۴. خۊدا قرار ایبرايم مرأ

سالان سال بعد جه توفان نوح، اینسانأن نسل زمين سر زیاد بوبوست.اوشان جه سرنو نسبت به خودا و خودشان گوناه کودید ؤچون همه تأ ايتأ زبان مرأ گب زئيد، جاي أنکي پراکنده ببیدو زمينأ پورا کونيد هؤتۊ کي خۊدا بفرماسته بۊ ،ايجأئي جمعأ بۊستيد ؤ ايتأ شهر چأکۊدنأ شروع بۊکۊديد.

اؤشأن اینسانای خيلي مغرور بيد ؤ به خۊدا دستورأن ؤ گبأن اهميت ندأئيدحتی اؤشأن شرۊع بۊکۊديد به ايتأبلند برج چاکۊنيد کي أني سر آسمانأ فأرسه. خۊدا بيده اگر اوشان به خوشان شراشور کاران ایدام بدید،مرتکب پیل پیل گوناه بیدی.

بزین خودا اؤشأن زبانِ به زبانان گوناگون تبدیل کۊد ؤ اؤشأنأ همه جا پخشأ کۊد. شهريأ کي انسانأن اۊني چأکۊدنأ شروع بۊکۊده بيد اسمأ بِابِل بنأئيد کي« مغشوش ؤ مشوش »معني دئهه .

صدها سال بعد خۊدا ايتأ مرداي به نام ابرام مرأ گب بزه. خۊدا اؤنأ بفرماست: «تي پئري خانه ؤتی ولايتأ ترکأ کۊن ؤ هۊ شهر کي من ترأ به اۊيأ هدايت کۊنم بۊشۊ. من ترأ برکت دهم ؤ تي جأ ايتأ پيله قۊم چأکۊنم. من تي نامأ بزرگأ کۊنم. اۊشأني کي ترأ برکت ديهيدأ ،مبارکأ کۊنم ؤ اۊشأني کي ترا لعنت بۊکۊنيد ،ملعونأ کونم. تۊمام زمين خانواده يأن تي وأسي برکت يأفيد. »

ابرام هم خۊدايأ ایطاعت بۊکۊد. خودش ؤ خۊدش زن ساراي،خۊ غلامأن ؤ هر چي کي داشتيأ اؤساد ؤ به کنعان^شهر کي خۊدا أنأ نيشان بدأ بۊ ،بۊشۊ.

وختی ابرام کنعان درون بوشو،خۊدا بفرماست«: تي دۊربرأ خُب فندر. تۊمام هأ سرزمین کي ديني، من تره ؤ تي زأکأن ميراث بخشم. »بزين ابرام هۊ زمين دۊرۊن ،ساکن بۊبۊست.

ايتأ رۊز ابرام ايتأ مردأي ملکيصدق نام کي کاهن خۊداي موتعال بۊيأ بيده. ابرام اونه بعد ایتا جه خو پیروز جنگان بیده.ملکيصدق، ابرامأ برکت بدأ ؤ بۊگۊفت: «پيله^خۊدا کي آسمانأن ؤ زمين مالک ايسه ،ابرامأ برکت بده. »بزين ابرام ده يک جا خۊغنایم جنگی اموالأ ملکيصدقأ فأدأ.

پۊر سالان بۊگذشت، اما ابرام ؤ ساراي، هنو زأي نأشتيد. خۊدا ابرام مرأ گب بزه ؤ دۊباره وعده بفرماست کي اؤشأنأ پسر فأده ؤ جه اؤن نتاج ايتأ عالمه زأي آسمان^ستاره منستان زياد بوجۊد أيه. خۊدا ابرامأ پارسا دۊخأد، چونکی اؤن خۊدا وعده يأ باور بۊکۊده بۊ.

بزين خۊدا ابرام مرا پيمان دوست.معمولا پیمان توافقی ایسه دوطرفه کی هر دوطرف معامله وظیفه داریدی کس کس را کارای انجام بدید.اما در مورد ابرام ،خودا زماتی اع پیمان دوست کی ابرام ایتا سنگین خواب میان ایسابو.ولی ابرام خودا گب خُب ایشتاوستید. خۊدا بۊگۊفت کي: «من جه تي وجود ايتأ پسر ترأ بخشمو کنعان^شهرأ به تي نتاج فأدم. »ولي ابرام هنو پسري نأشتي.