۱۳- خدا عهدِ اسراییلیون بی

بعد از اینکه اسرائیل اِل طایفه دریای سرخِ خو بِگذِرِستیندِه خدا جاناش به طرف کوه سینا بُرُوستا. یعنی هَمه آ کوهی ک موسی بوتیش آتِشه کَده ویندِه وی جاوه سَره، اِل طایفه جا کوه دامِنه دِ چادِرِشون بِزَن .

خدا موسی و اسرائیلِش قوم وات: «شما همیشه باید چِمه خو فرمون بِبَرا و عهدی که شما وی مِبَندِم وفادار بیمینا. اگه جی کارِ بیرا، چِمه را سرزمینی خاص، مملکتی از کاهِنون و مردمی مقدس مِگردا.»

مردم به مدت سو رِو خوشتَنَرِشون آماده خدا ویندَن یَرچون. پس خدا رعدُ برقیون، دِویوون شیپورِ وحشتناکه صداوی قُله کوهِ سینا سَره بُومِه جیر. موسی تَکِ تَنا بوشو کو سَر.

بعد خدا جاناوی عهدِش ببست و واچه: «ا َیَهُوَه اِشته خدایمه، که ایشتیش اسیری و بندِگی مصرِخو آزادِه یه. اَلادِه خدا غیر از چمه مَپَرَست.»

«بُت سامِدِی و جاوِه پرَستِش مَیِه؛ چون اَ یَهوِه، باید خدای اَویتای اِشتِه گَردِم. چِمه نوم بی احترومه مَیه و روِ شَباتِ مقدس بُوزون. همه کارونی شُش رِوِ مونه اَنجوم آدی چون ته باید رِوِ هفتم آروم بِگِری و چمه به یاد بُوری.»

پیَر ماری قَدِر بُوزون. آدم مَکُش، زِنا مَیه، دُزدی مَیه، دُرُو مَواتَن. هَمساری مالیوون و زَنَر چُشمِ طامای نِدِشتِه وی.

طایفه قبولِش یِه جا قانونونی که خدا آدِه ویشه پیرَوی یَرِندِه. آنا قبولِشون یه که فقط خدا گردِندِه و فقط خدا پَرَستِش یَرِندِه.

خدا اسرائیلِش مردِمون وات: که پِلِکی چادِر بِزَنِندِه. آ دستور چادِر بِزَندَنِ همه ریزِه کارونِش وی و هر چی که موقو جا مونِه گرده آدایش جانا. آ دستورِش آدای پِلِکی پردِه بِزَنندِه که چادر دو قِسمِه یَرِه. خدا دِ جا پَردی پُشتِه اتاق مونِه حاضر امبِه و آمنیشت. فقط کاهِن پِلِه اِجازیش دَشت که بیشو جا اُتاق مون خدا پَلِف.

اِل طایفه باید قوربونی یاقاشون خیمه ِ ویندَنِ پَرونِه برپاشون میِه. هر کِه ک خدا قانونِ خو سَرپیچیش مِیه، باید اینه حیوونِش مِبه قربونی یاقا. اینه کاهِن باید جا حیوون بُکُشِه و جاوِه به عنوان قوربونی خدا را. قوربونی یاقادِه بیسوزدِنِه، خداوند واچه که جا حیوون خِمن که قوربونی گِردِستی، گُناه جا آدَمه اُمپیشدِنِه. بیَناوه که خدا جاش گُنا نَدید مِگِه و آدم خدا دیدِه پاک به حساب مومِه. خدا موسی بِرار، هارون و جاوِه نَسل انتخاباش یِه تا جاوِه کاهِنون گردِندِه.

بعد خدا دَه دونِه فرمونِش لوحِ سنگی سَرِه بینیس و آدایشِه موسی. همچنین خدا قوم را اَلادِه قانونونِش دِ آدای تا جاخو پیرَوی یَرِندِه. خدا جانارا وعدیش آدا، اگه جا قانونون خو پیرَوی یَرِندِه جانا را برِکَت آندِییه و جانا هادِر ما ولی اِگِه سرپیچی یَرِندِه جانا مجازات میَرِه.

موسی خیلی رِوُون کوهِ سینا سَرِه بِمَند و خدا وی گَپِش بزَند. مردُم خستاوینِدِه از بس چُشم به راه بِمِندیندِه موسی آگَردَستنِ را. پس طِلایونِشون بِبِه هارون پَلِف و جاخو بوقوچون که بُت سابیدییِه تا خدا عَوَض بپَرَستِندِه. پس بیَناوِه که ای گناه وحشتناکشون در حق خدا بِیه‌.

هارون اینه بُتِ طِلایی به شکل چَروا سابِدا. مردم وحشیانه جا بُتِشون پرستِش میه و جاوِرا قوربونیشون مُکُشت! خدا بخاطر جی گناه جانا خیلی خشمگیناوِه و موساش وات که تصمیم دِره جانا نابودِه یَرِه. آما موسی خدا خو درخاستِش بیه که جی کارِ اَنجوم آنیدیه. خدا موساش دُویا بشونَس و جاناش بینِه نِبِه.

هنگامی که موسی کوه سینا خو بومِه جیر دونِه لوح سنگی که خدا دَه دستورِش جاوه سَرِه بینیستِه وی دَسِشِه وِه. چون که بُتِش وین خیلی خشمگیناوِه ای جور که لوحِش آکون زِمین بیشکِیَس.

بعدِش بُتِش بیسوزدِنَس و جاش خوردِه یِه، گَرداش یِه. گَرداش بیه ویه مون و مردُمِش مجبورِه یِه جا آخارِندِه. خدا بَلاش به مردُم بِرَسدِنَس و ویشتَر آنا بُمِردیندِه.

موسی عوض جا لوح‌های سنگی که خوشتَنِش بشکِستِه ویش اَلادِه لوحونِش جا دَه دستورِرا بِتَراشَستچِه. بعدِش دوباره بوشو کوه سر و برای بخشش طایفیش گونایون دُعاش بیه. خدا موساش دوعایون بَشونَس و جاناش بِبَخشَس‌. موسی دَه دستوری وی که خدا تازه لوحون سَرِه بینیستِه ویش کوهِ خو بومِه جیر. بعدش خدا جاناش از کوه سینا به طرف سرزمین موعود بروستا و هدایتش یِه.