۱۷- پیمونِ خدا با داود

شائول اولین پادشاه اسرائیل وهِ. همی باین که مَردُم موقوچون، قدبلند و خوش سیما وِ. اولِ حکومَتِشه‌ دِ خیلی خورِ آدَم وِ، آما یاواش یاواش به مَردَکی شَرور تَبدیل آوه که خُداش پِیرُوی مینیهِ. بنابراین خدا ایدینه اَلادِ مَردَکِش جاوه یاگا به پادشاهی بِرَسدِنَس.

خدا ایدینه جوون اسرائیلیش به نومِ داوود انتخابِ یهِ تا برای جایگزینی شائولِ پادِشاه آماده یَره. داوود چوپون وِ، چوپونی از اهالی بیت الحم. در حالی که مشغول نگهبانی پیَرِش چروایون وِه، دو را اَز حمله‌ی شیریون و خِرسِ خو جاناش نجات آدای و جاناش بِکوشتهِ وی. خیلی افتاده ‌ و عادله مردک وِه و خیلی خوداش قَبول دَشت وَ خدا خو اِطاعَتِش میهِ.

زمونی که داوود خیلی جوون وِ، با جلیاتِ غول پِیکَری که سو مِتر قَدِش دَشت و خیلی زِبر و زِرنگ و قوی وِ، جاوی مبارِزیش یه. آما خدا داوودِش کمک یهِ تا جلیاتِ بوکوشه و اسرائیله نجات ادیه. بعدِ جا داوود بارها اسرائیلِش دوشمَنون شِکَست آدا. آ به سربازی زبرِ زِرَنگ معروف آوه و خیلی جَنگون مونِ دِ قومِ اسرائیلِش رهبری یهِ. هَمی مَردوم بِسیار جاشون تقدیر و تشکر و تحسین یه.

مردمِ محبت نسبت به داوود باعث گَردَست شائول خَسِفتی یَره. سرانجام شائول تصمیمِش بِگِر که داوودِ بوکوشه، ولی آ ویریت بیابون و آقا دِ خوشتَنَرِش قایِماش یهِ. ای رِو که شائول و سَربازونِش داوودِ پِیِ دِ بومینده، شائول به صورت اتفاقی بوشو ایدینه غارِمون که داوود جاوِ مونِ دِره. شائول داوودِش نیوین غارِمونِ دِ. داوود خیلی نزدیک آوه به شائول وَ ایتیکه جاوِش لِباسِ خو پاره یه. وقتی شائول غارِش تَرکِ یهِ، واچه داوود! فَریادِش بِزَند وجاش تیکه‌ی لِباس شائول را آوِردِنَست. بعدِ جا چی طَریقی بی شائوله را ثابِتاش یهِ که داود موقوچه شائول را بوکوشا و به پادشاهی بِرَسه.

بعدِ جا شائول ایدینه جنگِ مونهِ بِمَرد و داوود به پادشاهی بِرِسَست. آ خورِ پادشاه وِ، وَ مردم همی جاشون موقوست، خدا داوود را برِکَتِش آدا وَ جاوِش همه‌ کارون مونِ دِ‌ کامیابِ یه‌. داوود خیلی جَنگون مونِ شِرکَتِش یهِ و به کومَکِ خدا دوشمَنونِ اسرائیلِش شکست آدا. داوود اورشَلیمِش فَتحِ یه و آگاش خوشتَنَرِش پایتخت یهِ. داوود همی آگا دِ زِندِگیش یه وَ هم اگا دِ دفن آوه. آ چهل سال پادشاه اسرائیل وِ، وَ جی مُدَّتِ دِ اسرائیل هم قوی وِ هم ثروتمنداوِ.

داوود موقوشه معبَدی سابِدیه که تمومِ مردم اسرائیل آگا دِ بوتونِندِه عبادت یَرِنده وَ قُربانی تقدیم یَرِنده. برای حدود چهارصد سال، مردم ای آگا دِ عبادَتِشون میه وَ قُربونیشون تقدیم میهِ به نام خِیمه‌ی ملاقات و آگاش، حضرت موسی سا بِداوی.

