۸. خدا یوسف ئو دویِمُونِشِ نجات مِئَه

دِما سال‎یا، زِمُونی کِه یعقوب بی وِ پیا پیری، کُرِی که دوس داشتینش، یوسفِ فِرِسَن تا دِ سلامتی بِراریاش کِه سَرگَرم چَرَنِن گَلَه بی‎یِن خَوَر بیارَه.

بِراریا یوسف دِ او بَدِشُو میوما، سی‌یَه‌کِه یعقوب اونِه بیشتِر دوس داشت ئو یوسف هَم دِ خآو دیئی کِه وِ اونُو حکومت می‌کَه. اوسه وَختی یوسف رَت وِ تِه بِراریا خُش، اونُو اونه وراقنین ئو وِ تاجریا بَردَه، فِرُوختِن.

وِرَز رَسسَن بِراریا یوسف وِ حُونَه، اونُو چوغا یوسفِ دِرّین ئو خین بُز پاشین وِ ریش. چوغانِه وِ بُوئَه خُشُو نِشُو دَن تا خیال بَکَه حِیوُن وحشی‎ئی یوسفِه کُشتَه. اوسِه یعقوب فره ناراحت بی.

تاجریا بَردَه، یوسفِ بُردِن وِ مصر. مصر ولاتِ گَپ ئو زورداری بی کِه دِ رُونَه رو نیل بی. اونُو اونِه وِ یِه کَسِ دُولَمَن دولتِ مصر فِرُوختِن. یوسف وِ اَربآو خُش وِ خویی خدمت ‌کِرد ئو خدا هَم اونِه برکت ‌دَ.

زینَه اُو مقومِ دولتی تَقِلا می‌کِرد کِه وا یوسف هُمبستر با، اما یوسف قَبول نَکِرد کِه نسبت وِ خدا گناه بَکَه. پس اُو زینَه عَصَبُونی بی ئو تُمَت ناروائی وِ یوسف زَه. او دَسگیر بی ئو اُفتا دِ زِندُون. اما یوسف دِ زِندُون هَم وِ خدا وفادار مَن ئو خدا اونِه برکت دَ.

دِما چَن سال، یوسف هَنی هَم دِ زِندُون بی، دِ حالی کِه بی گناه بی. یِه شُو فرعون (مصری‌یا وِ پادشایا خُشُو فرعون می‌گُتِن)، دو تا خآو دیی کِه خیلی اونِه دِ رآو بُردی. هیچ‌کُوم دِ هُوم شُوریا فرعون نَتُونِسین خآویا اونِه تعبیر بَکَن.

سی‌یَه‌کِه خدا تونایی خآو مانئ کردنِ وِ یوسف دِئه بی، فرعون اونِه دِ زِندُون اُوِرد وِ تِه خُش تا خآوِشِه معنئ بَکَه. یوسف وِ او گُت: «خداوند هفت سال ثمر زیادی مِئَه اما دِما وَ، هفت سال قحطی مووَه. »

فرعون چِنُو تحت تاثیر شخصیتِ یوسف قِرار گِرِت کِه اونِه نیا دِ جا دُوئِمی کسِ قدرتمن مصر.

یوسف وِ مَردِم گُت کِه دِ مینِ هفت سال‌ فِراوُنی، ثمر‎یا غذایی‌نِه اَمار بَکَن. اوسِه زِمُونی کِه هفت سال قحطی شُرو بی، یوسف اُو ثمر‎یانِه می‌فِرُوخت وِ مَردِم تا غذا وِ اندازَه داشتَه بان.

قحطی ئو حُشکسالی شدید نَه هِه مصر بلکه ولاتِ کنعان، جائِی کِه یعقوب ئو عیالش زِنِئی می‌کِردِن هَم گِرِتی دِ وَر.

وِ ای خاطِر یعقوب کُریا گَپ‌تِر خُشِه فِرِسَن وِ مصر تا غذا ئو آذوقه جور بَکَن. وَختی اونُو دِ بِراوَر یوسف هیسان تا غذا دِش بَخَرَن، اونِه نَشنَختِن. اما یوسف اونُونِ اشنخت.

یوسف سی دی‎یِن تغییر دِ بِراریاش اونُونِه اِمتِحُو کِرد. اوسِه گُت: «مِ یوسف، بِرار شِمانِم، زَلَه‎تُو نَرُوئَه. شِما دِ حق مِ گَنی کِردیت، اما خدا گَنی شِمانِ کِرد وِ خویی. بیایت ئو دِ مصر زِنِئی بَکیت ئو مِ می‌تُونِم دِ اِیچِه هَمَه‌چی سی شِما ئو عیالِ‎تو جور بَکِم.»

بِراریا یوسف وِرگَشتِن وِ حُونَه، خَوَر زِنَه بی‎یِن یوسفِ سی بُوئَه خُشُو یعقوب تَریف کِردِن، او خیلی شاد بی.

هَرچَن یعقوب بیئی وِ پیا پیری‌، وا دویمونش بار کِرد وِ مصر، ئو دِ تِه یَک دِ اوچِه زِنِئی کِردِن. یعقوب وِرَز مُردِن خُش، هَمَه کُریاشِه برکت دَ.

عَد ئو پیمُونی کِه خداوند وا ابراهیم بَستی، دِما اسحاق وِ یعقوب ئو اوسِه وِ دُوزَه کُرِش ئو دویمونشو رَسِس. دِ پُشت دُوزَه کُرِ یعقوب، دُوزَه طایِفَهِ ،قومِ اسرائیل وِ وجود اُما.