۴. خدا عهد ایبراهیمی نَه

چن سال نوح طوفانی به دوم، اینسانون تِیداد هنی ور آبه. اَیه هنی نیسبت به خدا و یَندٚه کابین گٚناخ کرده و چون گٚرد ای زونی نه گَف اَزَنین، خٚدا دستوری کا ایطاعیت کرده ئو پَخش‌وپَرَه آبه ئو زمین پورآکرده عَوَضی، ای جٚگا کا جم به¬بین و دَمَندین اٚشتَه‌را شهر ساخته.

اَیه موتکبّیره آدم بین و نپیشون به خٚدا دستورون نه زٚندگی بکرون و حتی دمندین چن‌مرتبه کَه ساخته کی سرٚش کابه آسبونی درسته. خٚدا وینده کی اگم ایه اٚشتن هیچه‌کارون ایدامه بٚدرون، وره گناخونین آلیدَه آرَب.

خدا چَه‌مون زونه (زٚوونه) چن جور زون آکردین و ایه‌ش دینیا کا پخش و پَرَه آکردین. شهری کی اینسانون شورو به ساخته کرده‌به چه نوم‌شون «بابِل» پنوئَه که مَنیش آشوفته یَه.

چَن‌صد سالی به دوم خٚدا ای مردی نه گَف ژَه کی نومٚش «اَبرام » بَه. خٚدا بیی فرماییسش کرده: «اٚشتَن دَدَه کَه و مملکتی وَر آدَه ئو به چٚگایی بٚش کی اَز تَه بَه اوئَه هیدایت بَکَم. اَز به تَه برکت بَدام و به ته کا ای یالَه‌قومی سای آمکرد. از اٚشتٚن نومی یال آمکرد. بَه کسه‌یی کی به ته خَیر بٚدرون خیریم بدا و ایه‌یی کی به تَه نَهلَت بٚکرون، ملعونیم بساخت. زمینی سری کوچ‌و‌کٚفلَته همه‌گٚله اٚشتٚن خونَه‌ی برکتین بَویند.»

اَبرامی خٚدا کا ایطاعت کرده. اَیی اٚشتَن ژن سارای، اٚشتَن ختمتکارِه و اٚشتَن هِستی (مال‌ومول) پگته ئو سرزمینِ کنعانی طرف کی خٚدا بیی نوشون دوئَه به را دگنٚستَه.

وختی اَبرام به کنعان درسته،خٚدا فرماییش کرده: «اٚشتَن داوره دِییس. ام سرزمینی کی کاش وینده، به تٚه ئو اٚشتٚن خٚردنونیم بدا.» دومله اَبرام اَ طمینی کا، ساکین آبه.

اوئَه مِردی هِست‌بَه نومٚش «مِلکیصِدِق» بَه کی یالَه خدا کاهین بَه. اَبرامی اَش اٚشتَن ایلَه جنگون آخٚری کا وینده. مِلکیصِدِقی به اَبرام برکت دوئه و اوتٚشَه: «یالَه خٚدا کی آسبونون و زمینی صاییبه، اَبرامی نی برکت بٚدرو.» دوملَه اَبرامی نی جنگی کا ویگَته مالون کا دَه‌بَه‌یَک بَه مِلکیصِدِق دوئَه.

چن سالی دیوردَه، ولی اَبرام و سارای را هَلَه خٚردنی نٚبه. خٚدا اَبرامی نه گف ژَه و هَنیش وَدَه دوئَه کی به‌مون ایلَه زوئه بدای و چه نسلی کا خَیلی خٚردنه دینیا دینَگٚنٚست کی آسبونی اٚسترَ‌شی شار وِرین بب. خٚدا اَبرامٚش عادیل زونوسته، چون اَیی خٚدا وَدَه قبول کرده به.

دوملَه خدا اَبرامی نه ای عهدی بسته. ممولَن عهد دٚه‌طرفه توافُقییه کی طٚبقه چَیی اَ دٚه طرف موتعهید ببین تا کاری یَندٚه را بٚکرون. ولی اَبرامی باره کا، خٚدا ای زمانی اٚم عهد دبسته کی اَبرام سنگینه خاوی کا به. هَتَه‌کِه نه اَبرامی شاسته خٚدا سَس درسته. خٚدا واتَه :«اَز اٚشتٚن ووجودی کا ایلَه زوئَه به تٚه بَدام و کنعانی سرزمینی به اٚشتٚن نسل و نتاجی بدام.» ولی اَبرامی را هَلَه زوئه‌یی نٚبه.