۳۵- دِلسوزِه پیه داستون

ای رِو عیسی ای عالَمِه مردم که جا دورِه گِرداوِویندِه تا جا خو بَشونِندِه، بَلَداش مِدا . ویشتَرِشون باجگیرون و اَلاده مردُمی ویندِه که مِنوقوچون موسی گَپون گوشه یَرِندِه .

آما شِخون سر دَستون که اوقادِه ویندِه، میوینچون که عیسی چییَن گونا کارون بی خوشتَنَرِش رَفِقون بِری رفتار مییَرِه. بعد همدییَرِشون مِوات که عیسی اشتباه کار مییَره. وقتی عیسی جاش گَپون بَشونَست، جی داستونِش جانارا وات.

«اینِه مردَک دونِه فِرِش دَشت. ای رِو گوجیلِه فِرِه پییَرِش واچه: «پیوم، از اِرثِ میراثم همی اَلون موقوم!» پس پیه خوشتَنَرِش مال خو جاش سَم آدا.»

چیزی نِگذَرَس که گوجیلِه فِرِه هر چیش دَشت گِرداش گِه بوشو اینِه دِروِه شَر (شهر) و آقادِه هر چیش دَشت زندگی پر از گوناهی وی دَسه آدایش.

چیزی نِگذَرَست که قحطی بومه آقادِه که فِرِه وِ و آ هیچ فِلی دِ غذا را نِدَچِه. بعد مجبوراوِه که تَنا کاری که بَلَد وِ خوکِه بِچَردِنَستَن مشغولاوِه که اِنقَد خسته و گوسنِه وِ که خوکون غذاوی خوشتَنَرِش اَشکَم سیراش مییِه.

آخِرِه ای رِو گوجیلِه فِرِه خوشتَنَرِش وی واچه: «اَز اِنگادِه چی مییَرم؟ پییَرِم نوکَرون همه فِراوُنه غذا بوخاردَنِ را دِرِندِه آما از اِنگادِه گوسنِگیدِه مومورِم، پس آنگَردِم پییَرِم پَلِف جا خو موقوم که اَزدِه جاوِ اینِه نوکَرون خو گَردِم.»

پَس راکَت بوشو پییَرش کی طَرَف. حالا کی خو دِرو وِه که پییاش جاش وین و دِلِش جاوِرا بیسوت و تُند ویریت جا طَرَف جاش بِگِه باقالِش جاش ماچِه یِه.

فِرِه پییَرِش واچه: «پیوم، از هم اِشتِه هم خدا حقه گُنام بییِردی دیه لایِق جی نیمِه که اِشته فِر گَردِم.»

اما پیاش اینِه جا نوکَرون خو واچه: « تُند بایا بِهتِرین لِباس کیه دِ بورا باقانا چِمِه فِرَر تَن. آنگوشتَرَکِه باشینا دَسِش و چُست باقانا پاش و اِینِه چاقِه گویَر بورا سَرِش آربینوم و جَشن بِگِروم شادگَردوم. چون اِم فِرم بُمِرده وی اَلون زِنداوی. دیارِه شِوی اَلون آنداستیم.»

بعد، همه اِینِه پِلِه جَشنِشون بِگِه. چی نِگذِرِسته وی که پِلِه فِر که رَزِه کارِش مییِه بومِه کییِه. بِخِندَنیون اُوَزَستَنِش صِدا که بَشونَچه کونجکاواوِ که چه خبر گِردِستی .

وقتی پِلِه فِر هالیاوِه که اِم جَشن گوجیلِه بِرارِش واسینِه که آگِردِستی کیه حِرصِش بَرومِه و نوقوچه که بیشو کی مون پیاش بومِه بَر و جاخو خواهِشش بیِه که با کی مون و مَمونی مونِه دِه گَردِه آما آ پییَرِش گَپ باشیش زِمین.

پِلِه فِرِه پییَرِش واچه: «همه ی جی سالون وفاداری وی ایشتیم خدمت بییِردی. هیچ موقع ایشتیم‌گَپ زِمین ناشیندی و همه‌ی جی مُدّت اینِه بِزقالی دِ آنِدای تا بُتونِم رَفِقونِم بی جَشن بِگِرم. آما اِم فِری، اِیشتیش مال گُنامونِه حیفِاش یِردی اَنِه دِ که آگِردِستی کیه بِهترین چاقه گویِری جاوِرا سَرِش آربیندی که جَشن بِگِری.»

پییاش جوابِش آدا: «فِرِم، ته همیشه چِمِه پَلِفه دِریشِه هر چی دِ دِرِمه اِشتِه یِه. آما بهترین کار اِمه که اَلون جشن بِگِروم و شاد گَردوم چون که بِرای بُمِردِه وی اَلون زِنداوی، دیارِه شِه وی آندارییِستی.»