۲۹- خِتمِتکاری سُنگین دلی

ایرو پِترُسی عیسِه پی واپِرسا: «بِرِهای کو مورَه بدی ماکِرِه چُند بار مِگی ژو بَبَخشُن؟ هَف بار وَسَه» عیسِه بات: «نَه هَفت بار، بَلکِش هفتا، هَف باری» عیسِه مِگیا هَما بَلّی کِرِه کو مِگی هَمیشَه بَبِخشین بَد عیسِه اِن آستونِکَه بات.

خُدِه پادیشائی مِثلی پادیشائی اِیَه کو مِگییش هُشتُن حساب با ختمتکارُن تسفیَه کِرِه ای خِتمِتکاری قرض برابری دُویست هزار سالی کاری بییَه.

چون خِتمِتکاری مَنِزُنا هادِه، پادیشِه بات بِه جائی اونی ژو وُ ژو جِنییَه وَچُن با ژو دارائی بِروشین.

ولی اون میردِکِه هُشتُن جلوئی پائی پادیشِه وِند و با التماس باتِش «ای پادیشاه خواهش ماکِرون وَخت مُندِه تا تَمبلی آخِری تَهدون» پادیشه دِل ژو رَه بِسوت،پس ژو آزاد واکِردِیش و تمامی بِدهی ژو بَخشِش.

ولی وختی کو اون خِتمِتکار دَربار پی بِرین اِما هُشتُن همکاری بِدییِش کو چار ما دَستمُزد به ژو بِدِکار با ژو خِنِقَه بِتِش و باتِش «هُشتُن قرض مُنده.»

ژو رفیق ژو دستَه پِه کِت و باتِش «خواهش ماکِرون وخت مُنده، تا تَمبلی آخری تهدون» امّا طلبکار راضی نابا و هُشتُن رَفیقی زیندُن وِندِش تا قرض هادِه.

وختی ژو رفیقُن ماجرا بِشنوا ناراحت وابِن و بِشِن پادیشه گل و ژو رَه تَریف هاکِرشُن.

پادیشه تند ژوگیا وُ باتِش: «ای خادمی شَروری تَه مو پی گیا اون قرض تَه بَخشِن.تَهام مگیا هُشتن رَفیقی ده هَمَن کاری هاکَه.» پادیشِه اوقات تَل بباوُ دَستور هادِش ژو زیندُن وِنَن تا تمامی هُشتن قرض نادِچِش ژو آزاد ناکِرَن.

بَد عیسِه بات: «اَگه شما هُشتن بِرار تئی دلی پی نَبخشین مو آسمُنی پییهام با شَما هَمَن طو رفتار ماکِرِه.»