۱۹. پِیُمبَریا
دِ طول تاریخ اسرائیل، خدا پِیُمبَریائی سی اونُو فِرسَن. پِیُمبَریا دِ خدا پیغومیائی میگِرِتِن ئو وَنِه سی مَردِم میگُتِن.
ایلیا پِیُمبَری بی کِه دِ زِمُون پادشاهی آخاب زِنِئی میکِرد. اَخاب پیا شرآشوئی بی کِه مَردِمِه داو میدَ تا بُت بَعَلِه پرستش بَکَن. ایلیا وِ اَخاب گُت کِه خدا اونِه مجازات میکَه. ئو او وِ اخاب گُت: «دِ قلمرو اسرائیل، بی فِرمُون مِ، هیچ بارُو یا شُونِمی وِ زِمی نِمیبارَه.» آخاب دِ حرف ایلیا چِنُو عَصَبُونی بی کِه قصد کِرد اونِه بَکُشَه.
خدا وِ ایلیا گُت کِه رُوئَه وِ بیابُون ئو خُشِه دِ اَخاب قایِم بَکَه. ایلیا رَت وِ بیابُو ئو دِ لارُونَه جوئِی کِه خدا وِش نِشُو دِئی، مَن. هَر روز صُو ئو اِیوارَه، قِلایا سی او نُون ئو گوشت میاُوِردِن. دِ طول ای مدت، اَخاب ئو قُشونِش وِ دُم ایلیا میگَشتِن، اَما نمیتُونِسِن اونِه پیا بَکَن.
سییَهکِه بارُونی نِمیبارِس، دِما مدتی اُو جو حُشک بی. وِ ای خاطِر ایلیا رَت وِ وِلاتی هَنی کِه دِ اُو نِزیکی بی. دِ اُو وِلات زینَه فقیری وا کُرِش زِنِئی میکِرد کِه خوراک اونُو وِ خاطِر حُشکسالی تَمُوم بیئی. وا ای حال اُو زینَه ویردار ایلیا مِوی ئو خدا هَم نیازیا او ئو کُرِشِه جور میکِرد.تاپو آرد ئو رِغُو او هیچ وخت حالی نِوی ئو دِ تمُومِ مدت حُشکسالی، غذا سی حَردِن داشت.ایلیا وِ مدت سِه سال مَن اوچِه.
دِما سِه سال ئو نیم، خدا وِ ایلیا گُت کِه دُوارَه بارُو میبارَه. خدا دِ ایلیا حاست تا وِرگَردَه وِ قلمرو پادشاهی اسرائیل ئو وا اَخاب صُبَت بَکَه. وَختی اَخاب ایلیانِه دیی وِش گُت: «تونی کِه هَمَه ای مُشکِلیانِه وِ وجود اُوِردییَه!» ایلیا دِ جِوُو او گُت: «هَمَه ای مُشکِلیا وِ خاطِر تُونَه! تو یَهُوَهنِه کِه خدا راسییَه هِیشتیئَه ئو بَعَلِ پرستش میکی. هَمَه قومِ اسرائیلِ وِ کوه کَرمِل بیار.»
هَمَه اسرائیل هِه وا پِیُمبَریا بَعَل کِه شِمارِشُو وِ 450 نفر میرَسِس اُمان وِ کوه کَرمِل. ایلیا گُت: «تا کِی میحایت دو دل بَمُونیت؟ اَر یَهُوَه خدائَه، اونِه بَپرستیت ئو اَر بَعَل خدائَه دِ او فِرمُونبَری بَکیت.»
اوسِه ایلیا وِ پِیُمبَریا بُت بَعَل گُت: «یِه گآو نَری قربانی بَکیت، گوشتِش تیکَه تیکَه بَکیت ئو بَنیت وِ ریی قربانگاه، اَما تَشِش نَزِنیت. مِ هَم وِ ریی قربانگاهی هَنی هِه ای کارِه میکِم. خدائی کِه سی قربانگاه تَش بَفرسنَه، خدا راسییَه.» وِ ای خاطِر پِیُمبَریا بُت بَعَل، قربانینِه جور کِردِن، اَما تَشی روشِه نَکِردِن.
اوسِه اونُو ریی وِ بُت بَعَل دُعا کِردِن: «اِ بَعَل، دَنگ اِیمانِه بَشنُو!» اونُو تَمُوم روز سَرگَرم دُعا، هَوار زَئِن ئو زخم کِردِن بدن خُشُو وا کارچو بییِن. اَما دِ لا بَعَل جِوُوِیی نیوما ئو تَشی هَم نازل نِوی.
پِیُمبَریا بعل دِما یَه کِه تمُومِ روز دعا کِردِن، شَکَت بین ئو دُعاشُونِه تمُوم کِردِن. اوسِه ایلیا گآو نَری هنی سی قربانی نیا وِ ریی قربانگاه ئو وِ مَردِم گُت کِه دُوزَه کیزَه گَپ آو بَریزَن وِ ریی قربانگاه، وِ طوری کِه گوشت گآو، هیمَه ئو حتی زِمی دُورِش هَم کامل تَر با.
