۱۴. سَرگَردُونی دِ بیابُو

دِما یَه کِه خدا قومِه دِ قانون‎یا شریعت با خَوَر کِرد، اونُونِه وا لا کُوه سینا رَمُونی کِرد. اونُو بایس وِ خاطِر عَدی کِه وا خدا بَستین، دِ قانون‎یا شریعت فِرمُونبَری می‎کِردِن. خواست خدا یَه بی کِه اونُو وِ سَرزِمین موعود، یَعنِی کنعان بَرَسَن. خداوند وا نِها اونُو دِ سِتین اُر می‌رَت ئو مَردِم هَم وِ دُمِش می‌رَتِن.

خدا وِ ابراهیم، اسحاق ئو یعقوب قول دِئی کِه سَرزِمین موعودِه مِئَه وِ بَچُون اونُو. اَما دِ اُو زِمُون طایفه‌یا زیادی دِ اوچِه زِنِئی می‌کِردِن کِه اونُونِه کنعانی‎یا هِنا می‌کِردِن. کنعانی‎یا پیرو خدا نِوین ئو اونِه پرَستش نِمی‌کِردِن. اونُو خدایا دِروئی‎نِه می‌پِرَسین ئو کاریا گَنِ زیادی اَنجُوم می‌دَن.

خدا وِ قوم اسرائیل فرمایش کِرد: «دِما رَسِسِن وِ سَرزِمین موعود، بایس خُتُونِه دِ شَر کنعانی‎یائی کِه هان اوچِه رِها بَکیت. وا اونُو صلح(دوستی) ئو دُوئَت نَکیت. شِما بایس هَمَه بُت‌یا اونُونِه نابود بَکیت. نتیجَه نافِرمُونی دِ ای فِرمُون‎یا، پرستش پَرَسین بُت‌یا اونُو دِ جا مِ مووَه.»

وَختی اسرائیلی‎یا رَسِسِن وِ مَرزِ سَرزِمین کنعان ، موسی دِ هَر طایفِه یِه نَفَر، یَعنی دُوزَه پیا جِگا کِرد. او وِ اونُو رَه کاریائی سی مُخبِری دِ سرزِمینِ کنعان دَ. ئو دِشُو حاست تا بِئینَن کِه آیا کنعانی‎یا زوردارَن یا بی‎زور.

اُو دُوزَه پیا چهل روز دِ سَر تا سَر کنعان سفر کِردِن ئو دِما وَ وِرگَشتِن. اونُو وِ قوم گُتِن: «زِمی حاصلخیزَه ئو ثَمَر زیاد دارَه.» اَما دَه نفر دِ اُو مُخبِر‎یا گُتِن: «شهرِیا مُحکَمَن اما مَردِم اوچِه زوردار ئو هیکلی‌ئَن. اَر وِ اونُو یورِش بُریم، بی‌گِمُو شِکَس مُحُریم ئو وِ دَس اونُو کُشتَه موئِیم.»

اوسِه دو مُخبِرهَنی کِه نُوم‌یاشُو کالیب ئو یوشع بی، گُتِن: «دُرسَه کِه مَردِم‎یا کنعان دِ اِیما بُلِن‌تِر ئو زوردار‌تِرَن، اَما بی‌شِک اِیما می‌تُونیم اونُونِه شِکَس بِئِیم! سی‌یَه‌کِه خدا سی اِیما می‎جَنگَه.»

اَما قوم وِ حرف‎یا یوشع ئو کالیب گوش نَدَن ئو وا خِز وِ موسی ئو هارون گُتِن: «سی‌چی اِیمانِه وِ ای جا وحشتناک اُوِردیت؟ اِیما بایس دِ مصر می‌مَنیم. اَر وِ اُو سَرزِمین وارد بوئِیم، دِ جَنگ کشتَه موئِیم ئو زَن‎یا ئو بَچُون اِیما وِ بَردِه‎ایی می‌رَن.» اونُو حاستِن رَبَری هَنی بِیرَن تا اونُونِه وِرگَردِنَه وِ مصر.

