۳۰- عیسائی مَسیح پنج هزار نَفِرُن چی مادِه
عیسِه هُشتُن رَسِولُن بِرایی بِشارت و آموزِشی رَه وِسی کِردِش چُندی روستِه. وختی کو وِرگِردِن، اونچی کو کاری هاکِربیشُن عیسِه مُخبر کِرشُن. بد عیسِه اونون ای خلوتَه جا نزدیکی دریاچه بِبِرد. تا کمی استِراحِت هاکِرَن بنابرانی همه اییَه لاکِما سوآر بِبِن و بِشِن اون طَفی رودخُنِه.
وختی مِلّتی بدیا کو عیسی با هُشتُن شاگِردی لاکِما سوآر بیچَن و اُنجو پی مِشین، کناری دریائی بِتِتین تا تُندتری اونون، اون طِرفی دریائی بِرِسَن وختی عیسی و ژو شاگِردی اُنجو بِرِسِن مِلّت چَش بِرِهای اونون بِن و اونون پی استقبال هاکِرشُن.
اونی غِری جِنی و زِکی، نَغزیت به پنج هزار میردی بِن. عیسِه دل ژُنه بسِوت، چِرَه کو مِثلی گوسفندی بِن کو چوپّن نِدربیشُن پس شُرو کِردِش ژُن یَه بِدییُن، اونی کو مریض بِن، شفا بدِش .
شُم باتَه، شاگِردی عیسه گَل بییِمِن و باشُشُن : «اوستا! ملتی وسی که کو هُشتُنَه چی پدا کِرَن چِرَه کو اِنجو چی برائی بُخُردی پدا منِبو.»
امّا عیسِه شاگِردُنَه بات: «شما هُشتِرَه خوراک ژُن دین» اونون بات: «چطوُ مِزونین اِن هَمَه آدِمُن سیر واکِرین؟ هما فَقد پنج نونی و دو کَسینَه ماهی دارین.»
عیسِه هُشتُن شاگِردُنه بات،تا ملتی رَه باین کو پَنج نفر پَنج نفری دیمی سُوزه بَنیشَن.
بَد عیسِه پنج نونی و دو ماهی دیم به آسِمُنی دس گیتِش و نیا کِردِش و خُدِه خوراکی رَه شُکر هاکِردِش و ژو بَرکِت هادِش.
بَد عیسِه نون و ماهی تِکَه تِکَه کِردش و شاگِردُن دِش تا بِنی مِلِّتی بخش وا کِرَن. شاگِردُن خوراک مِلتی مِدا، بُخُرشُن و سیر بِبِن.امّا هچچی چی کِمی مَنِبا.
بد شاگِردُن هر چی خوراک بِموند با، جَمَه کِرشُن، اِن طو بَقیِه پی پنج نونی و دو ماهی ، دوازدَه سَبِه پر وابِن.
آستُنِکَه وتَه بِبا کتابی مقدسی پی کتابی اِنجیلی مَتِه، بابی چاردِه، آیه هائی سیزدِه تا ویستَه یکی، کتابی اِنجیلی مرقِسی بابی شش آیه هائی سییَه یَکی تا چل و چاری، کتابی انجیلی لوقائی، فصلی نه ای آیه های دسی تا هِودَه، کتابی اِنجیلی یوحنائی بابی ششی آیه هائی پنج تا پونزِه.
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).