اوسِه ایلیا چِنی دُعا کِرد: «اِ یَهُوَه، اِ خدا ابراهیم، اسحاق ئو یعقوب، اِمروز وِ اِیما نِشُو بِه کِه تو خدا اسرائیل هیسی ئو مِ خدمتگزار تونِم. دُعا مِنِه جواو بِه تا ای قوم دُونِسَه بان کِه تو خدا راسی هیسی.»
دَر جا تَشی دِ آسِمُو نازل بی ئو گوشت، هیمَه، بَردیا، خاک ئو حتی آو دُور ئو وَر قربانگاهِه هَم سُختِنا. وَختی مَردِم یَنِه دییِن، دَرجا اُفتان وِ زِمی ئو گُتِن: «یَهُوَه خدائَه! یَهُوَه خدائَه!»
اوسِه ایلیا گُت: «نِیلیت حتی یِه نفر دِ پِیُمبَریا بُت بَعل بَجیئَه!» پس مَردِم پِیُمبَریا بَعلِ گرتِن ئو هَمَهشُونِه دِ اوچِه بُردِن ئو کُشتن.
اوسِه ایلیا وِ اَخاب پادشاه گُت: «دَرجا وِرگَرد وِ حُونَت، سییَهکِه وِ زیئی بارُو میبارَه.» هِه دِ اُو مُوقَه، اُوریا سِی، آسِمُونِه پوشنا ئو بارُو شدیدی شُرو کِرد وِ بارِسِه. یَهُوَه حُشکسالینِه تمُوم کِرد ئو وا ای کار نِشُو دَ کِه هِه او خدا راسییَه.
دِما یَه کِه ایلیا ماموریتِش تمُوم بی، خدا پیائی وِ نُوم اِلیشَعنِه وِ پِیُمبَری خُش پَسَن کِرد. خدا معجزهیا زیادی وِ تُرّ اَلیشَع اَنجُوم دَ. یَکی دِ ای معجزهیا سی نَعَمان اِتِفاق اُفتا کِه دِ فَرمُوندیا ارتش دشمن بی. او وِ ی مرضِ پوسی سختی دُچار بی. او دِ بارَه اِلیشع شِنَفتی، وِ ای خاطِر رَت وا لا او ئو شفاشِ حاست. اِلیشَع وِ نَعَمان گُت کِه هَفت گِل خُشِه مین رو اردن بَشورَه.
دِ اوَل نَعمَان دِ ای پیشنهاد عَصَبُونی بی ئو سییَهکِه ای کارَه احمقانَه دُونِس، نمیحاست اَنجُومِش بِئَه. اَما بَد قصد خُشِه عوض کِرد ئو هَفت گِل خُشِه مین رو اردن بُرد. زِمُونی کِه سی هفتمی گِل دِ آو اُما وِ دَر، کامل شفا پیا کِردی! خدا اونِه شفا دَ.
خدا سی قوم اسرائیل پِیُمبَریا زیادی هَنی هَم فِرسَن. هَمَه اونُو وِ مَردِم هشدار میدَن کِه دِ پرستش بُتیا دَس بَکَشَن، وا بقیَه عادلانَه رفتار بَکَن، وِ یَکتِری رحم داشتَه بان، دِ شرارت دیری ئو دِ جاش دِ خدا فِرمُونبَری بَکَن. اَر چِنی رفتار نَکَن، دِ نظرِ خدا گناهکار وِ حِسآو میان ئو او اونُونِه مجازات میکَه.
دِ بیشتِر مُوقَهیا، مَردِم دِ خدا فِرمُونبَری نمیکِردِن. اونُو بیشتِر وا پِیُمبَریا رفتار گَنی داشتِن ئو تاگِهگِلی حتی اونُونِه میکُشتِن! یِه دَفَه، ارمیای نبینِه وَنِن دِ مین چاهی ئو اونِه دِ اوچِه وِل کِردِن تا بَمیرَه. ارمیا دِ تَه چاه رَت دِ مین گِل ئو خَرَه. اَما دِما وَ، پادشاه وِ او رحم کِرد ئو وِ خدمتکاریاش دستور دَ تا وِرَز یَه کِه بَمیرَه اونِه دِ مین چاه بیارَن وِ دَر.
وا یَه کِه مَردِم دِ پِیُومبَریا نفرت داشدِن، اونُو هَنی هَم دِ مورد خدا صُبَت میکِردِن. اونُو وِ مَردِم هُشدار میدَن کِه اَر توبَه نَکَن، دِ بِئن میرَن. ئو اونُو وعدَه خدانِه میاُوِردِن وِ ویر مَردِم کِه هِه اُو فِرسَنِن مسیح بی.
مَتَلِی گِرِتِسَه دِ کِتآو مقدس: (کِتآو اول پادشایا فصل ۱۶ تا ۱۸؛ کِتآو دوئِم پادشایا فصل ۵؛کِتآو ارمیا فصل ۳۸)
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).