۱۹. پَیغومبَرِه

ایسرائیلی تارٚخی کا، خدا پَیغومبَرِه‌یی چَه‌مون را آدان. پَیغومبَرِه خدا کا پَیم (پَیغوم ـ پِیغام) ویرَگِرین و مردومی دَرَراسْنین.

ایلیا پَیغومبری به ککی آخابی شاگیری زمانی کا زندگی اَکَری. آخاب آشَرَه مِردی بَه کی مردومی بَعَله بوتی پرستٚش کردِه را تَشفٚق اَکَری. ایلیا آخابی نَه واتَه کی خدا اَیی تٚمبِه‌یَه بَکَرد. اَیی هَنی آخابی نَه واتَه: «ایسرائیلی قَلَمرو کا، بی چٚمٚن دستور، زَمینی سر هیچ کٚلاکی نییَه‌وارٚست و شَوْنَمی وینییَو. آخاب ایلیا گَفی کا اٚنتَه هٚرسی گَتَه کی تصمیمٚش گَتَه اَیی بٚکٚشو.

خدا ایلیا نَه واتَه کی بوشو بییابان و اٚشتَن آخابی کا نون آکَرو. ایلیا شَه بییابان و رٚباری کَناری کا کی خدا بَه نوشون دوئَه‌بَه، ساکین آبَه. هر روز صٚب و نٚهار بَه دوم، کَلاجِه چَه را نون و گوژْد اَوَرین.اٚم مودَّتی کا،آخاب و چَه لشگَرِه ایلیا دوملَه کابین گَردٚستِه، ولی کا نَشان اَیی پَیدا کَردِه.

چون کٚلاکی نَواری، مودَّتی بَه دوم اَ رٚبار خٚشک آبَه. هَه خونَی ایلیا دییَر مملکتی شَه کی اَ نِزٚکون کا بَه. اَ مملکتی کا ای نیدارَه (فَقٚره) ژِنی اشتَن زوئَه‌نه کابَه زٚندگی کردِه کی خٚشکی خونَی چَمون خٚراک نی تَمون بَه آبَه. اٚم شَراییطی نَه اَ ژِنی ایلیا غَم هَردَه ئو خدا نی چَه ئو چَه‌زوئَه پیستَه‌مون کابَه بَمون دوئِه. چَه آردَه ئو روئَنی گولَه هیچ وَخت تَی آنٚبَه ئو همیشَه خٚراکی شی هَردِه را هِست بَه. ایلیا سِه سال اوئَه مَندَه.

سه سال و نیمی بَه دوم، خدا ایلیا نَه واته کی هَنی کٚلاک بَوارٚستی. خدا ایلیا کا پیستَه تا ایسرائیلی پادٚشا مملکت آگَردو و آخابی نَه گف بٚژَنو. وختی آخابی ایلیا ویندَه،بَییش واتَه: «تٚش کی اَنَه موشکیلاتِر سای آکَردَن!» ایلیا جوابی کا واتَه: «اٚم موشکیلِه گٚرد اٚشتٚه خونَیین! تٚه یَهُوَه‌ر کی راسته خدایه وَر آدوئَه ئو کاش بَعَلی پرستٚش کردِه. اسیرائیلی قومی گٚرد تا کوه کَرمِل بوئَه.»

اسیرائیل گٚرد مین‌جوملَه بَعَلی پَیغومبرِه کی تِیدادٚشون ۴۵۰ نفری دَرَرَسی آمین کَرمِلَه کو. ایلیا واتَه: «تا کَینی بَپیستیرونَه دٚه‌دٚل بومونَه؟ اَگَم یَهُوَه خٚدایَه، اَیی پرستٚش بٚکَرَه ئو اَگَم بَعَل خٚدایَه بَه کا پِیرَوی بٚکَرَه.»

دوملَه ایلیا بعلَه بوتی پَیغومبَرونٚش واتَه: «ایلَه کَل قٚربونی بٚکَرَه، چَه گوژدی تیکَه‌تیکَه بٚکَرَه ئو قٚربونییَه‌جٚگا کا بٚنَرَه، ولی اَی آرا مَژَنَه. اَزنی ای دییَر قٚربونییَه-جٚگا کا هٚم کاری بَکَم. خدایی کی قٚربونییَه‌جٚگا را آتش آدَرو، راستییَه خٚدایَه.» هٚم خونَی بَعلَه بوتی پَیغومبَرون، قٚربونی‌شون فَراهَم کَردَه، ولی آتَشٚ‌شون روشون آنٚکَردَه.

دومله اَمون بَعلَه بوتی طَرفی را دٚوا کَردَه: اَی بَعَل، چَمَه سَسی دَرَس!» اَیِه روزی کولَّن دٚوا ئو جٚرَه کردِه ئو اشتَن جانی کاردَه‌نَه یَرَه کردِه نَه مَخشول (مشغول) بین. ولی بَعَلی طرفی کا جَوابی نٚـمَه ئو آتشی نی وینٚمَه.

بَعَلی پَیغومبَرون روزی کولَّن دٚوا کردِه به دوم، ویخٚتین و دٚواشون آهَشتَه. دوملَه ایلیا دییَر کَلی قٚربونی را قٚربونییَه‌جٚگا کا نوئَه ئو مَردومیش واتَه کی دانزَه گٚلَه یالَه خٚم آو قٚربونییَه‌جٚگا سَری کا پِشونون، جوری کی کَلی گوژد، ایزٚم و حَتّا چَه زمین-نی کامیلَن خٚست آبو.

