۷. خٚدا یعقوبی برکتَه بَدا

اَ دٚه زوئَه یال آبین. عیسو خَش‌بَه شیکار بوشو ولی یعقوب کَه‌کی (کَه‌کا اَنٚش) به. رِبِکایعقوبی نه خَش بَه، ولی عیسو اسحاقی دلی پیستَه به.

ای روز عیسو در حالی کی خیلی‌شی وِشی به شکاری کا آگردسته. عیسو یعقوبی نه واته: «لوطفَن تیکه‌یی اٚشتَن خٚراکی کا به‌من بٚدَه.» یعقوبی چه جوابی کا واتَه: «اول به من قاول بده هر چی‌یی کی اول دینیا دگنٚسته را به‌ته تعلوق بگتی به‌من بٚدری.» عیسو قاول دوئَه کی نه دینیا دگنسته ایمتیازون گردی به یعقوب بدرو. دومله یعقوبی تیکه‌یی بیی خٚراک دوئَه.

وختی اسحاقی پیستَه اٚشتن برکتی کا عیسو بٚدرو، ربکا فیریبکاری نَه یعقوبش عیسو عوضی اسحاقی اوتاق آدوئه. اسحاق پیر آبَه‌بَه ئو چاک نشای وینده. یعقوبی عیسو پرتال دکرده و اٚشتَن مٚل و دستِه‌ش بٚزی پوستی‌نه دَپٚشتین.

یعقوب اٚشتَن دَدَه وَر آمه ئو و اتٚشَه: «از عیسوم و آمَه‌م تا به‌من برکت بٚدری.» وختی اسحاقی بٚزَه‌مئ لَمس کرده و پرتالٚش بو آکردَه، فکرٚش کرده کی عیسوئَه چه وَر آمه ئو بَه‌ش برکت دوئَه.

عیسو یعقوبی کا نیفرت به هست، چون اَیی چه نَه‌دینیادگنٚسِه ئو برکت به کا دٚزدییَه به. پس نخشَه‌ش کَشتَه کی اسحاقی مرده‌به دوم، یعقوبی بٚکٚشو.

ولی رِبِکا سرآگٚنٚستَه. اَی و اسحاقی،یعقوب‌شون رِبِکا فامیلون‌وَر دوره‌جگایی کا آدوئَه.

یعقوبی خیلی سال ربکا فامیلون وری کا زندگی کرده. اَ ماقه ایی ژن برده و دانزه کٚله ئو ای زوئَه‌ش بَه. خٚدا یعقوبیش برکه ثروتی بخشٚسته.

بیست سالی اٚشتَن کنعانی کَه کا دور مندَه به دوم، یعقوب اٚشتَن خٚردٚخالون و رَمَه نه آگردسته اوئه.

یعقوب هَرَسان به و فٚکر اَکَری کی عیسو ایسَه نی بپیستیشه اَیی بٚکٚشو. هَه‌را اٚشتَن رَمَه کاش خَیلی عیسو را پیشکَش آدوئَه. خٚتمتکاری کی اَ ماله‌ش عیسو را بردین، بَه‌ش واتَه: «اٚم مالِه اٚشتٚن خٚتمتکار یعقوبه کا به تٚه تقدیم کرده. اَ زویی‌نَه اییا دررَست.»

ولی عیسو دِه نپیبَه یعقوبی صدمَه بٚژَنو و چه وینده کا شاد آشَه. یعقوب صول و آرامی نه کنعانی کا زندگی اکری. دومله اسحاق مرده و یعقوب و عیسو اَ چال کرده. پیمانی کی خدا ابراهیمی نه دبسته به، اسحاقی به دومله یعقوبی درسته.