۳۵. مَتَل بُوئَه دلسوز

یِه روز عیسی بُری دِ مَردِمِه کِه وِ دُورِش جَم بی‎ئین تا دِ او بَشنوَن، تعلیم می‎دَ. بیشتِر وِنُو باجگیریا ئو بقیه مَردِمی بین کِه نمی‎حاستِن دِ شریعت موسی فِرمُونبَری بَکَن.

اَما رَبَریا مذهبی کِه دِ اوچِه بی‎یِن، مِئی‎یِن کِه عیسی چِطور وا گناهکاریا چی دوس‎یا جون جونی رفتار می‌کَه. اوسِه وِ یَکتِری می‎گُتِن کِه عیسی کارِه اشتباهی می‎کَه. وَختی عیسی حرف‎یا اونُونِه شِنَفت، ای مَتَلِه سی شُو تَریف کِرد.

«پیائی بی کِه دو کُر داشت. یِه روز کُر کُچِک‎تِر وِ بُوئَش گُت: «بُوئَه، مِ ارثِمِه اَلان می‌حام!» وِ ای خاطِر بُوئَه دِ دارایی خُش بَرِشِه دَ.

چیئی نگذشت کِه کُرِ کُچِکتِر هَرچی داشت جَم کِرد ئو رَت وِ وِلاتِ دیری ئو دِ اوچِه تَمُومِ دارایی خُشِه دِ زِنِئی گناه آلود وِ باد دَ.

چی‎ئی نگذشت کِه قَطی سختی دِ جائی کِه اُو کُر بی، اُما وِ وجود ئو او دَ پیلی سی خَرییِن غذا هَم ناشت. وِ ای خاطِر وِ ناچار وِ تَنیا کاری کِه دِش بَرمی‎اُما یعنی چَرَنِن وِرازیا سرگرم بی ئو اُوقَه گیر ئو گُسنَه بی کِه وا غذا وِرازیا گیَه خُشِه سیر می‎کِرد.

آخِر یِه روز کُرِ کُچِکتِر وا خُش گُت: «مِ ایچِه چی می‌کِم؟ هَمَه خدمتکاریا بُوئَم غذا زیاد سی حَردِن دارَن، اَما مِ ایچِه دارِم دِ گُسنِه‌ئی می‌میرِم. پس وِرمیگَردِم وِ تِه بُوئَه خُوم ئو دِش می‌حام کِه بوم و یَکی دِ نوکریاش.»

پس وا لا حُونَه بُوئَش اُفتا وِ رَه. هَنی دِ حُونَه دیر بی کِه بُوئَش اونِه دیی ئو دِلِش وِ حالِش سُخت ئو تُن رَت وا نِهاش، اونِه گِرِت دِ بَغَل ئو ماچش کِرد.

کُر وِ بُوئَش گُت: «بُوئَه، مِ دِ حق تو ئو خدا گناه کِردِمَه ئو دَ لیاقت نارِم کِه کُر تو بام.»

اَما بُوئَش وِ یَکی دِ خدمتکاریا گُت: «زی بایت ئو بهترین جُومَه‌نِه دِ حُونَه بیاریت ئو بَکیت دِ وَرِ کُرِم. انگشتری وِ دَسِش ئو کالِه بَکیت دِ پاش ئو گوسال مَسی بیاریت، سَر بُوئریت تا میمُونی بیریم ئو شادی بَکیم. سی‎یَه‎کِه ای کُرِم، مُردی ئو ایسِه زِنَه بی‎یَه. گُم بیئی ئو ایسِه اونِه هَنی پیا کِردِمَه»

اوسِه، هَمَه اونُو میمُونی گَپی برپا کِردِن. چی‎ئی نگذشتی کِه کُر گَپ‎تِر کِه دِ کار دِ سَر زِمی وِرمی‎گَشت وِ حُونَه، دَنگ ساز ئو باختن ئو هننِ شِنَفت ئو کنجکاو بی کِه چِی بیه.

وَختی کُر گَپ‎تِر فَمِس کِه ای میمُونی وِ خاطِر وِرگَشتِن بِرارِش وِ حُونا، عَصَبُونی بی ئو نِحاست رُوئَه حُونَه. بُوئَش اُما وِ دَر ئو وِش لالکِس کِه بیا وِ حُونَه ئو بیا دِ مِمُونی ، اَما او مِکیس بُوئَه‎نِه قبول نَکِرد.

کُر گَپ‎تِر وِ بُوئَش گُت: «هَمَه ای سال‎یا وا وفاداری وِ تو خدمت کِردِم! هیچ وَخت دِ فِرمُونِت تَفره نَرَتِم ئو دِ کُل ای مدت، حتی یِه چَپیشی هَم وِ مِ نَدِئی تا بَتُونِم وا دوس‎یام مِمُونی بیِرِم. اَما ای کُرِت، مال تونِه دِ رَه‎یا گناه وِباد دیه ئو ایسِه کِه وِرگَشتَه وِ حُونَه، بیترین گوسال مَسِن سیش سر بُرّیئی تا میمُونی‎ئِی بِیری.»

بُوئَش جِوُو دَ: «کُرِم، تو هَمیشَه دِ تِه مِ هیسی ئو هَرچی کِه دارِم مالِه تُونَه. اَما بهترین کار یِنا کِه ایسِه میمُونی بیریم ئو شادی بَکیم، سی‎یَه‎کِه بِرار تو مُردی ئو زِنَه بی، گُم بیئی ئو پیا بی.»