۵. وَدَه زوئَه
دَه سال کنعانی سرزمین شه به دوم، اَبرام و سارا را هلَه خٚردن نٚبه. دومله اَبرامی ژنی سارا به واته: «ایسه کی خٚدا ایجازه دوئه نی مٚه را خٚردَنی بوبو و ایسه کی از خاملِهپِرمِه را خیلی پیریم، چٚمٚن خٚتمتکارَه «هاجَر»ی بٚبَه تا اَ بٚشا تٚه را خٚردن زَنده.»
اَبرامی هاجر برده. هاجری ای زوئهیی زنده و اَبرامی چه نوم ایسماییل (اسماعیل) نوئَه. ولی سارا دمنده هاجری کا زٚرَه هرده. وختی کی ایسماییل سینزهسالَه ابه، خٚدا هنی اَبرامی نه گَف ژه.
خٚدا واتَه: «اَز موطلَقَه اَشائَه (قادر مطلق) خٚدام و به تٚه نه عهدی دمبست.» دومله اَبرامی به خدا درگا سر ویرورده. خٚدا هنی اَبرامی نه واته: «تَه خَیلی قومون دَدَه بسی بٚبی. از کنعانی زمینی (سرزمین کنعانی) به ته و اٚشتٚن نسل و نتاجی بدام و همیشه چَهمون خٚدا ببیم. تٚه نی بسی اٚشتٚن خانَوادَه زوئَهخٚردَنون گٚردی سٚنَت (ختنه) بٚکری.»
اٚشتٚهژِن سارای، ایلَه زوئه بزندی که وَدَهخٚردنه بب. چٚه نومی ایساق (اسحاق) پِنَه. از بیی نه قراری بَنام و بیی کا یالَه نسل بساختیم. ایسماییلی (اسماعیلی) کا نی یالَه قومی بساختیم، اما چٚمٚن قرار ایساقی (اسحاقی) نهرَه بَب.» دوملَه خٚدا اَبرامی نوم آگاردنٚنٚستَه ئو و چَه نومٚش ایبراهیم (ابراهیم) پِنوئَه کی ببی وِرَه قومون دَدَه. سارای نومٚشنی عَوَض آکردَه و «سارَه» ش نوئَه کی مَنَهش (معنیش) شا خٚردَن (شاهزاده) یَه.
ابراهیمی اَ روزی اٚشتَن فک و فامیلون زوئَهخٚردنه گرد سنَت (ختنه) کردین. ای سالی به دوم، وختی کی ابراهیمی را صد سیند و یارَه را نود سیند هِست بَه، سارَه ایله زوئه زنده. هَه جوری کی خٚدا پیستَهبَه، امون چه نوم ایساق (اسحاق) پنوئَه.
وختی کی اسحاق جوانه مردی آبه، خٚدا ابراهیمی ایمون ایمتٚحان کرده و واتشَه: «اٚشتَن تنخا زوئه اسحاقی مٚه را قٚربونی بٚکَه.» ابراهیمی هَنی خٚدا کا ابطاعت کرده ئو حاضر آبَه تا اٚشتَن زوئه قٚربونی بٚکرو.
وختی ابراهیم و اسحاق قربونییَهجٚگا را کابین شه، اسحاق دپرسٚستَه: «دَده، ایزٚم قٚربونی را حاضٚره، ولی وَرَه چٚهبه؟» ابراهیمی جواب دوئَه: «زوئَهم، خٚدا قٚربونی را وَره حاضر آرکرد.»
وختی ایِه قربونییَهجٚگا درستین، ابراهیمی اٚشتَن زوئه اسحاق ای لافندی نه دبسته و اَش قربونییَهجگا کا نوئَه. ابراهیمی پیستَه اٚشتَن زوئه قٚربونی بٚکَرو کی خدا فرماییش کرده: «دَس غَمبه! زوئه آسیبی دَمراسٚن. ایسهم زونوستَه کی چٚمٚن ترسٚ اٚشتَن دٚلی را دَره، چون اٚشتَن ایلَه زوئَهر بهمن کا دٚریغ نٚکرده.»
ابراهیمی اَ نِزٚکی کا، ای نِری وینده کی ای بٚری کا دَمَندَه به. خٚدا نِر اسحاقی عوضی قربونی کرده را حاضر آکرده به. ابراهیمی شادی نه نِر خٚدا را قربونی پیشکَش کرده.
چَه به دوم خٚدا ابراهیمی نه واته: «چون تٚه حاضر بیش تا اٚشتَن همهچی، حتّا اٚشتَن ایلَه خٚردَنی به مٚن بٚدری، از نی قاول بدام به ته برکت بٚدم. اٚشتٚن نسل اٚستَرَشیمون کا ورَه آرَب. چون به مٚن کار ایطاعت کرده، زمینی سری خانَوادَهیه گٚرد اٚشتٚم وسیله نه برکتین پَیدا بکرد.»
گَتَه نقلی موقدّسَه کیتابی کا: پیدایشی کیتابی ۱۶ تا ۲ مه فصٚلی کا
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).