۲۷- سامریای نیکوئی

ای روای مذهِبی استادی یهودی عیسِه گل بییما ژو مِگییا عیسِه بَلّی کِرِه کو اونچی یِه مِدِه اشتباهه ژو واپِرسا :« استاد، آدم مِگی چِه کِرِه کو همیشه زنده بو» عیسِه بات: «تئی کِتابی توراتی دِر اِن باره چیچی بِنِویشتِیَه؟»

اون میردِکه بات:« خداوندی هُشتُن خُدِه با تَمُمی قوّتی، تئی دِلی پی، با تمامی فکری گییابیت هُشتُن. هُمسییِه هُشتُن جور گیبابیت بَد عیسِه بات: «دُرُس ما! تو هَمَن کاری هاکه تا هَمیشَه زَندَه بَمُن.

امّا اون عالمی مذهبی مِگییا هُشتُن پارسا جاکّوئه، اینی بارَه واپرسِش: «مو هُمسییَه کییَه؟

عیسِه با اییَه آستُنِکین ژو جواب هادا. ای یهودی میردی اورشلیم پی، طرفی اریحائی سفر ماکِردِش.

دِلَه زِئین دُزدی ژو گِنِن، تَمُمی ژو دارائی وِششُن، ژو وِروِسشُن، نیمه جُن کِناری جَدِه هیونشُن.

بَدی اِن ماجِرائی یهودی کاهن اُنجو پی مِویرد وَختی اون میردِکه وَسِطی جَدِه بِدییِش والَه اون طَرِفی جَدِه پی وَر بِدِش ، انگار نه اِنگار ژو بِدیچِش.

کمی دیگری ای لاوی رِه پی بِرِسا لاوی، طِبابَه ای ایسرائیلی بیچَن کو کاهِنون کمک ماکِرچیشُن. اواَم وَر بِدِش و ژو مِلی نِندِش.

اونوخت اینی میردِکا بییِما کو سامری با. سامِری و یهودی دونیکی بِن با اِنی کو بِدییش یهودییَه و زَخمی بِبیچی ژو دِل بسِوت و ژو زَخمی بِشُشتِش و مَلهَم واشتِش.

بد اون سامری ژو چارَهوا سوآر کِردِش ژو بِبِردِش مِمُنخُنَه و ژو پی پِرِستاری هاکِردِش.

هِرِن سامری مِگییا هُشتُن سفر ادامه بَدِه ژو کمی پیل مِمُنخُنَه چی دا و باتِش اِنی بِپّا، اگه ویشتری هزینه کِردَه ، وِرگِردِون، تَه مِدون.

بَد عیسِه اون عالمی مذهبی پی واپِرسا اِسَه فِکر ماکَه اون هِرَه نَفِرُن تئی کومین اون میردکِه کو ژو وِروِسبیشُن ژو همسییَه با عالمی مذهبی بات: اونی کو ژو رَه دل بسوزند. عیسِه ژو رَه بات: توام بَشَه هَمَن جور هاکه.