آما خدا پیامبری به نوم ناتانِش بِروستا داوودِ پَلِف وَ جاش وات: «که چون تَ خیلی جَنگون مونهِ دِ وِیشه، مَعبِدی چِمه واسِین سا نِدا بلکه فِری جاوِ بنا میَره. جی بابَتِ دِ اَ اِشته را برِکت فراوون آندِمه. کسی ایشته نسلِ خو تا ابد باید چِمه قوم سلطنت یَره.» تنها کسی که از نسل داوود موتونِسچِه تا ابد سلطنت یَره مسیح یهِ. مسیح، خدا برگزیده وهِ کهِ جهونِش گنایون خو نجات آدای.»

وقتی داود جی کَلومِش بشونَس، خداش شکر بیه، خدا دِ جاوِش سربلندِ یهِ و برِکَتِ فراوونِش جاوِ را آدا. البته داوود حالی نِوهِ کِی وعده های خداتحقق آندارِندِه. آما الان حالیمون که قوم اسرائیل باید از زمونِ داوود حدوداً هزار سال برای بومیَنِ مسیح انتظار بِکَشه.

داوود سالهای زیادی حکومَتِش یه، آ مطیعِ خدا وِ، وَ خدا جاوِ را برکَتِش آندا. هامون دِ جی حالی وی آخِرای عُمرِشه دِ مرتکب ایدینه گوناهِ بزرگ در برابر خدا گَردَست.

ای رِو که تمومِ سربازونِ داوود همه برای جنگ بومینده بَر، پُشت بومِ کاخِشه دِ ای بِشکَسَست پُشت، وینچه ایدینه زِینیهِ مشغول حمام یَردَنا. آ جا زِینیاش مِنِشناسَس ولی حالی آوه که نومِش بتشبع وِ.

عوض اینکه جا وسوسی خو دوری بیَرِه، داوود اینَفَرِش بِروستا جا زِینیاشون بو جیوهِ پَلِف. آ جا زِینیه وی همبَستَر آوه وَبعد جاوِش بِروستا کیش، بَعدِ ای مدت خیلی کم، بتشبع پِیغومِش بِروستا داوودِ را که: از اُستناویمِه.

بتشبعِ شِو که اوریا نومِش دَشت، اینه از بهترین سربازای داود وِه. اوریا آ موقِع کیه دِ نِوه و درحال جنگیدَن وِ. داوود جاش گوریهِ زَند وَ واچه که: بیشو کیشونهِ دِ زَنَرِش پَلِفِ دِ بَشتا. آما اوریا قَبولِش نیهِ درحالی که اَلادِ سربازون دَر مِیدون نَبَرد وینده. بنابراین داوود دوباره جاوِش بِروستا به میدون جنگ وَ و فَرموندون خو بوقوچِه تا جاوِه بِبَرِندِه خط مقدم جنگ تا بومورِه. بیَناوِه که اوریا جنگ مونِه بومَرد.

بعد از جا که اوریا کُشتاوِه، داوود بتشبع وی وِییش بیه، بتشبع جاوهِ را ایدینه فِریش بو. خدا داوودِ کارِ خو خیلی ناراحت وِ و خَشمگیناوِه وی. بنابراین ناتانِ نَبیش بِروستا تا کثیفی گونای داود جاوِ را گوشزد یَرِه. داوود خوشتَنَرِش گونا اعترافِش یهِ و خدا دِ جاش بِبَخشَست. داوود دِ بقیه‌ رِوای عُمرِشِ دِ حتی لاب سَخت تِرین رِوای عمرِشِ دِ هامون دِ خداش پیروی یهِ.

به عنوان مجازاتِ داوودِ گوناه، فِرِش بِمَرد. همچنین خیلی از جاوِ خاندانون خو، در برابر جا سرپیچیشون یهِ و جاشون قدرت، به اندازه‌ی چشمگیری کمِ یهِ (بورچون جیر). اما با وجود اینکه داوود نا اطاعتیش میه، هامون دِ خدا همچنان عهدی که جاوی بِبِستهِ ویشه وفادار وهِ و جاویش به انجام بِرَستِنَست. بعد ها، داوودیون بتشبعِ صاحبِ ایدینه فِره گَردِستینده که جاشون نوم آنا سُلِیمان.