نٚشته به ئو کفتری خشکی کا ای جگایی پیدا کرده به.

دٚه ما به دوم خدا به نوح واته: «اشتن کوچ‌و‌کٚفلت و حَیوونون نه کشتی کا سٚرا برشه (ویرائَه). بٚزییه، خٚردن‌رون بوبو و زمینی پور آکرده.» پس نوح و کوچ‌وکفلتٚش کشتی را ویرمین.

نوح کشتی کا ویرمه به دوم قربونییه جگایی ساخته ئو و حیوونه‌یی‌شی کی ام کاری را ورده بین، قربونی کردین. خٚدا نوح اٚم کاری کا شاد آشَه و چه خردٚخالونش برکت دوئه.

دوملَه خٚدا اٚنته قاوٚل دوئَه: «دِه زمینی اینسانی آشَرَتی خونَه‌ی، سَیلی نه، نَهلَت یا نابود نٚمکرد؛ اگم چٚه کی اینسانی دٚل خردنتی کا گناخکاره.»

دوملَه خٚدا اٚشتَن قاولی نوشونَه‌ش اَوَّلنَه رنگین‌کمانش آسبونی کا سای آکرده. هر ماقِه آسبونی کا رنگین‌کمان بَرَوی، خٚدا و چَه قام چَه قاولی یاد دَرَفَنین.