۴۲. وِرگَشتِن عیسی وِ آسِمُو
روزی کِه خدا عیسینِه دِ مین مُردیا بُلِن کِرد، دو نفر دِ شاگردیا مُوقَه رَتِن وِ یَکی دِ شهریا نِزیک، دِبارَه اُو چِیئی کِه سی عیسی پیش اُمائی صُبَت میکِردِن. اونُو امید داشتِن کِه عیسی هِه اُو مسیحِ موعود با، اَما او کُشتَه بیئی. ایسِه زَنیا مُوئَن کِه او دُوارَه زِنَه بییَه، اَما شاگِردیا نُوئِنِسِن چه چیئینِه باوَر بَکَن.
عیسی وِ شاگِردیا نِزیک بی ئو واشُو حَرف زَه اَما اونُو اونِه نَشِنَختن. عیسی دِشُو پُرسی کِه دِبارَه چه چیئی صُبَت میکَن. وِ عیسی گُتِن کِه صُبَتِشُو دِ بارَه جریانیائیئَه کِه دِ ای چَن رو، سی عیسی پیش اُمائی. اونُو خیال میکِردِن کِه عیسی غَریوِهئَه کِه دِ پیش آمدیا اورشلیم بی خَوَرَه.
اوسِه عیسی سی اونُو واز کِرد، کِه کَلوم خدا دِبارَه مسیح چی گُته بی. مدتیا پیش پِیُمبَریا گُته بین کِه شروریا مسیحِ عذاوش مِئَن ئو اونِه میکُشَن، اَما او دِ روزِ سِئم زِنَه مووَه.
وَختی اُو دو پیا رَسِسِن وِ جا، حدوداً بیئی وِ شُو. اونُو عیسی ن مِکیس کِردِن کِه شُونِه وا اونُو بَمُونَه، او هَم واشُو رَت وا مین حُونِه. وَختی نِشِسِن سر سفرَه شُوم، عیسی نُونِه وِرداشت ئو شکرگزاری کِرد ئو نِصمِش کِرد. یِهُو تیاشُو واز بی ئو دَرجا اونِه شِنَختن. اَما هِه اُو گِر عیسی دِ وَر تیاشو غِو بی.
اُو دو نَفَر وِ یَکتِری گُتِن: «او عیسی بی، و ای خاطر کِه وَختی کِه نوِشتَهیا کِتآو مقدَسِه سیمُو وازگو کرد، دلمُو اُفتا وِ تتِپتَپ.» اوسِه دَرجا وِرگَشتِن وِ اورشلیم ئو وَختی کِه رَسِسِن، وِ شاگردیا گُتِن: «عیسی زِنَهئا! اِیما اونِه دیئیمَه.»
ِه دِ اُو حالی کِه سرگرم صُبَت بییِن، یِهدَفَه عیسی وشو دروما ئو گُت: «سِلامَتی سی شِما با!» شاگردیا فکر کِردِن کِه روح مِئینَن، اَما عیسی گُت: «سیچی زَلتِراق بیئیت! شک داریت کِه مِ عیسیئِم؟ سِیل دسیا ئو پایام بَکیت، روحیا چی مِ بدن نارَن.» ئو سی وَ کِه وِ اونُو نِشُو بِئَه کِه روح نیسا، دِشُو حاست کِه وِش چیئی بِئَن تا بُحُورَه. اونُو تیکِه ماهی وِش دَن ئو عیسی وَنِه حَرد.
عیسی گُت: «مِ وِ شِما گُتِم کِه هَرچی دِ کَلوم خدا دِبارَه مِ گُتَه بییَه، بایس انجوم با.» اوسِه عیسی وِشُو کمَک کِرد تا کَلوم خدانِه بیتِر بَفَمَن. او گُت: «دِ زِمُونیا دیر، دِ کِتآویا پِیُمبَریا نوشتَه بیئی کِه مسیحِ موعود بایس عذاو ئو زَمَت بِئینَه، بَمیرَه ئو روز سِئم دِ مین مُردیا وِریسَه.»
«ئو پِیُمبَریا نِوِشتِهنَه کِه شاگردیا مِ کَلومِ خدانِه وازگو میکَن ئو وِ هَمَه مُوئَن کِه بایس توبَه بَکَن. هَر کَس کِه توبَه بَکَه، خدا گناهیاشِه میوَخشَه. شاگِردیا مِ وازگفتِ ای پیامِه دِ اورشلیم شُرو میکَن، اوسِه میرَن دِ مین هَمَه قومیا ئو وِ هَمَه جا میرَن. شِما شاهد حَرفیا، کاریا ئو هَمَه پیش آمدیائی هیسیت کِه سی مِ پیش اُما.»
عیسی دِ مدت چهل رو دِما زِنَه بییِن دِ مین مُردیا، چَن گِل خُشِه وِ شاگِردیاش نِشُو دَ. او وا ای حال یِه گِل خُشِه دِ ی آن وِ بیشتِر دِ ۵۰۰ نفر نِشُو دَ. او وِ رَهیا جور وا جور وِ شاگِردیاش نِشُو دَ کِه زِنَهآ ئو وِ اونُو دِبارَه پادشاهی خدا یاد میده.
عیسی وِ شاگردیا فرمایش کِرد: «خدا کُلِ اختیاریا دِ ریی زِمی ئو آسِمُونِه دِئَه وِ مِ. ایسه رِیت ئو تَمُوم قومیانِه بَکیت وِ شاگردِ مِ ئو اونُون وِ نُوم پدر، پسر ئو روحالقدس تعمید بِئیت ئو وِشُو یاد بِئیت کِه چِطوری دِ تَمُوم فِرمُونیائی کِه وِ شِما دَمَه فِرمُونبَری بَکَن. وِ ویر داشتَه بایت کِه مِ هَمیشَه هیسِم وا شِما.»
چهل روز دِما وَ کِه عیسی دِ مین مُردیا وِریسا وِ شاگِردیاش چِنی فرمایش کِرد: « بَمُونیت دِ اورشلیم تا بُوئه مِ وا فِرسَنِنه روحالقدس، وِ شِما قدرت بِئَه.» دِما وِنَه، عیسی دِ بِراوَر تیا اونُو وِ لا آسِمُو رَت بالا ئو دِ اُوری غِو بی. عیسی نِشِس وِ دَس راس خدا تا وِ هَمَه چی حکومت بَکَه.
مَتَلِی گِرِتِسَه دِ کِتآو مقدس: (کِتآو متی باب ۲۸ آیهیا ۱۶ تا ۲۰؛ کِتآو مرقس باب ۱۶ آیهیا ۱۲ تا ۲۰؛ کِتآو لوقا باب ۲۴ آیهیا ۱۳ تا ۵۳؛ کِتآو یوحنا باب ۲۰ آیهیا ۱۹ تا ۲۳؛ کِتآو اعمال باب ۱ آیهیا ۱ تا ۱۱)
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).