۷- خدا یعقوبهِ را بَرِکَتِش آدا

آ دودونه زارین پِلّهِ آویندهِ. عیسوی دِلِش موقوچه بیشو شکار، وَلی یعقوب کیهِ دِ‌آنیشت. ربکا یعقوبِش موقوس ولی اسحاق، عیسوش موقوست.

ای رِو که عیسو گُسنه وِ، شِکارِ خو آگَردَست. عیسو یَعقوبِش وات: «لطفاً قِقِنه جا غَذای خو چِمه را آدی.» یَعقوب جاش وات: «اول چِمه را قول آدی که هَرچه دیری اَز اولین زارینِ گَردِستَن خو، آدی چِمه.» عیسو واچِه کهِ: اِشته را قول آندِم که جی اِمتیازون آدِم اِشته. یَعقوب دِ عیسو را غَذاش آدا.

آوَخ که اِسحاق موقوچّهِ خوشتِنَرِش بَرِکَت آدی عیسو، ربکا فریبی بی یَعقوبِش عیسو یاقا بوروستایشهِ اُتاقهِ مون. اِسحاق که پیر وِ، مونوتونِست خور وینه. یَعقوب، عیسوش لِباس تَن یهِ، گَردَن و دَستونِش، بِزِه پوستی وی اُپیشدِنَسچه.

یَعقوب بوشو پیَرِش پَلِف، واچه که: «اَز عیسویمِه و بومِیمهِ چِمه را بَرِکَت آدِی.» وَقتی اسحاق بِزاش مِو لَمسِه یِه وَ لِباسِش بو یهِ، فِکرِش بیه که عیسو بومی وَ جاوه را بَرِکَتِش آدا.

عیسو یَعقوبه خو نِفرَتِش دَشت، چون آ حق اولین زارین دارا ویَن و برکتِش جا خو بِبِردِه وی. پَس تَصیمِش بِگه، اِسحاق بُمَرد، یعقوبه دِ بوکوشه.

اما رِبِکا حالی یاویه. آوه یون اسحاق، یعقوبشون بُروستای دِروِه لَکا ربکا فامیلون پَلِف.

یعقوب چندسال ربکا فامیلون پَلِفه زِندِگیش یهِ. جا دورانِ مونِ زِینیاش اَگِر وَ دوازده دونه فِره و ایدینه تیتیاش دَشت. خدا یَعقوبه را خیلی فِلِش آدا.

ویست سال بعد یعقوب کُلِّ خاندانِش بی وَ کُلِّ گَلّیش بی آگَردَست کَنعان.

با جی حال یعقوب خیلی مِتَرسَس، چون فِکرِش میهِ عیسو موقوشه جاوِ بوکوشه. جی خاطره کلی از گلیش حیونون خو هدیه بُروستایشه عیسو را. نوکَری که جی گَلّیش آدا عیسو، واچه که: «اِم حِیوونون، یعقوبهِ طَرَفهِ که اِشته نوکَرِ برروستایشه. آ جی زِوی مِرَسه اِنگا».

آما عیسو دیه قصدِش نِدَشت یعقوبِ ضرر بِرَسدِنِه و از جاوِ ویندَن خیلی خوشحالاوِه. یعقوب صلح و آرومی مونِه زندِیش میه. بعدِش اسحاق بُمَرد و یعقوبیون عیسو جاشون جیرِه یه. پِیمانی که خُدایون ابراهیم واچّون، به یَعقوب بِرَسَست.