۲۹. مَتَل خدمتکار بی‌رحم

یِه روز پترس دِ عیسی پُرسی: «استاد، بِرارِی کِه وِ مِ گَنی می‌کَه، چَن گِل بایس بَوَخشِم؟ هفت گِل ؟» عیسی فرمایش کِرد: «نه هفت گِل ، بلکه هَفتا تا هفت گِل!» عیسی می‌حاست وِ اِیما بَفَمِنَه کِه بایس هَمیشَه بَوَخشیم. اوسِه عیسی ای مَتَلِه گُت.

او گُت: «پادشاهی خداوند چی پادشاهی‌یَه کِه می‌حاست حِسآویا خُشِه وا خدمتکاریاش تسویه بَکَه. بدهی یَکی دِ اُو خدمتکاریا، چَن مُز ۲۰۰۰۰۰ سال کاربی.»

دِ اوچِنی کِه خدمتکار نِمی‌تُونِس ایقَه بدهی‌نِه پرداخت بَکَه، پادشاه دستور دَ دِ جا اُو بدهی، اونِه وا زینَه ئو بَچُونِش ئو تَمُوم مال و اموال‌یاش بَفروشَن.

اَما اُو پیا خُشِه وَن وِ پایا پادشاه ئو لالکِس ئو گُت: «اِ پادشاه، دِت میخوام وِ مِ وقت بِه تا هَمَه قَرتِ‌مِه تا آخِر وِت بِئِم.» پادشاه دلِش وِ حالِش سُخت، پس اونِه وِل کِرد ئو تَمُوم قرت‌شِه بَخشی.

اَما وَختی کِه اُو خدمتکار دِ دربار پادشاه اُما وِ دَر، یَکی دِ هُمکاریاشِه دیی کِه وِ اندازَه مُزد چهار ماه وِ او قَرت‎دار بی. پس تِشنی‌شِه فشار دَ ئو گُت: «قرت‌تِه وِ مِ بِه.»

دوس قرت‎دارِش اُفتا وِ پایاش ئو گُت: «دِت می‎حام مُلَتی وِ مِ ‎بِئِی تا تَمُوم قرت‌مِه بِئِم وا دِما.» اَما طلبکار راضی نِوی ئو هُمکارشِه تا دِئِن هَمَه قَرتِش وَن دِ زِندُون.

وَختی دوس‎یا اُو کَس ای ماجرانِه شِنَفتِن، خیلی ناراحت بی‎یِن ئو رَتِن وِ پادشاه، جریُونِه وِش گُتِن.

پادشاه دَرجا اُو پیانِه حاست ئو گُت: «اِ خادم شرآوشور! مِ وِ لالکِس تو اُو بدهی کلانِه بَخشَنِم. تو هَم بایس هِه ای رفتارِه وا هُمکارِت می‌کِردی.» پادشاه خیلی عَصَبُونی بی ئو فِرمُون دَ اونِه بُونَن دِ زِندُون ئو تا هَمَه قرت‌نِه نَدِیَه، اونِه آزاد نَکَن.

اوسِه عیسی فرمایش کِرد: «اَر شِما بِرارتُونِه دِ تَه دل نَوَخشیت، بُوئَه آسِمُونی مِ هَم وا شِما هِه ای طوری رفتار می‌کَه.»