۱۴. بیابانی کا سرگردونی

خدا قومی شریعتی قانونون کا آگا ساخته به دوم، ایه‌ش کوه سینا طرف هیدایت کردین. ایه قراری خونَی کی خدا نه شون دبسته به، شریعتی قانونون کا ایطاعت اکرین. خدا پیستَه به کی ایه به سرزمین موعود، یعنی کنعان درسون. خدا چمون نه کا خری سوتونی دله‌کا کابه شه و مردوم نی ایی کابین دومبال کرده.

خدا ابراهیم و اسحاق و یعقوبی قاول دوئه به کی سرزمین موعودی به چمون خردنون بدای. ولی ا زمانی کا خیلی قبیله‌یه اوئه زندگی اکرین کی بمون کنعانی اواجین. کنعانییه خدا پیرو نبین و ایی پرستش نکرین. ایه دوروئه خدامون پرستش اکرین و وِر هیچه کارون اکرین.

خدا به اسرائیلی قوم فرماییش کرده کی: «سرزمین موعودی درسته به دوم، بسی بسی اشتن کنعانی مون شری کا براخنَه. بمون نه صول (صلح) و ایزدواج مکره. شمه بسی بوتون همه گله مین بدره. ام دستورون کا نافرمونتی کرده نتیجه، چمون بوتون پرستش کرده چٚمٚن عوضییه بب.»

وختی اسرائیلیه به سرزمین کنعان درستین، موسی هر قبیله‌یی کا ای نفر، ینه دانزه مِرد پچینه کرده. اییبمون رایه‌یی سرزمین کنعانی کا جاسوسَتی کرده را واتین. همچونین بمون‌کاش پیسته تا بررسی بکرون کی اَیا کنعانییه زورارین یا ضییفین.

ا دانزه مرد چل روز کنعانی همه‌جگا گردستین و دومله آگردستین. ایه قومی‌شون واته: «زمین حاصٚلینه و وره مصول‌شه هست.» اما دَه نفر جاسوسونون کا واته: «شهره‌شون ماکمین و آدمه اوئه یال و هیکلمندین. اگم بمون حمله بکرم، شکمون نبو شکست بردیمون و ایه امه بکشتین.»

دومله دٚه‌گلَه جاسوس کی چمون نوم کالیب و یوشع به، واتشونه: «درسته کی کنعانی مردومه بمه کا بلند و زورارین، ولی شک‌مون نبو کی امه بشامون امون شکست دوئه! چون خدا چمه‌رائه بجنگٚست.»

ولی قومی یوشع و کالیبی گف گوش آندان و هرسی‌نه موسی و هارونی‌شون واته: «چرارون امه اٚم وحشتناکه جگا ورده؟ امه بسی مصری کا بـمونه‌مون. اگم ا مملکت (سرزمین) دَشم جنگی کا بمردیمون و ژنه ئو خٚردنه‌مون کنیزَتی را بَشین.» امون پیسته دییر یالی اینتخاب بکرون تا به مصر آگردون.

خدا مردومی ام واته کا خیلی هرسی گته و به ویندِه الچٚق (خیمه ملاقات) آمه ئو واتشه: «شمه نیسبت به چٚمٚن نافرمونیرون آبه، پس شمه گرد وییَوونی کا (در بیابان) سرگردونیرون آرب. همه گٚله‌رون غیرز کالیب و یوشع، بیابانی کا بمیردین و هرگز وده مملکت (سرزمین موعود) دنینش‌رون.»

وختی مردومی خدا اٚم گف درسته، اشتن گناخی کا پشبون آبین و پیست‌شونه کنعانی هژما (حمله) ببرون. موسی بمون هوشدار دوئه کی نشون،چون خدا بمون‌نه نبه. ولی موسی گف‌شون گوش آنکرده.»

خدا جنگی کا بمون نه دره نبه. هه‌را کنعانی‌مون کاشون شکست هرده و خیلییه-شون مردین. دومله اسرائیلی قوم کنعانی سرزمینی کا آگردستین و چٚل سال بیابانی کا سرگردون مندین.

اَ چٚ سالی کا کی اسرائیلییه بیابانی کا سرگردون بین، خدا چمون پیستَهمون (نیازهایشان) بمون ادری. ایی آسبونی کا بمون نونی دوئه کی چه نوم « مَنّا» به. هنی چمون را بٚلدٚرچینون آردری تا گوژدٚشونَنی هرده‌را بوبو. ا چل سالی دله کا خدا نشته چمون پاقب و پرتاله پوسته آبون.

خدا موجیزَه‌شار کازی دله‌کا، هنته را بمون آو دوئه. ولی اَطَه‌کِه‌نه، اسرائیلی قوم خدا و موسی کا گلایه‌مند بین و غورغور اکرین. ام ووجودی‌نه، خدا هته قراری کی ابراهیم، اسحاق و یعقوبی‌نه‌ش بسته به، بفادار منده.

ای دفه کی مردومی را آو هنته را نبه، خدا موسی نه واته: «کازی باج آو اوئه را دگنو.» ولی موسی عوض امی کی کازی باجو، دٚه دفه‌ش عصا نه بیی ژه و ام کاری‌نه‌ش خدا بی‌احترامی کرده. آو گردی را اندازه قدر کازی کا برشه، ولی خدا موسی را هرسی گته و واتٚشَه: «ته به وده دوئه مملکت (سرزمین موعود) دنیشَش.»

چٚل سالی به دوم کی اسرائیلی قوم بیابانی کا سرگردون بین، اَ آدمه‌یی کی خدا شون نافرمونَتی کرده به، گرد مردین. ا ماقه خدا ای دفه نی قومش تا سرزمین موعودی مرزون ور هیدایت کرده. چون موسی خیلی پیر آبه‌به، خدا یوشعٚ‌ش قومی یالییَنی (یالگیری) را اینتخاب کرده. خدا موسی نه قرار نوئه ای روز چه شاره پیغومبری مردومی را آردا.

خدا به موسی امر کرده کی بلنده‌کویی سر بوشو تا اوئه کا بٚشا سرزمین موعودی وینده. موسی سرزمین موعود وینده، ولی خدا بیی دله‌دشه ایجازه ندوئه. دومله موسی مرده و اسرائیلی قوم سی روز چه‌راشون آزیَه (عزا) گته. یوشع چمون یال آبه. ا چاله یالی به،چون به خداش ایطمینان هست‌به و به کا ایطاعت اکری.