۲۹- نوکرِ سنگدل داستون

ای رِو پترس عیسی خو آپَرسَچِه: «اُوستا برایی که چِمِه بدی مییَرِه چند را باید بِبَخشِم؟ آیا هَف را؟» عیسی واچِه: «نَه هَف را بَلکَم هفتاد را هَف را!» عیسی موقوچِه چِوما هالییَردِنه که همیشه باید بِبَخشوم. بعدش عیسی جی داستونِش وات.

آ واچِه: «پادشاهی خداوند عین پادشاهی وِ که موقوچِه حسابونِش نوکَرَرِش وی تسویه یَرِه. اینِه نوکرون بدهی برابِریش میِه با دَستمزدِه دویست هزار سال کار بیَردَن.»

از آقایی که نوکَر مونوتونَسچه اِیبییَن بدهی آدییِه، پادشاه دستورِش آدا جا بِدِهی عَوض خوشتَنَرِش و زینییِه زارینِش و هر چی که دِرِه بیروشِه.

ولی آ مردَک خوشتَنَرِش باشیش پادشاه دستِ پا و التماسِش میه و مِواچه: «ای پادشاه، خواهش مییَرم چِمه را وقت آدی تا بِدِهیم تا آخر آدِم.» پادشاه دِلِش جارا بیسوت، جاوِش آزادِه یِه و همه بِدِهیش دِ بِبَخشَس.

آما همی که آ نوکر پادشاه قصرِ خو بومِه بَر، ایدِنِه همکارَرِش وینچِه که اندازه فِل چار ماه کار بیَردَن جیوِه بِدِهکاروِه. بعد جاش قِلِفتِه بِشقالد و واچِه: «چِمه طلب آدی‌.»

بِدهکارِه رَفِقِش بِکَت جا دستِ پا واچه: «خواهش مییَرم چمه را فِرصت آدی تا همه ی بدهیم که اَگِردیمه پس آدِم.» آما طلبکار راضیا نِوِه و همکارَرِش تا همه ی بدهیش آدییِه باشیش زِندون.

وقتی جا آدَمِ رَفِقون جیشون بَشونَس، خیلی ناراحَتاویندِه و بیشیندِه پادشاهِ پَلِف، جا را تَریفِشون یِه چِه گِردِستی .

پادشاه بدون لَنگاوییَن جا مردَکِش بوقوس و واچِه: «ای شَرّه نوکَر! از اِشته خواهش واسین اِشتِه پِلِه بِدهی خو بِگذِرِستیم، تیدِه باید همی جی کاری همکارِری وی مییَردی.» پادشاه خیلی حرصِش بَرومِه و دَستورِش آدا که جا باشینِندِه زِندون و تا پاک بِدهیش آنِدایش جاوِه آزادِه نییَرِندِه.

بعد عیسی واچه: «اِگه شما بِراریون از ته دِل نِبَخشا، چِمه آسِمونی پیه دِ شما وی هَمی بیَن رفتار مییَرِه.»