۳۳- کِشاورزِ سَرگِذِشتْ

اَتّا روز عیسی دِریاچه کِنار دَیّیه اَتِّ خَلِه مَردِمْ رِه دَرسْ دا بی یِه. مَردِم اَنْدِه زیاد بینِه کِه عیسی شِه هِنیشتِنِ وِّسِه جا نِداشتِه تا وِشونِ جا گَپْ بَزِنه. هَمینتاسِّه اَتّا نوُ که اویِ کِناره اِسْ هَکِرد بی یِة دِلِه سِوار بَیِّه و هَمونجِة جِه مَردِم رِه دَرسْ هِدائه.

عیسی اینتا داستانْ رِه مَردِمِسِّه اینْطی شَرح هِدا: «اَتّا کِشاورز تیم شَنی وِسِّه یور بوردِه. هَمینطی کِه تیم رِه اینوَر و اونْوَر شَندیه ،اَتِ کَمْ مَرزِ سَر بَکِلِسّه وُ پَرَندِها بی یَمونِه وُ هَمِه رِه بَخِردِنِه.

«اَتیِم گِل کَتِکِ سَر دَکِتِه کِه وِشونِ سَر رِه خاک دَپوشِنیه. تیما گِل کَتِک دِلِه خَلِه زود نوچ بَزّو . چونْکِه جولِ خاکْ نَی بی یِه. مُنْتا وِشونِ بِنّه نَتّونِسِّه خاکِ بِن فِرو بورِه. هَمینتایِسِّه اِفتابِ کِه پِل بَزّو، اَز دَم بَسوتِنِه و اَز بَین بُورْدِنِه.»

«اَتی تیمِم لَمِ تَلی دِلِه دَکِتِه. تیما و تَلیا دِیی جا رِخ بَزّونِه. و گِیاهِ جِوونِ لیله ، تَلیاِیِ جِغ جِه خَفه بَئینه و بار نیارْدِنِه.»

اَتی تیمام خارِه بِنِة سَر دَکِتِنه، و هَر تیمِ جه، سی، شَصْت، حتّی صَد بِرابِر بار بِیاردِه. هَرکس که خوانِّه خِدایِ جِه فَرمونْ بَوِرِه وِنِه کِه مِه گَپْ رِه گوش هَدِه.

شاگِردا کِه اینتا داستان رِه بِشتوسِّنِه گِج بَئنِه. عیسی وِشونِ وِسِّه اینطی باته: «تیمْ هَمونْ خِدایِ گَپ هَسِّه. مَرزِ سَر، اونتا آدِمْ هَسِّه کِه خِدایِ گَپْ رِه اِشتونِه مُنتا وِرِه هالی نَاُنِه و شیطونِ خِدایِ گَپ رِه وِنِه جِه دِزّنِه.حَقیقِت وِه هَسّه که شَیطونْ نِلِّنِه خِدایِ گَپ وِرِه هالی بَوّه.»

گِل کَتِکِ بِنِه، اونتا آدِمی هَسِّه کِه تا خِدایِ گَپ رِه بِشتوسّه، خِشال وُ خَندون قبول کِنده، مُنتا سَختی ِ دله یا مَردِمِ که وِره آزارِدِنِنه ، شِه رو ره خِدایِ جه گاردِنِه. اینطی بَوِّم که دیگه خدا جه دلگرمی نِدارنه وُ شِه پِشت و پِناه نَدونه.

اونتا بِنه کِه تَلی وِرِه دَپوشِنیه، اونتا آدِمِ مونْدِه کِه پَیغُومْ رِه اِشتونِه، مُنتا دِلِ ناگِرونی زِندگانیِ، پول وُ مال ره دِل دَوِسِّن َو هَی جَم هَکِردِنه دِمبال بوردِن باعِث بونه که اَتِّ کَمْ بوگْذِشتِه پِه خِدایِ دوست داشتِن رِه کِنار بی یِلِّن. دیگِه اونْ تِوان رِه نِدارْنِه اونجوری که خِدایِ کِلامِ جِه یاد بَیتِه، خِدا رِه خِشنود هَکِنِه. وِه گنِّمِ خِشِه رِه موندِنه که بار نیارنِه.»

مُنتا خارِه زَمین، آدِمی هَسِّه کِه خِدایِ پَیغُومْ رِه اِشتونِه، بُووِر کِندِه و بار اِیارْنِه. کتابِ مُقَدِسّه جه بَئیته داستان: