8. خدا یوسِف و اِ خونوادَه ر نِجات دِنِه.

بعد از سالا، وقتی یعقوب یِک پیرمردِ سِن دار بَوِئه، خوش پسر یوسِف رِ که خَلِه اور عَلاقِه داشته بِرَسّیئِه تا از خوش برارون که دَوِنه صحرا گوسفن رَمَه ر مِچارنّینِه، خَوَر بیورِه.

بعد از سالا، وقتی یعقوب یِک پیرمردِ سِن دار بَوِئه، خوش پسر یوسِف رِ که خَلِه اور عَلاقِه داشته بِرَسّیئِه تا از خوش برارون که دَوِنه صحرا گوسفن رَمَه ر مِچارنّینِه، خَوَر بیورِه.

پیش از اینکه برارون خونه بَرِسّـَن، اُشن یوسفِ جومَه ر تکه ها کردَنـه وادِیم بُزِخین دپا تنِه. جومِه ر خوش پِر ر نِشون بِدانِه تا خیال ها کُنِه که یک حِوون وحشی یوسِف ر بُکُشتِه. پس یعقوب خَلِه غُصّه دار بَوِئه.

تاجِرون مصر برده خَر یوسف ر بُوُردَنِه مصر. مصر سرزمین مَهین و قدرتمند بِئِه که کنار رود نیل وجود داشته. اُشن او )یوسف(ر به یک مقام ثروتمند دولت مصر بروتَنِه. یوسف خَلِه خوب خوش ارباب ر خدمت ها مِکَرده و خُدا هم او ر برکت هَدائِه.

اون مقام دولتیِ زن تلاش ها مِکَرده یوسف با هم بَستر بَوو )اِوَر بَخوسِه(، ولی یوسف قبول نکرده که به خاطرِ خدا گوتاه ها کُنِه. بعد اون زَنکـه غِیظ بَگتِه و یک بخودی تهمت یوسِف ر بِزِئه. او )یوسف(دستگیر بوِئِه و راهی حبس بوِئه. ولی یوسف حبس دلـِه هم خدا با وَفادارِ بُمَنِسّـِه و خدا او ر برکت هِدائه.

پس از اینکه دو سال بُگذِشته یوسف همنتی زِنّون دَوِئِه، با اینکه بی گوتاه بِئه. یک شو فرعون )پادشاهون مصر قدیم(، دو تا خوبَ دیئِه که خَلِه او ر پریشون هاکردِه و هیچ کُدوم از اِمشاورون نَتّونسّـه اِخورِ تعبیر هاکُنَن.

چونکه خدا قدرت تعبیر خود رَ یوسف رهدا بئِه، فرعون او )یوسف(ر از زِنّون بخواسّه تا اِ خور تعبیر هاکُنِه. یوسِف اور بُگُتِه: »خدا هف سال، اَنّه زاری محصول دِنِه ولی بعد از اون، هف سال قحطی بونًه. «

فِرعون اَنَّه یوسف شخصیت او رِ تحت تاثیر قِرار هِدا اِ که زا مقام رِ دُوُمین نفر قُدرَتمَندِ مصر قرار هدا اِ.

یوسف مردم ر بُگُتِه که در مدّت هف سال فراوونی محصول محصولات ر امّا رها کُنَن. بعد وقتی هف سال قحطی شروع بوِئِه، یوسِف اون محصولات ر مَردُمِه مروتِه تا خوراک کافی دارَن.

قحطی و خشکسالی عَلاوه بر مصر سرزمین کنعون ر هم که یعقوب و اِ خونواده اونجِه زِنّگی ها مِکردَنه ر دربر بِگتِه.

همینوِ یعقوب خوشتنِ مهین پسَرون ر مصر بِرِسّیئِه تا غذا و آذوقه فراهم هاکُنن. اون وقت که اُشن یوسِف با روبه رو بوِنه تا اوجن غَذا بَخَرَن، اور نَشناسّینِه. ولی یوسف اُشن ر بَشناسّیئِه.

یوسف که واسّـِه اُشنِ تغییر حالَت ر بوینِه، اُشن ر اِزماش هاکرده، بعد بُگُتِه: »مو یوسف، شِمِه برار هَسّـَمِه، نَتَرسِن. شما در حقّ مو بدی ها کردنی، امّا خدا شِمِه بدی ر بَدل به خوبی ها کرده. بِنِن در مصر زِنّگی ها کُنِن و مو بتّومّـِه اینجِه همه چی شمِو و شمِه خونوادِو ر فراهم ها کُنم. «

یوسفِ برارون وگَردینِه خونه و یعقوب ر خَوَر هدانِه که یوسِف زِنّـِه هَسّـِه او خَلِه خوشال بوِئِه.

هر چن یعقوب یک پیرمرد بوِبِئه، با خوش خونواده کوچ ها کرده به مصر و اونجِه کنار هم زِنّگی ها کردَنـِه. یعقوب قبل از بُمُردن خوش هَمِه پسَرون ر برکَت هَدائِه.

هر چن یعقوب یک پیرمرد بوِبِئه، با خوش خونواده کوچ ها کرده به مصر و اونجِه کنار هم زِنّگی ها کردَنـِه. یعقوب قبل از بُمُردن خوش هَمِه پسَرون ر برکَت هَدائِه.