۳۵- دلسوز آتّا

بیرگین عیسی چُخ خَلخ که اُنی دِرِنَ یِقِلمیش لَرِدِ تا اُنّان اِشِدَلَّر، تعلیم وِریردِ.اُلّاری چُخِ باجگیرلَر و آیرِ خَلخی دِلَر که سَمِیرلَرِدِ موسی نی شریعَتِنَّن اطاعت اِدَلَّر.

آمّا مذهبِ رهبرلَر که اُردای دِلَر، گِریلَّرِدِ که عیسی نَتَرکِه گیناهکارلَرِنَن بیرصمیمی یُولّاش تَکِه رفتار اِدیر. اُنّا بیر بیرَ دِیلَرِدِ اشتباه ایش گِریر. اُنّا که عیسی اُلّاری گَپلَرِنِه اِشِدِّ، بُو مَتَلِ اُلّارِچِه تعریف اِدِّ.

«بیر کیشیدِ که ایکِه اُغُل واریدِ. بیرگین کوچیک اُغُل آتّاسِنَ دِدِ:« آتّا، مَن سَهمِمِ اینِّ سِیرَم!» بنابر بُو آتّا اِز دارالیگِنَّن اُنی سَهمِنِ وِردِ.»

بیر زادی اُلمادِ که کوچیک اُغُل هَرنَه واریدِ یِقدِ و بیر ایراق یِرَ گِدِّ و اُردا وارِ اِز دارالیگِنِ گیناهلِه زندگی سِنَّ اَلَّن وِردِ.

چُخ گَچمَدِ که سخت قحط لیک اُردا که اُ اُغُلِدِ، بُولُوشدِ و اُ داهان پیل خوراکِ آلّیگِچِه یُوخیدِ. بنابر بُو مجبور به ایشی که اُنی اَلِنَّن گَلیردِ یعنی اُتاردیگِ خوک لَر مشغول اُلِّه و اُقاد درماندَه و آجِدِ که خوک لَر خوراکینَن اِز قارِّنِ دُولُّریردِ.

بالاخره بیرگین کوچیک اُغُل اِزِنَ دِدِ،« من بُوردا نَیش گِیرَم؟ وارِ آتّامی خدمتکارلَرِچُخ خوراکِ یِدیگِچِه وارلارِ، آمّا من بُوردا آج لیگدان اِلیرَم. اِز آتّام یانُونا بیکِلَّم و اُنّان سِیَرَم تا بیر خدمتکارلَرِنَّن اُلان.»

اُنّا آتّاسِه اَوِنی طرفِنَه یُولا دیشدِ. هَنِه اَودَن ایراقِدِ که آتّاسِه اُنِه گِردِ و ایرَگِ اُنی حالِنَ یانِّه و فُورِ اُنی طرفِنَه قَچدِ، اُنِه قُوجاقُونا آلِّه و ماچِدِّ.

اُغُل آتّاسِنَ دِدِ:« من نِسبتِ به سَن و طارِه گیناه اِدمیشَم و داهان لایق دَیلَم که سَنی اُغُلی اُلام.»

آمّا آتّاسِه بیر خدمتکارلَرِنَّن دِدِ:« فُورِ خوب ترین رَختِ اَودَن گَتِری و اُغُلُم دالُونا گِیدِری. بیر ایزّیگ اَلِنَ و کفش قِچِنَ گِیدِری و پَروارلِه کُوسالَه گَتِری، باشِنِ کَسی تا جشن تُوتاگ و شادلیگ اِدَگ. چون بُو اُغُلُم، اِلمیشِدِ و اینِّ دیرِّ اُلمُوش. لایلان مُوشِدِ و اینِّ اُنِاُنه بُولمُوشام.»

اُنّا، اُلّاری وارِسِه بِیگ جشن تُوتدُولار. بیر زادی قالمامُوشِدِ که بِیگ اُغُل که زراعت یِرِ ایشِنَّن اَوَ بیکِلیردِ، ساز و آواز و اُینادیگ سَسِنِه اِشِدِّ و کنجکاو اُلِّه که نَه اُلمُوش.

اُنّا که بِیگ اُغُل بیلِّه که بُو شادلیگ کاکاسِنی اَوَ بیکِلِّه گیدِر، عصبانی اُلِّه و سَمَدِ که اَو ایچِنَ گِدَ. آتّاسِه یازّیا گَلِّه و اُنّان خواهش اِدِّ که اَوَ گَلَه و قُوناقلیگَ شرکت اِدَ، آمّا اُ آتّاسِنی سَدِگینِ رد اِدِّ.

بِیگ اُغُل آتّاسِنَ دِدِ:« وارِ بُو ایلَّر سَنَ خدمت اِدِّم! هِچ وقت فرمانینَّن سر پیچلیگ اِدمَدِم و وارِ بُو مدَّتدَ، حتی بیر اُقلاق مَنَ وِرمَدی تا باشارام یُولّاش لَرِمِنَن جشن تُوتام. آمّا بُو اُغُلی، سَنی دارالیگی گیناهلَرِ یُولُونّا هَدَرَ وِردِ واینِّ که اَوَ بیکِلمیش، خوب ترین پَروارلِه کُوسالَی اُنینچِه باش کَسدی تا بیر جشن تُوتام.»

آتّاسِه جواب وِردِ:« اُغُلُم، سَن همیشَه مَنِم قِراقُوم نایای و هَرنَه وارُوم سَنین کِدِر. آمّا خوب ترین ایش اینِّ بُودُور که جشن تُوتاگ و شادلیگ اِدَگ، چون سَنی کاکای اِلمیشِدِ و دیرِّ اُلِّه. لایلان مُوشِدِ و بُلُونمُوش.»