46. پولس مسیحی بِوِنِه

مردی دَوِ اِ به نوم سولس که جِوونیها در حال بُکُشتِنِ استیفان، یهودیای لباس محافِظِت هامِکِردِه و به عیسی اِ یا ایمون نداشته. او مسیحیا رِ آزار هامِکِرده و اورشلیم دِلِه خونه به خونه مِشِ اِ تا مردون و زنون رِ دستگیر هاکنِه و دُمبَدِه زندون. کاهِنِ اعظم او رِ بُگُتِه که بَشِه شهر دمشق تا مسیحیا اونجِه رِ دستگیر هاکُنِه و به اورشلیم وگردونِه.

بِنابراین سولس راهی دمشق بِوِاِ. قبل اینکه بَرِسِه اونجه، یک نورِ خَلِه روشِنی از آسمون اِ دور تا دور رِ بِگتِه و بِکِتِه زمین. سولس صدایی بُشنیه که او رِ بُگُتِه: »شائول، شائول، چُکا مو با جفا هاکونی؟ « سولس بُپُرسیِه: »سرورم، تو کی هسّی؟ « عیسی او رِ جواب هِدااِ: »مو عیسی هَسِّمِه. همون که او رِ آزار رِسِنی. «

وقتی سولس خوش جا پاسّااِ، اِ چَش مِنِدّیِه. اِ دِوسا او رِ راهنمایی هاکردنه طرِف دمشق. سولس مُدِت سُ روز هیچی نابُخوردِه و نابنوشیِه.

شهر دَمِشق دِلِه، شاگردی به نومِ حنانیا زندگی هامکردِه. خدا او رِ بُفَرمیِه: »بُشو خونه دله ای که سولس اونجِه سُکونِت دانِه. خوش دست رِ اِ رو وِل تا دووارِه بِوینِه. « ولی حَنانیا بُگُتِه: »خدای من! مو بُشنیمِه که این مرد چِتی به ایموندارا جِفا هاکُنِه. « خدا جِواب هِدا اِ: »بُشو! مُو او رِ انتخاب هاکُردِنِه تا به یهودیا و دیگر قبیله ها مِ نوم رِ اعلام هاکُنِه. او مِ نومِ خاطر خَلِه رنج و مصیبت کِشِنِه.

پس حنانیا بِشِ اِ سولس پیش و خوش دسا رِ اِ رو وِشتِه و بُگُتِه: »همون عیسی که ته راه سر ظاهر بِوِاِ، مَرِ بِرِسیِه تا تو خوش بینایی رِ دووارِه بِدَس بیوری و گُر بِوی از روحالقدس. « سولس بلافاصله بِتونِسِّه دووارِه بِوینه و حَنانیا او رِ تعمید هِدااِ. اونوقت سولس خوراک بخوردِه و اِ قدرِت وِگِردیِه.

سولس فوری موعظه رِ یهودیاو شروع هاکُردِه و بُگُتِه: »عیسی خدا اِ پِسَرِ! « بهودیا تعجب زِده بِوِنِه، چون مردی که تلاش هامِکِردِه ایموندارا رِ از بین بَوُرِ، اِسا خودِش به عیسی ایمون بیوردِه! سولس با یهودیا جر و بحث هامِکِردِه. او ثابِت هاکُردِه که عیسی همون مسیحه.

بعد چند روز، یهودیا قصدِ بُکُشتِن سولس رِ هاکُردِنِه. اونا کسایی رِ بِرِسینِه تا او رِ دروازه های شهر دَله پیدا هاکُنِن و بَکُشِن. ولی سولس اوشِن نیِت با آگاه بِوِاِ و رَفِقا او رِ یاری هاکُردَنِه تا فِرار هاکُنِه. یک شو او رِ دِنانه سَبِد دلِه و دیوار شهر با هِدانِه پایین. وقتی سولس دمِشق با فِرار هاکُردِه، دربارِه عیسی موعظه رِ ادامه هِدااِ.

سولس بِشِ اِ اورشلیم تا رسولا رِ بِوینِه، ولی اونا اِ با بِتَرسینِه. اونوقت یک ایموندار به نام برنابا سولس رِ بورده رسولای پیش. او اوشِن رِ بُگُتِه که چِتی

بعضی از ایموندارا که اورشلیم شهرِ جفا اِ با فرار هاکُردنه بِشِنه یک شهر دور به نوم انطاکیه و درباره عیسی موعظه هامِکِردنِه. ویشتر اهالی انطاکیه یهودی نَوِنِه، ولی برای اولین بار ایمون بیوردنِه. برنابا و سولس بِشنِه اونجه تا به ایموندارای تازه، درباره عیسی ویشتَر یاد بَدِن و کلیسا رِ تقویت هاکُنِن. انطاکیه دلِه بِ اِ که ایموندارای به مسیح رِ برای اولین بار »مسیحی« نوم وِشتِنِه.

یک روز مسیحیای اَنطاکیِه مشغول دعا و روزه بِنِه که روحالقدس اوشِن رِ بُفَرمیِه: »برنابا و سولس رِ برای کاری که اوشِن رِ برای انجوم اون خَوِر هاکردمه، جدا هاکنین. « اونوقت کلیسای انطاکیه خوش دس رِ برنابا و سولس رو وشته و اوشِنو رِ دعا هاکردِه. بعد اونا رِ روونه هاکردنِه تا خَوِر خوش عیسی رِ جاهای دیگه موعظه هاکنن. برنابا و سولس به مردمای زیادی از قبیلههای مختلفی تعلیم هدانِه و خلهها به عیسی ایمون بیوردِنِه.