۴۱- خدا عیسی مُردون مونِه پامییَرِه

بعدِ جا که سَربازون عیساشون به صِلیب بِکَشَست، قوم یهود پِلّون پیتلاتسِ پَلِف بیشیندِه و واچون: «عیسی دوروش وات که بعد سو رِو موردون مونِه پامبِمِ. جا خاطِرِه که شاگِردونِش نوتونِنده جاوِ جِنازِه بُدوزدِندِه باید ای نَفَر مامور یَروم تا سو رِو قَبرِ هادربا. اِگه بوتونِندِه جِنازی بُدوزدِنده، آ موقه آنا اِدعا مییَرندِه که موردون مونِه پاوی.»

پیتلاتس واچه: «سربازون خوشتِنِری بی بِبه تا آقایی که موتونی قبرِ خو حواسیه گَردِه.» بعد جا آنا سنگی که قبرِ پَرونِه وِ سِفتاشون یِه و سَربازونِشون آنا آقادِه نِگَهبونی آدییِندِه، تا هیشکِه نوتونِه جِنازی بُدُزدِه.

چون رِوِ بعدِ جیرَردن عیسی، یعنی رِوِ شبات کار بیَردَن ممنوع وِ، هیشکون از عیسی رَفِقون خو نوتونَچون بیشیندِه قبرِ سَر. آما رِوِ بعد صُبِکی زِونا، چَنه جا زَنون خو حاضِراویندِه بیشیندِه عیسی قبرِ سَر تا جا جِنازِه خوشبو یَرِندِه.

قبل اینکه زَنون آقا بِرَسِندِه، قبر پَلِفه اینِه پِلّه زِلزِله گَردَس. اینِه فرِشته آسِمونِه نازِلاوِه، قَبرِ پَرونِه سَنگِش غِلّاش دا کِنار و جاوِ سَر آنیشیت. آ فرشتیه لاب آسِمونِ برق بِری مِوَشَستِه. نِگَهبونون که جاوِشون وین بیَن بِتِرسِستیندِه که مُردی وِری بِکِتیندِه زِمین.

آ موقه که زَنون قَبرِ سَر بِرِسِستینده، فِرِشتیه جاناش وات: «مَتَرسا! عیسی اِنگادِه نییِه. آ هَمی باین کِه وَعدیش آداوی مُردُون مونِه پاوی. قبرمون بِشگَسا و وینا.» زَنون قَبرِ مون بِشگِسِستیندِه و آقادِه که عیساشون آنِه وی وینچون ولی جِنازیشون آنِنداست.

بعد جا فِرِشتیه زَنونِش وات: «بِشِیا شاگِردون واجِیا که عیسی مُردون مونِه پاوی و قبل شُما بِه جِلیل میشو.»

زَنون همی که تعجبِشون یِرده وی و خوشحال ویندِه بیشیندِه شاگِردون طَرَف تا خوشِه خَبَر بِرَستِنِندِه جانا.

همی که زَنون میرویتیندِه که جی خوشِه خَبَرِ شاگِردون را آدییِندِه، ایبَدِه عیسی جانا پَرونِه ظاهِراوِه. آنا جا پَرونِه سِجدیشون یِه . عیسی جاناش وات: « مَتَرسا! بِشِیا چِمِه شاگِردون واجِیا که بیشیندِه به جِلیل چِمِه آقادِه میوینِندِه.»