۶. خٚدا اسحاقی را حاضٚر آرَکَرد

وختی کی ابراهیم پیر آبه و زوئَه‌ش اسحاق جوان آبه به، ابراهیمی اٚشتَن ختمتکارون ایلیش به اٚشتَن دینیادگنٚستَه‌جگا و اٚشتن فامیلون سرزمین آدوئَه تا اوئه کا اسحاقی را ایلَه ژِن بوئَرو.

دٚرازه سفری به دوم به جگایی کی ابراهیمی فامیله اوئه زندگی اکرین، خدا اَ ختمتکارش رِبِکا طرف کی ابراهیمی بٚرا نوه به برده. اَ ابراهیمی بٚرا نوه به.

رِبِکا قبول کرده کی اٚشتَن خانَوادَه وَر آدرو (ترک بکرو) ئو اَ ختمتکاری نه اسحاقی کَه بوشو. تا درَستَه، اسحاقی اَ برده.

خیلی وختی به دوم ابراهیم مردَه ئو خدا به خاطٚره قراری کی ابراهیمی‌نه‌ش دبسته به، اسحاقیش برکت دوئه. خدا وَدَه‌مون کا اَ قراری کا ایلَه اٚم به کی ابراهیمی را بی‌شومارَه نسلی بَبی، ولی اسحاقی ژن رِبِکا نَشای خٚردَن‌دار به.

اسحاقی دٚوا نه، خٚدا ایجازَه دوئَه رِبّکا دٚه‌بل خاملَه پرا. ا دٚ گله خٚردن، دینیا دنگٚنٚسَه‌یی، رِبِکا خٚردن‌دونی کا یندٚه‌نَه دَوا کا بین هٚم خونَه‌ی، رِبِکا چَه عیلّتی خٚدا کا دپرسٚستَه.

خٚدا ربکا نه واته: «تٚه دٚه گٚلَه زوئه بزندیش. هر گلَه‌یی کا ای قومی بَه ووجود بومَن. ایه داییم یندٚه نه دَوا کان بب، اما گچَه بٚرا قوم یالَه بٚرا قومی کا ایطاعت بکردی.»

ربکا خٚردنه کی دینیا دگٚنٚستین، اولنَه زوئَه سرَه‌رو بَه و جانش مو نَه پور به، اَمون چه نوم عیسو پنوئَه. دومله دٚوّٚمَه زوئه کی عیسو پاشنَه‌ش گَتَه به دینیا دگنٚستَه. چه نوم‌شون یقوب (یعقوب) نوئَه.