۱۲- بیشیَن بَر

اسرائیلیون خیلی خوشحال ویندهِ که مِصرِ تَرکِ میَرِنده. آنا دیهِ نوکَر نیویندِه و سرزمینِ موعودِ طَرَف میشینده. مِصریون، هَرچه که اِسرائیلیون موقوچون از جمله نقرِه یون طِلا و گُرونِه چیاشون مِبِخشِستیندِه جینا. بعضی از اَلادِه قومون خو که به خدا ایمونِشون بوردِوی جانا وی همِراه مصرشون تَرکِه یِه.

سُتونی از اَبر رِوِ مونِه وَ ستونی از آتَش شو مونِه جانا روبِ رو دِه راموشو. خُدا ستونِ ابرو آتِشهِ جانا پَلِفِ دِ وِ، وَ هَمراهِ جانا، جاناش هِدایَت میه. تَنها کاری که بایَد میَرچه، بایَد جاناش هَمراهی میهِ.

بَعدِ ای مُدَت کوتا، فرعونیون اِل طایفیش جاکارِ خو پِشیموناویندِه و جاناش تَعقیب یهِ تا ایرا دیهِ اِسرائیلیون، خوشتَنَرِش نوکَر یَرهِ. اِم خُدا وِ کهِ جاناش نَظَر عَوَضِ یهِ که فقط خدا حقیقی یهِ کهِ مَردِم حالی یاوِیندهِ که یَهوّه، قَوی تَراَز خُدایانِ مِصر وینده.

وقتی اِسرائیلیون، سِپاهیانِ مِصرِ میوینِندِه، حالی یاویندهِ که بِین دَریایِ سُرخیون و سِپاه فِرعون، تَله مون کِتیندِه. آنا بِتِرسِستینده و دادِشون بِزَند: «چیرا مِصرِمون تَرکِ یهِ؟» «آما خِیلی زِو مومورِمون.»

موسی اِسرائیلیونِش وات: «مَتَرسا، خُدا اَرو شما را مِجَنگه وَ شما نِجات آندیهِ. آ سان خدا موساش وات: «قومِ اِسرائیلیون را واتَن بیشوندهِ دَریایِ سورخِ طَرَف.»

پَس خُدا سَتونِ اَبرِش تاکودا و جاش سِپاهِ فرعون و بنی اسرائیلِ موناقادِ آنایشهِ تا سِپاهِ مِصری دیهِ نوشوندهِ جانا وینِنده.

خدا موساش دَستور آدا که خوشتَنَرِش دَست دَریا جور بِلَندِه یَرِه. آ سان خدا یاواش بِروستا کهِ دریا ویه به چپ و راست بُرُنِه، تا ایدینه راه جا موناقادِ بَرومه.

بعد اسرائیلِ قوم در حالی که در دو طرف جانا ویه دیوار وِری وِه، دریا مونِه خوشتَنَرِشون راه اِدومیشون آدا.

بَعدِ جا، خدا اَبرونِش کِنار بِزَند تا مِصریون وینِنده که اِسرائیلیون میرویجِندِه جینا دَسِه دِ. در نتیجه مِصریون تَصمیمِشون بِگِر که جانا تَعقیب یَرِنده.

آسان آنا اِسرائیلیون پِیهِ دِ بیشوندهِ دَریا ویهِ مون. اما خدا، وَحشَتِش باشین مِصریون یون و ایکارِش بیه که جینا پاک اَرّابونِشون هَمه گیلِ مونه گیر بیَرِندهِ. آنا حَوار حَوارِشون بِزَند وَ واچون: «ویریجا، چون خدا اِسرائیلیون را مِجَنگه.»

بعد از اِم که قومِ اِسرائیل به سلامَت آگَردَستینده دَریا طرف، خدا طرفِ دِ نِدا بومه که موساش وات: «ایرا دِ دِسی دریا طرفهِ دِرازِ یهِ.» زَمانی که موسی جی کارِش بیه، دَستِش دِرازاش یهِ دَریا طرف، وویهِ مِصریون سَر و اَرّابونِش سَر بیریجییَس وَ همیشون دریا مونهِ دِ غرق آوینده.

وقتی اِسرائیلیون، وینچون که سپاه مِصر نابود آوینده، خداشون اعتماد یِه و به جی باور بِرِسستیندِه که پَس موسی خدا طرفهِ دِ پیامبرهِ.

قوم اِسراییل خیلی خوشحال آوینده چون خدا جاناش نوکِریون، مَرگِ خو نِجات آدا. حالا آنا دیهِ آزاد وینده که که خدا پرستِش یَرِندِه و جا خو پیرِوی یَرِندِه. اِسرائیلیون خوشتَنوَرهِ دِ سرودِ آزادیشون بِخِند و خداشون سِتایِش یهِ که جیناش از دست مِصریون نجات آدا.

پس خدا قومه را فَرمانِش آدا که هر سال، جی اتفاق جشن بِگِرِندِه و و خیالِشونِه گردِه که خدا چییَن مصریونِش شکست آدای و قوم اسراییلِش بردگی خو آزادِه یِه. جی جَشنِشون نوم آنا پَسَخ. آنا هرسال چَرواشون قربونی یهِ، آسان چَرواشون کَبابِ یهِ وَ فَطیهِ نونِ همراه، بیَن جَشنِشون بِگِرد.