۹. خدا موسی دَرَخَند
یوسفی مردهبَهدوم فامیلش گرد مصری کا مندین. درازه سالونی چه و چهمون خٚردنِه اوئهشون زندگی ایدامه دوئه ئو خیلی خردنِهشون بین. مصرییه اَمون ایسراییلی (اسرائیلی) دَرَخونین.
چن صد سالی به دوم، اسرائیلیمون تِیداد ور آبه. مصریمون دِه یوسف و چه کامَکِه یاد نٚبین. اَیه اسرائیلیمون کا اَتَرسین چون تِیدادٚشون خیلی ور به. هَه خونَهی فرعونی کی مصری کا حکومت اَکری، اسرائیلییهش مصریمون کنیز (برده) آکردین.
مصرییه اسرائیلییهشون وادار کردین کی یالَه کَهمون و حتی وِرَه شهرهشون ساختین. چتینه کارونفزندگی چهمون را تل آکرده به، ولی خدا بهمون برکت دوئه و وره خردنهشون بین.
فرعونی وینده کی اسرائیلییه ورین کا خردن زنده، اشتَن قومیش دستور دوئه چَهمون تازَهبَه زوئه خردنون درفنون نیلَه رباری (رود نیل) دله کا و بٚکٚشون.
تا کی ایله اسرائیلییه ژنی ایله زوئه زندَه. ا ئو چه شو تا زمانی کی اششان، خردنٚشون نون آکرده.
وختی کی کارفهخردنی ننهدده را دِه توانایییه خردنی نون آکرده نبه، چهکٚشته نهگته خونهی، کارفهخردنهٚشون ایله سَوَه کا درفنده و نیلهرباری (رود نیل) لیزارون (نیزارها) دلهکاشون آوی آدوئَه. ولی چه یالهخالا دوریکا کابه دییشته تا بیوینو چه تٚفاقییه چهرا کا درگنٚست.
فرعونی کٚله سَوَه وینده و چه دله دییشته. وختی خردنٚش وینده، اَ به عونوان اٚشتَن زوئه قبول کرده. ایی ایله اسرائیلییه ژن ایستٚخدام کرده تا کارفهخردنی شٚت بٚدرو. نزونی کی ا ژن هه خردنی ننه به. وختی چه ننه اَ خٚردن شٚتی کا آگَتَه، اَش فرعونی کله ور آگاردٚنٚستشه و فرعونی کلَه چه نوم موسی پنوئَه.
وختی کی موسی یال آبه، ایلَه مصریمونکاش وینده کی کا ایله اسرائیلییه برده لٚس ژه. موسی تقلّا کرده کی اشتن اسرائیلییهبٚرا نَجات بٚدَرو.
موسی اٚم گٚمونی نه کی کسی اَیی نییَویند، اَ مصریش کٚشته و چه جنازهش نون آکرده. ولی ای نفری موسی اٚم کار وینده.
فرعون موسی اٚم کاری کا خبردار آبه و سَیٚش کرده موسی بٚکٚشو. ولی موسی مصری کا به وییَهوون (بیابان) ویریتَه ئو فرعونی سربازون نٚشاستَه اوئه اَ پَیدا کرده.
موسی مصری کا دورَه بیابانیکا دَمَنده شونَتی (چوپانی) کرده. ایی ا مملکتی کا ایله ژن برده و دٚه گلَه زوئه صاییب بَه.
ای روز، وختی کی موسی کابه اشتَن خسورَه (ژندَدَه) پسَهرَمَه چَمداشتِه (مراقبت کرده)، کوئَهییشی ویندَه کی آرا گته ولی کاینی سوته. شه چه ور تا سرآگنو کی عیلتٚش چیچییه. وختی موسی آراگته کوئَه ور درسته، خدا اَ کوئه دله کا واته:«اشتن کفشون پا کا آوج، چون ا جگایی کی اوئه مندیش موقدّسَه.»
دومله خدا واته: «مٚن اشتَن قومی عذاب و چتینییِه مصری کا ویندَن. از ته فرعونی ور آمدا تا چٚمٚم قومی مصری کنیزَتی (بردگی) کا بروری. از کنعانی مملکتی (سرزمین) بَهمون بَدام، مملکتی کی چه وَدَه من ابراهیم و اسحاق و یعقوبی دوئَهبه.»
موسی واته: «اگم قوم بهمن کا دپرسٚستین کییه من آدوئه، بهمون چیچی باجٚم؟ خدا فرمایش کرده: «هِستیم اَیی کی هِستیم. بهمون باج «هِستیم»ی یه مٚن شٚمه ور آدوئه. هم بهمون باج کی از یَهُوَه شمه ددَهیِه ابراهیم،اسحاق و یعقوبی خدام. چٚمٚن نوم تا ابد هٚمَه.»
موسی نپیبَه فرعونی ور بوشو، چون کابه ترسٚسته کی نٚشا چاک گف ژه، هَهرا خٚدا موسی بٚرا، هارونٚش آدوئَه تا بیی کامَک بٚکرو.
گته نقلی موقدسه کیتابیکا: خروجَه کیتاب (کتاب خروج) ۱ تا ۴ مه فصل
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).