14. سرگِردونی بیابون دِله

پس از اینکه خُدا قوم رِ از قانون های شریعت با خُوَرهاکرده، اُشِن ر به طرف کوهِ سینا هدایت ها کردِه. اُشِن به خاطِر عهد و پمونی که با خُدا دُوَس بِنِه، واسّـِه قانون شَریعَت رِ اِطات ها مَکردَنِه. خدائه خواسّـِه این بِئه که اُشن به سرزمین وعده بدا، یعنی کنعونِ برسّـِن. خُدا اُشِنِ جِلو جلو اورِ سُتونِ همرا مشِئِه و مَردِم هم اُور دمّال ها مکردَنِه.

خُدا اوراهیم، اسحاق و یعقوب رِ قویل هدابِئه که سرزمین وَعدِه بَدا رِ اُشِنِ کُتکُتِه رِ دِنِه. امّا اون گُدر قبیله هائه زیادی اونجِه زِنّگی ها مکردَن که اُشِن رِ کنعونیون مُگُتـنِه )مُخونّینِه(. کنعونیون خُدائه اِطات دنـوِنِه و اور پرستش ها نَمَکُردِنـِه. اُشِن خُداهائی که درو بِئه رِ پَرَستش ها مکردنـِه و کارائه که شَر بِئه ها مکردَنـِه.

خدا قومِ اسرائیل رِ دَسّور هدائِه: »پس از بِرسّین به سرزمینِ وَعده بدا، وانه خوشتَن رِ از کنعونیونی که اونجِه ساکِن بِنَه آزادها کُنـن. اُشِن با صُلح و ازدواج نَکُنِن. شما وانه اُشِنِ هَمه بتها رِ نابودها کُنِن. نتیجه و عاقبتِ نافرمونی از این دَسّورا، پرستِشِ اُشن بُتها به جائِه موهَسّـِه.

وقتی اسرائیلیون به سرزمین کنعون برسّینِه، موسی از هر قَبیلَه یک نَفَر، یعنی دوازّه تا مَرد رِ انتخاب ها کُردِه. او راه کارایی برای جاسوسی در سرزمین کنعون اُشن رِ یاد بدائِه. و هم از اونا بخواسّـِه تا چکه پُرسی ها کُنن که کنعونیون مردم قوی هَسّـنِه یا ناتوون هَسّـنِه.

اون دوازّه مرد چَل روز در سراسرِ کنعون سَفرها کردَنـِه و بعد از اون و گردینِه. اُشِن قوم رِ بُگُتَنه: »زمین حاصلخیزه و حاصل فراوون دانِه. « امّا دَه نفر از اون جاسوسون بُگُتـنِه: »شهرها مَحکم هَسّـنِه امّا اونجِئه مَردِمون غول پیکر هَسّـَنِه. اگه به اُشِن حَمله ها کُنِم، حتما شَکَس خورمّی و اُشِن دَس بَکُشتِه بومّی. «

بعد از اون دو تا جاسوسِ دیگه که اُشِنِ نوم کالیب و یوشع بِئِه، بُگُتنِه: »دُرسّـِه که مردِمونِ کنعون اَما با بُلَن تر و قوی تر هَسّـَنِه، اَمّا اَما حتما بًتّومّی اُشِن رَ شُکِس بَدِم! چونکه خُدا اَمِو جَگًّنِه. «

امّا قوم یوشع و کالیب حرف رِ گوش نِدانِه و با عصبانیت موسی و هارون رِ بُگُتِنِه: »چُکا امار این جائِه وحشتناک بیوردِنی؟ امّا واس مِصر مُمِنِسّـَمی. اَگِه به اون سرزَمین وارد بَومِ، جَنگدِله کُشته بومّی و اَمِه زن و کُته رِ به بردگی بُرّنـّه. « اُشِن بَخواسّـَنِه یک رهبر دیگه انتخاب ها کُنن تا اُشِن زوگاردنّن مِصر.

