۱۳- خِدا اسراییلِ جا پیَمون وَندِه

بَنی اِسرائیلِ سِرخه دِریویِ ِجه یور ُبوردِه پِه، خِدا وشون ره سینایِ کوهِ وَرراهنِمایی هَکِردِه. هَمون کویی که موسی لَمِ ِدله تَشِ اَلورِه بَدی بی یه. اینطی قوم هَمونتا کویِ بِن چادِر بَزّونه.

خِدا موسی و بَنی اسراییلِ قوم ره بِفَرمِسّه: «شِما وِنه هر زَمون مِه جِه فَرمون بَوِرین.وپَیمونی که شِمه جا وَمبِه، وِفا هَکِنین. اَگه اینتاره بِجا بیارین ،مِه دَس بی یِشت دارایی هَسّنی، اَتّا مَملِکِت که هَمه پیشواهَسّنه وُ مُقدِّس .»

مردِم سِه روزِ تِموم ِشه خِدرِه آماده هَکِردِنه تا خِدا ره بَوینِن. هَمینتاسّه خِداوند اَلبِسو وآسِمون غِرومبه وُ ديی و شَیپورِ گَتِ صِدایِ جا سینایِ کویِ تِک هِنیشتِه. موسام تیناری کویِ بالا بورده.

اونگِدِر خِدا وِشونِ جا پَیمون دَوِسِّه و باتِه: «مِن هَسِّمِه یَهُوَه تِه خِدا، که تِره مصرِ بردگی و اسیريِ جِه آزاد هَکِردِمه. مِن بَکِرد هیچ خِدایِ دیگه رِه پَرِستِش نَکِنین.»

«بُتْ دِرِس نَکِن و وِره پَرَستِش نَکِن، چونکه مِن یَهُوَه وِنه تِه تَنا خِدا بَوِّم. مِه نُوم رِه بی ارزش نَکِن و شَبّاتْ یا هَفتِمین روز رِه مُقَدِّس بَدون. شِه هَمة کارا رِه شیش روزِ دِله اَنجام هَدِه، چونکِه تِه ِونِه هَفتِمین روز آرامِش داری و مِره یاد بیاری.»

شِه پی یِر و مارِ اِحتِرام بی یِل. آدِم نَکوش، زِنا نَکِن، دِزدی نَکِن و دِرو ناو. تِه چِشْ همسایه ِزِنا و هِمسایة مالِ دِمبال دَنی بَوِّه.

قوم اَرِه هِدانِه دَستورایی که خِداوَند وِشون رِه هِدائِه؛ بِجا بیارِن. وِشون اَیْ اَرِه هِدانِه که خِدای وِسِّه بَوّن و فِقَط وِره پَرِستِش هَکِنِن.

خِدا اَیْ اسراییل رِه بِفَرمِسّه که اَتّه گَتِ کیمه بِسازِن. وِه دستورِ کیمِه بِساتِنِ وُ هَر چی وِسِّه که وِنه دِله دِواشِه وَ رِزِ رِزِ کارا رِه وِشونِ هِدا. وِه دَستور هِدا اَتّا گَتِ پَرده بِسازِن که کیمه رِه دِ بَخش هَکِنِه. خِداوندِم اِتاقِ دِله پَردِه پِشت، اِیَمو و هَمونجه موندِسّه و گَتِ پیشوا تونِسّه تِناری اونتا اِتاقِ دِله خِدایِ پیشگاه بُوره.

قوم هَمطی وِسِّه کِه کیمة دیدارِ جِلو اَتّا قِربونگاه بِسازِن. هَرکَسِم که خِدایِ قانونِ جه نافرمونی هَکِرد بو، وِسّه کِه اَتّا حیوون قِربونيِ وِسّه قربونگاه بیاره.اَتّا پیشوا وسّه کِه اونتا حیوون ره بَکوشه و به عِنوان قِربونی خِدایِ وِسّه قِربونگاه بالا بَسوزِنه. خِداوند باته که قِربونی حیوونِ خون، گِناهکارِ گِناه ره پوشِندنه. اینطی خِداوند وِنه گِناه رِه نادیده گِیته و اون گِناهکار خِدای چِشِ پیش پاک بونِه. خِدا موسایِ بِرار هارون و وِنه تِوار رِه نِشونْ هَکِرده تا وِنه پیشوا بَوّن.

اونگِدِر خِدا دَه تا فَرمون رِه دِ تا سنگِ پِشت بَنوِشته و موسی رِه هِدا. خِداوَند اَیِّم قُوم رِه دَستورایِ دیگه هِدا که بِجا بیارِن. خِدا قِرار بِشته که اَگِه قوم دَستورا ره گِس هَدِن، وِشون ره فِراوونی دِنّه و پِشت و پِناه بوُنِه، مُنتا اَگه نافَرمون بَوِّن وِشونه جِزا ره دِنّه.

موسی خَله روزا سینایِ کویِ تِک بَمونِسّه و خِدا جا گَپ بَزوئه. مَردِم وِنه دَگِرِسّنِه وِسِّه اَنده چِش بِراهی بَکِشینه که خَستِه بَئی نه. هَمینتاسِّه شِه طِلاها ره هارونِ پیش بیاردِنه و ونه جِه بِخواسِّنه که وِشونِسّه بُت بِسازه، تا خِدایِ عَوِض پَرِستِش هَکِنِن. اینطی خِدایِ پیش، گَتِ گِناه هَکِردِنه.

هارون اَتّا بُت بِساتِ، طِلایی گوگزایِ واری. مَردِمِم وحشیِ واری بُت رِه پَرِستِش هَکِردِنه، اَندِه کِه بُتِ وِسّه قِربونیِم هَکِردِنه. وِشونِ گِناهِسّه خِدا رِه خَشم بَیته و موسی ره بِفَرمِسّه که خوانِه وِشون رِه نابود هَکِنه. مُنتا موسی پا پیش بِشته و خِدای جِه بِخواسِّه که اینتا کارِ نَکِنه، خِدِام موسایِ خواهِشِ بِشتوسِّه و قوم رِه هِلاک نَکِرده.

اونگِدِر که موسی سینایِ کویِ جِه بِنه بی یَمو، ونه دَستِ دله دِ تا سَنگ بَنوِشت دَیِّه که خِدا دَه تا فَرمون ره وِنه پِشت بَنوِشت بی یه. بُت ره که بَدیه، اَنده وِره خَشم بَیته که ِشه دَستِ سَنگا ره بِنه بَّزو، و َسنگا بِشکِسّنه.

موسی بُت رِه بَسوزِنیه و رِز هَکِرده تا گَرتِ واری بَیِّه. اونگِدِر گَرتِ ره اویِ ِدله دَکِرده و قوم ره وادار هَکِرده تا او رِه بَخِرِن. خِدام اَتّا بِلا بَرِسِنیه که ویشتِر مَردِم بَمِردِنه.

موسی اون سَنگای عوِض که شِه بِشکِنی بی یه، دَه تا فَرمونِسّه چن تا سَنگ دیگه بِتاشیه. موسی اَی دِواره کویِ تِک بوردِه و خِدا جا راز و نیاز هَکِرده تا خِدا قوم ره بِبَخشه. خِدام موسایِ دِعا ره بِشتوسّه و وِشون ره بِبخشیه. موسام تازه بِتاشی سنگِا که خِدا ده تا فَرمون ره بَنوشت بی یهٔ هِمکِت کویِ جِه بِنه بیَمو. اونگِدِر خِدا وِشون ره سینایِ کویِ جِه وعدِه بَئی سرزمینِ وَر، راهنِمایی هَکِرده.