دوملَه ایلیا اٚنتَه دٚوا کردَه: «اَی یَهُوَه، اَی ابراهیمی، اسحاقی و یعقوبی خٚدا، اٚمروز بَمَه نوشون بٚده کی تٚه ایسرائیلی خٚداش و اَز اٚشتٚن خٚتمَتگوزاریم. چٚمٚن دٚوا قَبول بٚکَه تا اٚم قوم بوزونون کی تٚه راستییَه خٚداش.»

اَلبَهَل آتَشی آسبونی کا ویرمَه ئو گوژد، ایزٚم، سنگِه، خاک و حتّا آوٚشَنی قٚربونییَه‌جٚگا داوره کا سوتَه. وختی مردومی اٚم ویندَه، اَلدَن زمین نٚشتین و واتٚشونَه: «یَهُوَه خٚدایَه! یَهُوَه خٚدایَه!»

دوملَه ایلیا واتَه: «مَرزَه حَتّا ای نفر بَعَلی پَیغومبَرون کا بیوْریجون!» هَه‌را مَردومی بَعَلی پَیغومبَرِه گَتین و گٚردٚشون بَردَه ئو هوئَه‌شون کٚشتَه.

دومله ایلیا اَخاب شاش واتَه: اَلدَن آگَرد اٚشتَن کَه، چون زو‌بَه‌زویی کٚلاک بَوارٚستی.» هَه‌لَدی، سییا خٚرون آسبون گَتَه ئو تٚندَه کٚلاکی شورو کَردَه وارٚستِه. یَهُوَه خٚشکی تَمون آکردَه ئو اٚم کاری‌نَه‌ش ثابیت کردَه کی راستَه خٚدا اَیَه.

ایلیا مامورییَتی تَمون آبَه‌بَه دومی، خدا ای مِردی اِلیشَع نومی‌نَه اٚشتَن پَیغومبَرَتی را اینتٚخاب کردَه. خدا خَیلی موجیزَه‌یِه اِلیشَع وَسیلَه‌نَه اَنجام دان. ایلَه اٚم موجیزَه-مون کا نعمانی را تٚفاق دٚگنٚستَه کی دیشمِنی اَرتشی فَرماندَه‌مون کا بَه. اَ ایلَه وَشَتناکَه پوستییَه مریضی‌یی گَتَه (موبتَلا به). اَیی اِلیشَع بارَه‌کا مَستَه بَه، هَه‌را چَه وَر شَه ئو شیفا راش تَقاضا کَردَه. اِلیشَع نعمانی واتی کی اٚشتَن هَف دَفَه اوردونی رٚباری (رود اردن) کا ویخا.

نعمان اوَّل اٚم پیشنٚهادی کا هٚرسی گَتَه ئو اٚم کاری اَخمَقَه‌کار اَزونی، نَپیش‌بَه اَیْ اَنجام بٚدرو. ولی دوملَه اشتَن تصمیمٚش عَوَض کردَه ئو هَف دَفَه اٚشتَنٚش اوردونی رٚباری کا ویخاسْتَه. وختی هَفتٚمَه دَفَه را آوی کا بَرشَه، کامیلَن سای آبَه بَه ئو شیفاش ویندَه بَه. خدا بَه شیفا دوئَه.

خدا ایسرائیلی قومی را خیلی دییَر پَیغومبَرِه نی آدان. اَمون گٚردی مردومی هوشدار دوئَه کی بوتون پرستٚش کردِه کا دَست پِگِرون، دییَری‌مون نَه عادیلانَه رَفتار بٚکَرون، یَندٚه‌شون رَم (رحم) بوبو، آشَرَتی کا دور بٚگَردون و چَه عَوَضی خدا پرستٚش بٚکَرون. اٚگَم اٚنتَه رَفتار نٚکَرون، خدا نَظَری کا گٚناخکاریرون بَب و اَ شٚمَه موجازاتَه بَکَرْد.

وِر ماقِه‌مون، مردوم خدا کا ایطاعت نَکَرین. اَیِه وِری پَیغومبَرون نَه هیچ رَفتار اَکَرین و گَیی حَتّا اَمون اَکٚشین! ای دَفَه، ارمیا پَیغومبَرٚشون ایلَه چالی دِلَه کا دَرَفنده ئو اَشون اوئَه وَر آدوئَه تا بیمِرو. ارمیا چالی دِلَه کا رٚت و تٚوٚلی کا ویشَه. ولی چَه بَه دوم، اَ پادٚشا بَیی رَم (رحم) کردَه ئو اٚشتَن خٚتمتکارونٚش دستور دوئَه کی نٚمَردَه‌یی اَیی چالی دِلَه کا بَروَرون.

نِه کی مَردومی را پَیغومبَرون کا نیفرَت هِست بَه، اَیِه هَنی خدا بارَه کا گَف اَژَنین. اَیِه مردومی هوشدار اَدَرین کی اَگَم توبَه نٚکرون، مین بَشین. اَیِه هَمچونین خدا دوئَه قاوْلی مَردومی را یاد اَوَرین کی مَسیح آدوئِه‌یَه.