۳۳- کِشاورزِ داستون
ای رِو عیسی دریاچی کِنارِه کارا پِلّکی گروهِ مردمون را درسِش آندای. آنا بِقَد زیاد ویندِه که عیسی ای یاقای کافیش برای گَب بِزَندَنِ جانا نِدَچِه. پس آنیشت قایقِ که وییِه کنارِه وِ و اوقادِه مردمون را درسِش آندای.
عیسی جی داستونِش مردُمِ را واچه که: «اینِه کشاورز موقوچه بَذر بِکِره بوشو بَر. همین که بذرِش هر طرف آمپات بعضیونِش رادِه مِکَت و پَرَندون مومیندِه و همه ی جاناشون موخا.»
«ای مقدار دِ سنگلاخِ سَر مِکِه تیندِه. که جانا سَر خاکه اوپیتِه ویشه. بذر همی جا کَمه خاکه سَرِه، خیلی تند جیکِش بِزَن اما ریشیش مونوتونسچِه بیشو خاکه مون. پس موقعی که آفتاب تُند بیزیش جانا سَر همه بیسوتیندِه و بینه بیشیندِه.»
«بعضی از بذرون دِ بِکَت خارون مون. خاریون و بذر باهم رُشدِشون بیه و تازِه ساقون جا گیاهِ خارون فشارِ بِخه بینِه بیشیندِه و هیچ محصولِشون به بار نو.»
«ای مقدار دِ بذرون خو خورِه خاکه سَر بِکِتیندِه و هر بذر خو سی، شصت و حتی صد برابر بارِش بو. هر کس موقوشه خدا خو فرمون بِبَرِه چِمه گَپون گوشِه یَرِه.»
شاگردون جی داستونِشون بَشونَست گیجاویندِه. پس عیسی جانارا بییَن توضیحِش آدای: «بذر، خدا کَلومِ. گذرگاه، آدمِ که خدا کَلوم مَشونِه ولی جا دَرکِه مینییَرِه و شیطون کلومه جاخو مودوزدِه. در اصل شیطون مِنَرزِه که خدا کَلوم درکِه یِری.»
«سنگلاخِه زِمین، آدمی یه که تا خدا پیغوم مَشونِه، جاوِ خوشحالی وی قبول مییَرِه، ولی سختی موقِه دِ یا وقتی که مردم جاوِه اذیت مییَرِندِه، خدا خو رو مِچَرخدِنِه. اَلادِه جور واجِم آ خدا اعتماد خو دَس اُونقورِه.»
«زِمینی که خارون خو اوپیچییَستی، آدمی یه که پیغومِ مَشونه ولی زندِگیش نِگَرونی و دِل بستِگیش به فِلیون خیلی چییون اَگِردَن، بعد ای مدت کم جاوِه عشق بِوَرزَستَن خدا خو یاقا مَرزِه. دیه توان خدا راضی یَردَن بر طبق آ چی که خدا کَلوم خو بَلَداش گِردی نِدِرِه. آ عین گندُمِ خوشون یه که هیچ میوه ای بار مِنورِه.»
«اما خورِه زمین، آدمی یه که خدا پیغوم مَشونِه، جاوه باوارِه مییَرِه و ثمر آندیه.»
داستون بیگیرییِستی از کتاب مقدس: انجیل متی فصل ۱۳ آیه های ۱ تا ۸؛ فصل ۱۳ آیه های ۱۸ تا ۲۳؛ انجیل مرقس فصل ۴ آیه های ۱ تا ۸؛ فصل ۴: آیه های ۱۳ تا ۲۰؛ انجیل لوقا فصل ۸ آیه های ۴ تا ۱۵
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).