۱۶. رهانَندیا

دِما مُردِنِ یوشع، قومِ اسرائیل دِ فِرمُون‎یا خدا سرپیچی کِردِن(تَفرَه رَتِن) ئو هَمَه کنعانی‎یانِه دِ سرزِمینِ موعود نَوَنِن وِ دَر. ئو اونُو دِ جا یَهُوَه خدا راسی ریی اُوِردِن وِ پرسِش بُت‎یا کنعانی‎یا. دِ اُو زِمُون، قوم اسرائیل پادشاهی ناشدِن، پس هَر کَس اُو چی‎ئی کِه فِکر می‌کِرد دُرسَه، اَنجُوم می‎دَ.

نافِرمُونی قوم اسرائیل باعث وِ وجود اُومایِن اِتفاق‎یائی بی کِه زیاد دِ زِنِئی قوم اسرائیل تِکرار بی. ای اتفاق‎یا وِ ای طور بی: قوم اسرائیل چَن سال وِ نافِرمُونی دِ خدا ادامَه می‌دَن. اوسِه خدا سی مجازات اونُو، وِ دشمن‎یاشُو اِجازَه می‎دَ تا وِ اونُو پیروز بان. دشمن‎یاشُو مال اونُونِه غارت ئو نابود می‌کِردِن ئو قری زیادی دِشُو می‌کُشتِن. اوسِه دِما یَه کِه سال‎یا زیادی موردِ آزار دشمن‎یا قِرار می‌گِرِتِن، وِ تِه خدا توبَه می‌کِردِن ئو دِش می‌حاستِن تا اونُونِه دِ دَس دشمن‎یاشُو رها بَکَه.

هَر گِل کِه اونُو توبَه می‌کِردِن، خدا وا فِرِسَنِن نجات دهندِه اونُونِه رها می‌کِرد. اُو کَس وا دشمن‎یا اونُو می‌جَنگِس ئو شِکَسِه‌شُو می‎دَ. وِ ای طوری آرُومِش دِ سرزِمین اونُو برقِرار مِوی ئو کَس نجات دهندَه وِ خوئی وِشُو حکومت می‌کِرد. خدا رهانندیا زیادی سی رهایی قومِ اسرائیل فِرسَن. دِما یَه کِه خدا اجازَه دَ تا بُری دِ دشمن‎یاشُو وِ نُوم مدیان قوم اسرائیلِه شِکَس بِئَه، یِه گِل هَنی نجات دیی سی‎شُو فِرسَن.

مدیانی‎یا سی هفت سال، محصول‎یا قوم اسرائیلِ غارت کِردِن. قوم اسرائیل دِ تَرسِشُو دِ غاریا قایِم مِوین تا نَکَه مدیانی‎یا اونُونِه پیا بَکَن. آخِر اونُو دِ خدا حاستن تا نجاتِشُو بِئَه.

یِه روز پیا اسرائیلی‎ئی وِ نُوم جِدعون، قایِمَکی داشت گَنِم میکُفتِ تا مدیانی‎یا نَتُونَن اونِه غارت بَکَن. هِه اُو مُوقَه فرشتَه یَهُوَه وِش دِراُما ئو گُت: «اِ جَنگجوئِه نترس، خدا ها وا تو. رُو ئو اسرائیلِه دِ چِنگ مدیانی‎یا رها بَکُو.»

بُوئَه جِدعون، قربانگاهِشِه وِ یِه بُت پیش‎کَش کِردی. اولین درخواستِ خدا دِ جدعون ویرُون کِردِن اُو قربانگاه بی. اَما سی‎یَه‎کِه جدعون دِ مَردِم زَلَش می‎رَت تا نِصمِه شُو چَش وِ رَه مَن. اوسِه قربانگانِه اِشکِنا ئو حیردِش کِرد. او دِ نِزیکی اُو جا، قربانگاهی هَنی سی خدا دُرِس کِرد ئو وِ ریش قربانی کِرد.

صُو روز بَد مَردِم دِ دییِن یَه کِه کَسی قربانگانِه اِشکِنائَه ئو نابودِش کِردَه خیلی عَصَبُونی بی‎یِن. اونُو رَتِن وا لا حُونَه جِدعون تا اونِه بَکُشَن، اَما بُوئَه جدعون گُت: «سی‌چی شِما می‌حایت وِ خدا خُتُو کمک بَکیت؟ اَر او خدائَه، بِیلیت ویردار خُش با.» اونُو وِخاطِر اُو چی‎ئی کِه او گُت، دِ کُشتِن جدعون پَشیمُو بی‎یِن.

دِما وَ مدیانی‎یا هَنی هَم اُمان تا قومِ اسرائیلِه غارت بَکَن. قریشُو اُوقَه زیاد بی کِه و شِمار نِمی‎اُمان. جِدعون تَمُوم قومِن سی جَنگ وا مدیانی‎یا هِنا کِرد. جِدعون دِ خدا دو نِشُونَه حاست تا اِطمینُو پیا بَکَه کِه خدا وِ راسی دِ او حاستَه تا اسرائیلِه نجات بِئَه.

سی اولین نِشُونَه، جِدعون تیکِه ی دِ پوس میش نیا وِ ریی زِمی ئو دِ خدا حاست کِه هِه ریی پوس، شُونِم بَشی‎نَه اَما زِمی حُشک بَمُونَه. خدا ای کارِه اَنجُوم دَ. روزِ بَد او دِ خدا حاست کِه زِمی تَر با، اَما پوس حُشک بَمُونَه، خدا ای کارِه هَم کِرد. ای دو نِشُونَه، جِدعونِه راضی کِرد کِه خدا دِ او میحا تا اسرائیلِه دِ دَس مدیانی‎یا رها بَکَه.

