۴۱- خوا عیسا له مردووەکان هەڵ ئەستێنێتەوه

دوای ئەوەی که سەربازەکان عیسایان له خاچ دا، سەرۆکەکانی قەومی یەهوود چوونه لای پیلاتۆس و وتیان: «عیسا به درۆ وتی که دوای سێ ڕۆژ له مردووەکان هەڵ ئەستێتەوه. بۆ ئەوەی که شاگردەکانی نەتوانن جەستەکەی بدزن، پێویسته کەسێک دانێین که به ماوەی سێ ڕۆژ له قەبرەکە ئاگاداری بکات. ئەگەر بتوانن جەستەکەی بدزن، ئەو کاته ئەڵێن که ئەو له مردووەکان هەستاوەتەوه.»

پیلاتۆس وتی: «چەند سەرباز لەگەڵ خۆتان بەرن و تا ئەو جێگه کە ئەتوانن ئاگاداری قەبرەکه بن.» بۆیه ئەوان بەردی سەر قەبرەکەیان مۆر و مۆم کرد و چەند سەربازێکیان لەوێ دانا، تا کەسێک نەتوانێ جەستەکه بدزێت.

چۆن ڕۆژی دوای به خاک سپاردنی عیسا، یانێ ڕۆژی شەبات ئیش کردن قەدەغه بوو، هیچ یەک له هاوڕێکانی عیسا نەیانتوانی بچنه سەر گۆڕەکه. بەڵام بەیانی ڕۆژی دوایی، چەند نەفەر له ژنان ئاماده بوون که بڕۆنه سەر گۆڕی عیساو جەستەکەی بۆن خۆش کەن.

پێش ئەوەی که ژنەکان بگەنه ئەوێ، له پاڵ گۆڕەکه بۆمەلەرزەیێکی بەهێز ڕوویدا. فریشتەیێک له ئاسمان هاته خوار، بەردی بەردەم گۆڕەکەی به لایێک خشاند و لەسەری دانیشت. ئەو فریشته هەر وەک بەرقی ئاسمان ئەدرەوشا. پاسەبانەکان وەها ترسا بوون که هەر وەک مردوو کەوتنه سەر ئەرز.

ئەوکاتە کە ئافرەتەکان گەیشتنە سەر گۆڕەکە، فریشتە پێیانی وت: «مەترسن! عیسا لێرە نیە. ئەو هەروا کە وادەی دا بوو لە مردووەکان هەستاوەتەوە. ناو گۆڕەکە تماشا کەن و بیبینن.» ژنەکان ناو گۆڕەکەیان تماشا کرد و ئەو جێگە کە جەستەی عیسا تیا دانرابوو دیان، بەڵام جەستەیێکیان نەدۆزیەوە.

ئینجا فریشته به ژنانی وت: «بڕۆن و به شاگردەکان بڵێن که عیسا له مردووەکان هەستاوەتەوه و پێش ئێوه ئەچێ بۆ جەلیل.»

ئەو ژنانە کە زۆر دڵخۆش بوون، بەرەو ڕووی شاگردەکان ڕۆیشتن تا ئەو هەواڵە خۆشەیان پێ بگەیێنن.

هەر لەو کاته که ژنان ڕایان ئەکرد که هەواڵی خۆش به شاگردەکان بدەن، له ناکاو عیسا لە ڕوویان دەرکەوت. ئەوان له بەرامبەریا سوژدەیان کرد. عیسا بەوانی وت: «مه ترسن! بڕۆن به شاگردەکانی من بڵێن که بچن بۆ جەلیل و من لەوێ ئەبینن.»