۱۲. برشِه

اسرائیلییه خیلی شاد بین که مصری کا ترک اکرین. ایه دِه برده نبین و وَدَه‌دوئه مملکتی (سرزمین موعود) طرف کابین شه. مصرجون هر چی کی اسرائیلی‌مون پیسته، مین‌جومله نقره، طٚله و قیمت‌داره چییه‌شون به‌مون بخشستین. بضی دییر قومه نی کی خداشون ایمون ورده به، به‌مون نه مصرشون ترک کرده.

ای سوتونی خٚری کا روزی‌را و ای سوتونی آتشی‌کا شوی‌را چه‌مون نه‌کا حرکت اکری. خدا حوضور خٚری و آتشی سوتونی کا بمون‌نه‌به و همیشه ا سفری کا امون هیدایت اکری. تنخا کاری کی ایه بسی ایی انجام بدرن، ام به کی ایی دومبال بکرون.

کتائه مودَّتی به دوم، فرعون و چه قوم اشتن کاری کا پشبون آبین و اسرائیلییه-شون تَقب کردین تا هنی اسرائیلی‌مون اشتن برده آکرون. خدا به کی چمون نظرش عوض آکرده¬به تا نوشون بدرو کی تنخا ایه حقیقییه خدا و مردوم بوزونون کی یَهِوَه فرعونی کا و مصری خدامون کا قوی‌تره.

وختی اسرائییلی‌مون مصری لشکر وینده، سرآگنستین کی سره دریا (دریای سرخ) و فرعونی لشگری مینه‌کا تله‌ن دگنسته. ایه خیلی ترسستین و جره‌شون کرده: «چرا مصرمون ترک کرد؟» «امه گٚرد زوبه‌زو بمردیمون!»

موسی اسرائیلی‌مون واته :«مترسه! خدا امروز شمه را بجنگستی و شمه نجاته بدا.» دومله خدا به موسی واته: «اسرائیلی قومی باج کی سره دریا (دریای سرخ) طرف حرکت بکرون.»

دومله خدا خٚری سوتون حرکت دوئه و اَش بنی اسرائیلی یو فرعونی لشگری مینه‌کا قرار دوئه تا مصری لشگر دِه نشاستٚشونه ایه وینده.

خدا به موسی دستور دوئه کی اشتن دست‌ش دریا سری کا راست آکرده. دومله خدا وایی آدوئه کی دریا آوٚش چپ و راستی را رونوسته، جوری کی دریا کا رایی آبه.

دومله اسرائیلی قوم اَ جوری کی چمون دٚه طرفی کا آوَه‌دیواری هست‌به، دریا مینه‌کا اشتن راشون ایدامه دوئه.

چه به دوم، خدا خٚری سوتون کنار ژه تا مصرییه بشان اسرائیلی‌مون ویریته وینده. مصری‌مون تصمیم گته کی اَمون تقب بکرون.

هه‌خونَی چمون دومله کا دریا دله دشین، ولی خدا، مصرییه به وَشَت درفندین و کاری‌شی کرده کی اَرَبَه‌یِه‌شون تٚولی‌کا دمونون. اَمون جرَه کرده، «بیرویجه، چون خدا اسرائیلی‌مون‌رائه کا جنگٚسته.»

اسرائیلی قوم کی سلامتی‌نه دریا اَ طرف درسته، خدا به موسی فرماییش کرده: «ای دفه‌نی اشتن دستی دریا طرف دراز آکه.» وختی ایی اَ کار کرده، آو مصری-مون و چه‌مون اربه‌مون سر ویبه و ایه گرد دریا کا دمردین.

وختی اسرائیلی‌مون مصری لشگری کامیلَن نابود به وینده، خداشون ایتماد کرده و به ام باور درستین کی موسی خدا طرفی کا آمه پیغومبره.

اسرائیلی قوم خیلی شاد بین، چون خدا ایه‌ش کنیزتی (بردگی) کا ئو و مرگی کا نجات دوئه‌بین. ایسه ایه آزاد بین که خدا پرستش بکرون و به کا پیرَوی بکرون. اسرائیلی‌مون خیلی سورورده آزادی باره کا واتین، و خداشون شکر کرده کی ایه-ش مصری‌مون لشگری دستی کا نجات دوئه‌به.

پس خدا قومی دستور دوئه کی هر سال ام تٚفاقی جشن بیگرون و یاد بوئرون کی خدا چطه مصرییه شکست دان و اسرائیلی قومش کنیزتی کا نجات دوئه‌یه. ام جشنی نوم پسخ نوئه به. ایه هر سال قربونی و وره‌یی بروریان کرده و فطیره نون‌ی نه، ایی جشن اَگِرین.