۳۲۰۰۰ سَرواز اسرائیلی اُمان وِ تِه جِدعون ، اَما خدا و او گُت کِه تعدادِشُو خیلی زیادَه. وِ ای خاطِر جِدعون ۲۲۰۰۰ سَروازِه کِه دِ جنگ زَلَه‎شُو می‎رَت فِرسَن وِ حُونَه. خدا دُوارَه وِ جِدعون گُت کِه ای تعداد(اِیقَه آیِم) هَم زیادَه، اوسِه جدعون هَمَه شُونِه بِه‌جُز ۳۰۰ نفر وِرگَردَن وِ حُونَه.

هِه ‌اُو شُو خدا وِ جِدعون گُت: «قایمَکی رُو وِ جا اُردی مدیانی‎یا، وَختی حرف‎یا اونُونِه بَشنَوی دِ یورِش وِ اونُو دَ زَلَت نِمیرَه.» جدعون رَت وِ اردوگاه اونُو ئو شِنَفت کِه یِه سَرواز مدیانی اُو چِی‌ئی کِه دِ خآو دیئی سی دوسِش تَریف می‌کِرد. دوسِش وِش گُت: «معنی خآو تو یِنا کِه قشون جدعون قشون اِیما مدیانی‎یانِه شِکَس مِئَه.» وَختی جدعون یَنِه شِنَفت خدانِه ستایش کِرد.

جِدعون وِرگَشت وا لا سَروازیاش ئو وِ هَر کُوم دِشُو یِه شیپور ئو یِه کیزَه گِلی دَ کِه مشعلی دِ مینِش بی. اونُو وِ دُور جا اُردی دشمن وَختی کِه سَروازیا مدیانی دِ خآو بی‎یِن، چاتمَه زَن. ۳۰۰ سَرواز جِدعون مَشعل‎یا خُشُونِه نیانی دِ مین کیزَه تا مدیانی‎یا نَتُونَن نور مَشعل‎یانِه بِئی‎نَن.

اوسِه هَمَه سَروازیا جِدعون، هُم زِمُون کیزَیانِه اِشکِنان ئو نور مَشعل‎یا دیاری بی. ئو دِ حالی کِه پُف می‌کِردِن دِ شیپوریاشُو، می‎قارَنِن: «شِمشیر سی یَهُوَه ئو جدعون.»

خدا چِنُو مدیانی‎یانِه پَریشُو کِرد کِه شُرو کِردِن وِ یورِش ئو کُشتِن یَکتِری. جدعون دَرجا بَقیَه قومِ اسرائیلِه دِ حُونَه‌یاشُو هِنا کِرد تا سی رَتِن وِ دُم مدیانی‎یا بیان وِ کُمَکِشُو. اونُو بُر زیادی دِ مدیانی‎یانِه کُشتِن ئو بَقیَه‌نِه دِ سرزمین اسرائیل وَنِن وِ دَر. اُو روز ۱۲۰۰۰ نفر دِ مدیانی‎یا کُشتَه بی‎یِن. وِ چِنی، خدا قوم اسرائیلِه نجات دَ.

مَردِم حاستِن جِدعونِه بَکَن وِ پادشاه خُشُو. او وِ اونُو اِجازَه نَدَه ای کارِه اَنجُوم بِئَن، اَما دِشُو حاست کِه کَمِی دِ حلقَه‌یا طِلائی‌نِه کِه دِ مدیانی‎یا وِ دَس اُوِردین وِ او تحویل بِئَن. مَردِم طِلا زیادی وِ جِدعون دَن.

اوسِه جِدعون وا اُو طِلایا، جلیقِه چی اُو چی‎ئی کِه رئیس کاهن‌یا می‌پوشی، دُرِس کِرد. اَما مَردِم چی بُت، وِ پرستش جلیقِه کِه ساختَه بیئی سرگرم بی‎یِن. وِ ای خاطِر، خدا دُوارَه قوم اسرائیلِه تنبیه کِرد، سی‌یَه‌کِه ریی اُوِردین وِ پرسِش بُت‎یا ئو وِ دشمن‎یاشُو اِجازَه دَ تا اونُونِه شِکَس بِئَن. آخِرِش اونُو هَنی دِ خدا کمک حاستِن ئو خدا نجات دهندِه هَنی سی‌شُو فِرسَن.

ای چرخه هی تکرار مِوی: قوم اسرائیل گناه می‌کِردِن، خدا تنبیه‌شُو می‌کِرد، اونُو توبَه می‌کِردِن ئو خدا رهانندِه سی‌شُو می‌فِرسَن. دِ طول سال‎یا درازی، خدا آیِم‎یا زیادی سی رهایی قوم اسرائیل دِ دَس دشمن‎یاشُو، فِرسَن.

آخِر قوم اسرائیل دِ خدا حاستِن کِه چی ملت‎یائی هَنی یِه پادشاهی وِشُو بِئَه. اونُو پادشاه بُلن قَد ئو قوی‌ئی می‌حاستِن کِه بَتُونَه دِ جَنگ‎یا رَبَری‌شُو بَکَه. خدا دِ ای درخواس راضی نِوی، اَما هِه‌ اُو طور کِه حاستین، پادشاهی وِ اونُو بَخشَن.