۱۳. خدا عهد اسرائیلینه
اسرائیلی قومی سرهدریا (دریای سرخی) کا دیورده به دوم، خدا ایه سینا کو (کوه سینا) طرف هیدایت کردین. هه کویی کی موسی اوئه آراگته کوئه وینده به. دومله قومی ا کو بنی کا جادٚر ژه.
خدا به موسی و اسرائیلی قوم فرماییش کرده: «شمه بسی همیشه بهمنکا فرمانبرداری بکره و عهدیکی بشمهنهم دبسته بفادار بومونه. اگم ام کاری بکره، مهرا خاصّه مٚلک (مِلک خاص)، مملکتی کاهینونکا و موقدّسه اومّت ببیرون.»
مردومی سه روزی را اشتنشون خدا وینده را حاضر آکرده. دومله خدا رعد و برق، دو و بلنده شیپورهسَسی-نه، سینا کو (کوه سینا) تٚکی کا ویرمه. موسی تنخالی کو سر شَه.
دومله خدا بموننه قرار بسته و واتشه: «ازیم یَهُوَه اشتن خدا، کی تٚهش اسیرتی و مصری بندگی کا آزاد آکرده. غیرز چٚمٚن دییر خدایی پرستش مکه.»
«بوت مساز و ایی پرستش مکه؛ چون از یهوه، بسی اشتن ایلَه خدا بوبوم. چمن نومی بیحورمت مکه و اشتَن روز و شوون موقدس بدار. اشتن کارون شش روزی کا بکه، چون ته بسی هفتمهروز آرام ببی و من یاد بوئهری.»
اٚشتن ددهننه گٚرامی بٚدار. آدم مکٚش، زینا مکه، دٚزدی مکه و دورو مواج. اشتن خمسوئَه مالی و ژنیر طمه نبو.
قومی قبول کرده قانونونی کا کی خدا دوئهبین، پیرَوی بکرون. امون قبول کرده کی خدا کینه بوبون و تنخا ایی پرستٚش بکرون.
خدا همچونین به اسرائیلی مردومی فرماییش کرده کی یاله اَلَچقی (خیمه ملاقات) بسازون. ایی الَچٚقی (خیمَه) چهیی همهیه ریزه کاریموننه و هر چی کی بسی چه دله کا بوبو دستورینه به¬مون دوئه. ایی دستور دوئه یاله پردهیی بسازون کی الچقی (خیمه) دٚه بخش بکرو. خدا پیشته چَیمَه (اوتاق) کا پردهپیشتی کا حاضر و ساکین آربی. تنخا یالَه کاهینی (کاهن اعظم) را ایجازه هست به که ا چَیمَه (اوتاق) کا خدا حوضور دشو.
قومی بسی قربونییهجگایی ویندِهالچقی (خیمه ملاقات) نه کا بسازون. هر کسی کی خدا شریعتی کا نافرمونتی (سرپیچی) اکری، بسی ای حیوونی اَ قربونییهجگا وَربوئرو. کاهینی بسی ا قربونی سرآبیرو و ایی خدا رادره قوبونی عونوانینه، قربونییهجگا کا بوسوجونو. خدا واته کی قربونی به حیوونی خون، شخصی گناخی بپٚشتی. امجورینه خدا چه گناخی نٚوینده اگری و اَ شخص خدا وری کا تمیز حیساب ابی. خدا موسی برا، هارون و چه نسل اینتخاب کرده تا چهکاهینه بوبون.
دومله خدا دَهدستورٚش (ده فرمان) دٚه گٚله سنگییه لوح سری کا نٚوٚشته ئو موسیش دوئه. هم قومیش دییر قانونه دان تا بمون کا پیرَوی بٚکرون. خدا وَدَه دوئه، اگم اَ قانونون کا ایطاعت بٚکرون بمون برکت بدای و بمون کا موحافیظت بَکَی، ولی اگم سرپیچی بکرون امون موجازات بکَی.
موسی خیلی روزون سینا کو (کوه سینا) کا منده و خدانهش گف ژه. مردوم چه را چمبهرا منده کا ویخٚتین. طٚلهیهشون هارونی ور وردین و بکاشون پیسته کی چمونرا بوتی بٚسازو، تا خدا عوضی اَی پرستٚش بکرون. امجورینه خدا حقی کاشون یاله گناخی کرده.
هارونی طٚلهیینه بوتی موندهشار ساخته. مردومی وحشیمون شار شورو کرده بوتی پرستش کرده و چهراشون قربونی سرآبیرده! خدا چمون گناخی خونَی بمون کا خیلی عصبانی آبه و موسیش واته کی تصمیمٚش گته امون مین بٚدرو. ولی موسی خدا کا درخواست کرده ام کاری نکرو. خدا موسی دوا درسته و ایهش مین (از بین) نبردین.
وختی کی موسی سنا کو (کوه سینا) کا ویرمه،دٚهگلَه لوح سنگی کی خدا دَه فرمان چهمون سری کا نوشته به به، دستیکاش دره به. وختی بوتٚش وینده،هٚرسیگته و لوحِش ویپٚشتین زمین و چاکنٚستشَه.
دومله بوتٚش سوته ئو چاکنسته ئو اَش خاکَه (گَرد) آکرده. خاکهش آوی کا دکرده ئو مردومٚش وادار کرده ایی بنجون. خدا بلایی مردومی سر ورده و خیلییه بـمون کا مردین.
موسی اَ ده فرمانی لوحون عوضی کی اشتنش ایه چاکنسته بین، دییر لوحِش ده فرمانی را تاشتین. دومله هنی کو سر شه و قومی گناخون بخشسته خونهش دوا کرده. خدا موسی دوایه درستین و ایهش بخشستین. موسی ده فرمانی نه کی لوحون سری کا تازه نوشته به، کو کا جیر آمه. دومله خدا ایهش کوه سینا کا به طرف ودهدوئه مملکت (سرزمین موعود) هیدایت کرده.
نقلی موقدّسه کیتابی کا: خروجی کیتاب ۱۹ مه فصل تا ۳۴ مه فصل
رایگان برای استفاده، اقتباس و اشتراکگذاری تحت مجوز باز (CC BY-SA 4.0).