خدا دِ ای حَرفِ مَردِم خیلی عَصَبُونی بی ئو دِراُما وِ دُوآر ملاقات ئو گُت: «شِما دِ بِراوَر مِ سرکَش بی‎ئیت، پَس هَمَه‌تُو دِ بیابُو سَرگردُون موئیت. هَمَه آیِم‎یا بیس سال وِ بالا، بِجُز کالیب ئو یوشع، دِ بیابُو می‌میرَن ئو هرگز واردِ سَرزِمین موعود نِمووَن.»

وَختِی مَردِم ای حرف خدانِه شِنَفتِن، دِ گناه خُشُو پشیمُو بی‎یِن ئو وِ یَه بین کِه وِ کنعانی‎یا یورِش بُورَن. موسی وِشُو هُشدار دَ کِه نَرُوئَن، سی‌یَه‌کِه خدا وا اونُو نِوی، اَما اونُو وِ موسی گوش نَدَن.

خدا دِ اُو جنگ وا اونُو نِوی. وِ ای خاطِر دِ کنعانی‎یا شِکَس حَردِن ئو خیلی دِشُو کشتَه بی‎یِن .اوسِه قومِ اسرائیل دِ سَرزِمینِ کنعان وِرگَشتِن ئو سی چهل سال دِ بیابُو سَرگَردُون مَنِن.

دِ چهل سالی کِه اسرائیلی‎یا دِ بیابُو سَرگَردُون بی‎یِن، خدا نیازیا اونُونِه جور می‎کِرد. او دِ آسِمُو وِشُو نُونی دَ کِه نُومِش «مَنّا» بی. ئو او سی‌شُو کُوکَر‌یائی می‌فِرسَن تا گوشت هَم سی حَردِن داشتَه بان. دِ تَمومِ اُو مُدت خدا نِهیشت کالَه ئو جُمَه‌شُو کُنَه با.

خدا دِ طُور معجزِه‌ دِ مین کَمَر، آو سی حَردِن وِشُو ‌دَ. اَما وا ای هَمَه، قومِ اسرائیل دِ خدا ئو دِ موسی ناراضی بی‎یِن ئو غُر می‌زَن. وا وجود یَه، خدا هَنی وِ عَدی کِه وا ابراهیم، اسحاق ئو یعقوب بَستی، وفادار مَن.

یِه دَفَه هَنی وَختی ‌کِه مَردِم آو سی حَردِن ناشدِن، خدا وِ موسی فرمایش کِرد: «وِ کَمَر بُو کِه آو دِش بَکَه وِ دَر.» اَما موسی وِ ‌جا وَ کِه وِ کَمَر فِرمُون بِئَه، وا موزبِرَه، دو دَفَه زَش ئو وا ای کار وِ خدا بی‌احترامی کِرد. آو وِ اندازَه کافی سی هَمَه دِ دلِ کَمَر کِرد وِ دَر، اَما خدا دِ موسی خِیزش گرت ئو گُت: «تو وِ سَرزِمین موعود وارد نِموئی.»

دِما چهل سال کِه قومِ اسرائیل دِ بیابُو سَرگَردُون بی‎یِن، هَمَه وِنُونی کِه وِ ضد خدا شورش کِردین، مُردِن. اوسِه خدا قومِه یِه گِل هَنی وِ نِزیکی مرزیا سَرزِمین موعود رَمُونی کِرد. سی‌یَه‌کِه موسی خیلی پیر‌ بیئی، خدا یوشع‌نِه سی رَبَری قوم پَسَن کرد. خدا وِ موسی قول دَ کِه یِه ‌روز، پِیُمبَری چی او سی مَردِم می‌فِرسَه.

خدا وِ موسی‌ فِرمُون دَ رُوئَه بالا کُوه بُلِنی تا دِ اوچِه بَتُونَه سَرزِمین موعودِه بِئی‎نَه. موسی سَرزِمین موعودِه دیی، اَما خدا وِش اِجازَه ورود نَدَه. اوسِه موسی مُرد ئو قومِ اسرائیل سی روز سیش پُرس گِرِتِن. یوشع بی وِ رَبَرشُو. او رَبَر خوئی بی، سی‌یَه‌کِه وِ خدا اِطمینُو داشت ئو دِ او فِرمُونبَری می‌کِرد.