خُدا از این حرفائه مَردِم خَلِه عَصَبانی بوِئِه و وارد چادر دیدار بوِئِه و بُگُـتِه: »شما نسبت به مو سرکش بوِنی، پس هَمه شما بیابون دلـِه سرگَردون بونّی. همه افراد بیس سال به بالا، غیر از کالیب و یوشع، بیابون دلـِه میرنّـِه و دَکّل سرزمین وَعده بدا وارد نو ونّـِه. «

وقتی مردم این گفتِئه خُدا رِ بُشنینه، از خوش گوناه، پِشمون بِوِنِه و اراده ها کَردنه که به کنعونیون حمله هاکُنَن. موسی اُشِن ر هُشدار هدائه که نشون، چونکِه خُدا با اُشِن نوِئِه. امّا اُشِن موسائه حرف رِ نُشنینِه.

خدا اون جنگدِِلِه اُشِن رِ همرائی نَکردِه. همینِو از کنعونیون شَکَست بُخوردنـِه. و خَلِه از اونا کُشته بَوِنِه. بعد از اون قومِ اسرائیل از سرزمین کنعون وگَردینِه و مدّتِ چَل سال بیابون دلـِه سرگردون بُمًنِسّـِنِه.

اون چًل سالی که اسرائیلیون بیابون دلـِه سرگًردون بِنِه، خُدا اُشِنِ اِحتیاج رِ برآورده ها مکِرده او از آسِمون اُشِن ر نونی هَدائه که اِنوم »مَنّا« بِئِه. او هَمَنتی اُشِنِو بَدبَدِه مَرَسّیئِه تا گوشت هم بُخوردَنِو داشتبان. در تَمومِ اون مُدّت خُدا نِشتِه اُشِنِ کوش و لباس کاهنِه بَوو.

خُدا به مثلِ یک موجِزِه چکِلِ میون، اُشِن رِ آبِ خوردَن هَدائِه. با این حال، قومِ اسرائیل خُدا و موسی جن گلائِه داشتَنِه و غُرغُرها مَکُردَنـِه. با این حال، خُدا با عهد و پمونی که با ابراهیم، اسحاق و یعقوب دوس بِئِه، وفادار بُمَنِسّـِه.

یک دَفِه دیگِه وقتی مَردم او نداشتَنِه بَخورَن، خُدا موسی رِ دَسّور هِدائِه: »چکَل رِ بئو که او از خودش جاری هاکُنِه. « امّا موسی به جائه اینکه چکَل ر فَرمون هادِه، عَصا با دو دَفه چَکَل رِ بَزئِه و با این کار خدا رِ بی حُرمَتی ها کُرده. او اَنّه که لازِم بِئِه چکلِ دلـِه هَمِو در بَمِئِه. امّا خُدا نسبت به موسی غَضَب هاکُردِه و بُگُتِه: »تو به سرزمین وَعده بدا وارد نَوونی. «

پس از چل سال که قومِ اسرائیل بیابون دلـِه سرگَردون بِنِه، همه که ضِدّ خُدا شورش هاکُردبِنِه بُمُردَنـِه. اون گُدَر خُدا یک دَفِه دیگِه قوم رِ به نزّ یک مرزائه سرزمین وعده بِدا هِدایت هاکُردِه. چونکه موسی خَلِه پیر بَوِ بِئه، خُدا یوشع رِ رهبَرییِو انتخاب هاکُردِه. خُدا موسی رِ قویل هَدائِه که یک روز، اِ واری پِیغَمبَر مَردُمِو رَسّـَنِه.

خُدا موسی رِ دَسّور هِدائه یک کوهِ بُلِن سر بَشِه تا از اونجِه بتّونِه سرزمین وَعدِه بَدا رِ بَوینِه. موسی سرزمینِ وَعدِه بِدا رِ بدیئِه، امّا خُدا اور اِجازه دَنیم بِشِن نَدائِه. بعد موسی بُمُرده و قوم اسرائیل سی روز اِوِه عزاداری ها کُردِه. یوشع اُشِن رهبر بَوِئه او یک خارِ رهبر بِئه، چونکه به خُدا اِطمینون داشتِه و اور اِطات ها مکردِه.