۳۲- عیسی اِینِه دیو بِزَندِه مردَکیون مریضه زینیه شفا آندیه

ای رِو عیسی و شاگِردونِش قایِقی وی بیشیندِه آوَرِ دریاچه سرزِمینِ جَدَریون. موقعی که به خشکی بِرِسِستیندِه قایِقِشون خو بومیندِه بَر.

اِینِه مردَک اُقادِه وِه که گرفتارِ ارواحِ پلید وِه.

آ مردک بِقَد قوی وِ که هیچ کَس مونوتونَسچه جاوِه رومِه یَرِه. خیلی جاشون بِکِشستِه وی زینجیرِه آما آ زینجیرونِش پاره مییِه.

آ مردک قَربَستونه موناقادِه جا منطقه دِ زندِگیش مییِه. آ شونارِو داد و هَوارِش مییِه. لِباسِش تَنِشِه نِدَشت و خوشتَنَرِش تیجِه سَنگون وی زَخمیش مییِه.

وقتی آ بِرَسَس عیسی پَلِف ،جا پَرونِه زانوش بِزَن. عیسی جا دیوِ را دَستورِش آدا: «جی مردَکِ خو بی بَر!»

دیو اینِه بِلَندِه دادِش بِزَن و واچِه: «ای عیسی، خدای متعال فِر، چِمِه خو چی موقو؟ خواهش می یَرِم چِمه عذاب مِدی!» آسان عیسی جا دیوِ خو آپَرسَچه: «اِشتِه نوم چِبا؟» آ جوابِش آدا: «چِمِه نوم لِژیونِ، چون اما زیادیمون.» ( لژیون شاملِ چند هزار سربازِ ارتش رومِ مونِه وِه.)

دیوُن عیسی خو خواهِشِشون یِه: «چوما جی سرزِمینِ خو بَر مَیِه» اُقادِه ای گَله خوکون خو اینِه تَپّی سَرِه در حال بِچَرَستَن ویندِه. ناپاکِه روحون عیساشون التماس یِه و واچون: «چوما بُروست خوکون اَندَرِم» عیسی اِجازیش آدا و واچِه: «بِشه یا»

دیوُن جا مردَکِ خو بومیندِه بَر بیشیندِه خوکون اَندَرِم. همه ی آ خوکون کِه نزدِکه دوهِزار ویندِه تپّی بِلِندیدِه بِکِتیندِه دریاچی مون و غرقاویندِه.

خوکبونونی که جا گَلّیشون نییامِدَشت جی اتفاق ویندَنی وی ویریتیندِه شهر طَرَف و مردم از آچی که عیسی بییِردِویشِه خَبَرِشون آدا. شهرِ مردُم بومیندِه و جا دیو زدِه مردَکِشون ویند که آروماوی، لِباسِش تَن یِردی و عاقل آنیشتِه وی.

مردم که خیلی بتِرسِستِه ویندِه، عیسی خو بوقوچون که اُقادِه بیشو. پس عیسی آنیشت قایقِ. ولی آ مردک که قبلِش اسیر دیو وِه عیسی خو خواهِشِش بیِه تا جاوی همِرا بیشو.

آما عیسی جاش وات: «آگَرد کی(خونت) و هَمی واتَن که خدا اِشتِه را چیش یِردی و چییَن خدا رحمت شاملِ اِشتِه حال گِردِستی.»

پس آ مردک بوشو و هرکَسِ وی رودررویاموِه مِواچه که عیسی جاوِ را چیش یِردی. هر کَس که جاش داستون مَشونَس، تَعَجُبِش مییِه.

عیسی آگَردَس آوَرِ دریاچِه. بعد از بِرَسَستَن به اُوقا خیلیون جا دورِه گِرداویندِه. موناقادِه ایباین مردم مونِه، اینِه زینییِه ویه که دوازدِه سال خونریزی خو عذابِش مِکَشَس. آوه همه‌ی داراییش خوشتَنَرِش دَرمون را خَرجاش یِردِه وی و آدِه ویش دُکتُرون آما حالِش بدتَراوه وی.

آوه بَشونِسته ویشه که عیسی خیلی از مریضونِش شفا آدای پس خوشتَنَرِش وی واچِه: «جی باوارِه مییَرم که اگِه فقط عیسی لباس دست بِزَنِم ازده شفا آندارِم.» آ زینیه خوشتَنَرِش مردِمون موناقادِه بِرَسدِنَسچه عیسی پشت سَر و جاش لباس لَمسه یِه. همین که عیساش لباس دَس بِزَن جاوِه خونریزی قَطاوِه.

همی آ لحظه عیسی هالیاوِه که ای نیرو جاخو بیشی بَر. پس آگردَس و آپَرسَچه: «که چیمیش لباس لَمسه یردی؟» شاگردونِش جوابشون آدا: «خیلی از مردم هر طرفه اِشتِه فشار مورِندِه، چرا آمپِرسی «که چیمیش دست بیزی»؟

آ زینیه جی حاله دِ که ترسه خو مِلَرزَستِه عیسی پایون پَرونِه زانوش بِزَن. بعد جاش وات که چیش یِردی و چییَن شفاش آنداستی. عیسی جاواش وات: « اِیمونی ایشتیش شفا آدا! بِشه به سلومت.»