13. پیمون خدا با اِسراییل

پس از عُبورِ قوم اِسرائیل از دریائه سُرخ، خُدا اُشن رِ به طرف کوه سینا هدایَت هاکَردَه. یعنی اِمون کوهی که موسی بوَتیه بَل بزَه ر اِدیم بِدیبِئِه.

خدا موسی و قومِ اسرائیل ر دَسّور هَدائِه: »شما همش وانـَه از مو اِطات هاکُنِن و به عهد و پِمونی که شما با دوَنِمّـِه وَفادار بَمونِن. اَگِه این کار رِ ها کُنِن، مِوَه خانه مخصوص و مَملِکَتی از کاهِنون و اُمّتی مُقدّس بونّی.

مَردم مُدَتِ سُه روز خوشتَن رِ آماده دیدار خُدا ها کردَنـِه. پس خدا رَ گـوار همرا، دی و صدائِه ترسناکِ شَیپور، کوهِ سینائه تُک فروز بَمِئِه. موسی تَنهائی کوه جور بَشِئِه.

بعد خُدا اُشِن با پِمونی دوِسّـِه و بُگُتِه: »مُو یَهُوَّه تِه خدا هَسّـمِه که تَو از اِسارت وَ بنِّگی مصر آزادها کَردِه. هیچ خدائی غَیر از مَرِه پرستِش نکُنا.

بُت نَسازا و اُو ر پرستش نکُنا؛ چون مُو یَهُوَه، وانَه تنها خُدائه قو بوم. مِه نوم رِ بِحُرمَت نکُنا و روز و شوها ر مُقدّس دار. خوش هَمِئِه کارا ر در شِش روز انجام بَدِه، چون تو در هفتمین روز وان آروم بَیری و مَر یاد بیوری.

خوش پِر مار رِ اَرزش قائل بَوا. کشتا ر نکُنا، زَنا نَکُنا، دُزّی نکُنا و دَرو نَئا. به مال و همسرِ هَمسائِه چَشم طَمَع نَدا را.

قوم قَبول ها کَردَنِه از قانونائی که خدا اُشن رِ هَدابِئِه اَطات هاکُنَن. اُشن قبول ها کردنِه، مالِ خُدا بون و فقط اور پرَستِش هاکُنَن.

خُدا هم مَردُمِ اسرائیل رِ فَرمون هَدائِه که یک مهین چادر )چادرِ دیدار(بَسازن. او دَسّورِ بَساتِنِ این چادر رِ با همه جُزیات و هر چی که وانـِه اِ دِ لِه قرار بَیرِه رِ اُشن رِ هِدائِه. او دَسّور هَدائِه یِک مِهین پردِه بَسازِن که چادر رِ دو قِسمَت ها کُنِه. خُدا اُتاقِ پُشت پَردَه حاضِر و ساکن مَوِئِه. فقط مهین ترین کاهِن اِجازه داشتِه که اون اِتاق دَلِه، خُدائه پیش حاضِر بَوو.

قوم هَمِنتی وانِه قربونگاهی خِیمهی )مِهین چادر(جلو بر پا کُنَن. هر کی که از دَسّورِ شرعی خُدا نافرمونی ها مَکرِده، واسّـِه یک حِوون رِ قربونگاه پیش بیورِه. یک کاهِن واشِه اون حِوون رِ بَکُشِه واو رِ به عنوانِ قربونی خُدائِو قربونگاه بالا بِسوزَنّـِه. خُدا بُگُتِه: »که خین حِوون قربونی بُوه هر کس گوناه رِ سرپوش وِلَنِه. و این جوری خدا اِ گوناه ر نَدید مَگِتِه و اون آدم از نظرِ خُدا پاک به حساب ممِئِه. خُدا موسائه برار، هارون و اِ نسل رِ اِنتخاب ها کَردِه تا اِ کاهِنون بون.

بعد خُدا ده تا فرمون رِ دو تا صفحه سنگی بِنَشتِه و موسی رِ هَدائِه. خُدا همین جور قوم رِ قانونهای دیگِه هدائِه تا از اونا اِطات ها کُنَن. خُدا وعدِه بَدائِه، اگه از اون قانونا اِطات هاکُنَن اُشَن ر برکت دِنِه و مُحافظت ها کونِه، امّا اِگه نافرمونی ها کُنَن اُشن رِ مُجازات ها کونِه.

موسی خَلِه از روزها کوه سینائه سر بُمِنِسِّه و خُدا با حرف مِزِئِه. مردم از چشم انتظاری به خاطِرِ وّ گَردین او خَسّـِه بَوِنِه. پس طلاها رِ هارون پیش بیوردَنـِه و اوجن بَخواسّـِه اُنِو یک بُت بَسازِه، تا به جائه خُدا اور پرستش ها کُنَن. به این صورت بِئه که دس به گوناهی وحشتناک در حقّ خُدا بَزِنِه.

هارون یک بُتِ طَلائی به شًکلِ گوگَزا بِساتِه. مَردِم با حالَتِ وَحشیانِه بت رِ پرستش ها مِکَردَنِه و اِو قربونی ها مِکَردنِه. خُدا به خاطر اُشن گوناه خَلِه عَصبانی بَوِئه و موسی رِ بُگُتِه که تصمیم به نابودی اُشن بَگتِه. امّا موسی خُدا جن بِخواسِّه که این کار رِ نَکُنِه. خُدا موسائه داعا رِ بُشنیئِه و اُشن رِ از بینِ نَوُردِه.

اون گُدر که موسی از کوه سینا پایین بُمِئه، دو تا صفحه سنگی رِ که خُدا ده تا فرمون او نائه دیم بنَشتبِئِه خوش دَس داشتِه. وقتی بُت رِ بدیئِه چَنون عَصبانی بُوِئِه، که اون صَفِه های سنگی ر زمین دیم بکوتَنّیئه و بَشکتِه.

بعد بُت رِ بَسوزنّیئِه و اورِ رِزها کردِه و گردِواری دربیورده. گرد رِ اوئه دله دپاتِه و مَردِم ر وادار به بخوردَن او ها کَردِه. خُدا یک بَلا نازل ها کردِه و خَلِه از اونا بُمُردِنِه.

موسی به جائه اون صفحه هائه سنگی که خودش اونارِ بَشکَتبِئِه، صفحه هائه دیگه ای ده فرمونوِ بَتاشتِه، بعد دوباره، کوهِ سر بِشِئه و به خاطر بخششِ قوم داعاها کرده. خُدا موسائه داعاها ر بُشنیئِه و اُشن رِ بُوَ خشیئِه. موسی با ده فرمون که خدا صَفحه های تازه بُنَشبِئِه، کوه جن جِر بُمِئِه. بعد خُدا اُشِن رِ از کوه سینا به طرف سرزمین وَعده بَدا هدایَت ها کَرده.